περί έθνους, πατρίδας και άλλων δαιμονίων

Μας είπαν…

…εµείς καταγόµαστε από τους αρχαίους έλληνες, εκπολιτιστές και φωτοδότες, έθνος της επιστήµης και της αλήθειας.

Μας είπαν για µια µεγάλη ελλάδα σχεδόν στο κέντρο του κόσµου, περικυκλωµένη από απολίτιστους Άλλους, ιµπεριαλιστές και µεγάλες δυνάµεις, αλλά και για τη συνέχεια της ελληνικότητας.

Μας είπαν λαό ειρηνικό και ποτέ φιλοπόλεµο. Αλλά αν χρειαστεί, απελευθερωτή προγονικών εδαφών, από την Κύπρο, τη µικρά Ασία, ως την Αυλώνα, µε τη διχόνοια το µόνο µας εχθρό, που τρέφεται από άθεους, τρανς, αναρχικές, οµοφυλόφιλες, εξαρτηµένους και άλλους τόσους, που αρνούνται τη γαλανόλευκη στολή και τις παρελάσεις, που ακυρώνουν τους προγόνους και την ενότητα µας.

Μας είπαν καλοπληρωµένοι γραφιάδες, δάσκαλοι, παπάδες και καθοδηγητές, µε λόγους, εµβατήρια και µοιρολόγια, ταινίες, µουσεία και παρελάσεις, ιστορίες θρυλικών ηρώων, σε µια Διήγηση που στάζει αίµα και µυρίζει συµφέρον, τη γλυκερή µυρωδιά των σφαγείων. Χρήµα, Βαρβατίλα και Εξουσία.

Μας είπαν οι κοινότητες των Άλλων είναι υποδεέστερες, πρέπει να ελληνέψουν.

Δε µας είπαν…

…όµως, πως για να βγει η µεγάλη τους ιδέα, πάντρεψαν υπό την ταµπέλα «ελληνισµός» τις ιστορίες τόσων λαών και διαφορετικών ανθρώπων – συχνά αντιτιθέµενων – που έζησαν κάποτε εδώ γύρω. Πως βάφτισαν ήρωες τους σφαγείς και από ποιανού τα κόκκαλα είναι βγαλµένη η «λευτεριά».

Δε µας είπαν πως οι αλυτρωτισµοί έχουν άλλη γλύκα και άλλοθι όταν είναι ελληνικοί.

Δε µας είπαν τι έκανε ο ελληνικός στρατός το ‘12 στα Τουρκοχώρια της Μακεδονίας και στο βουλγαρικό Κιλκίς, στην Κοφίνου το ’67 και στη Λευκωσία το ’74.

Δεν µας είπαν πως έθαψαν τα εβραϊκά νεκροταφεία κάτω από πανεπιστηµιακά κτίρια, γκρέµισαν µιναρέδες, µετέτρεψαν τζαµιά σε τσοντάδικα, βάφτισαν δρόµους µε ονόµατα στρατολάγνων δολοφόνων και πως της Σελανίκ εντέχνως κρύβουν το πολύγλωσσο, πολυκοινοτικό της παρελθόν.

Δε µας είπαν πως για να πατήσει στα πόδια του αυτό το έθνος των τυχοδιωκτών από τη γέννηση του ξανάγραψε την ιστορία, επιβάλλοντας σε µία γη χιλιοπερπατηµένη µία γλώσσα – µία ιστορία – µία θρησκεία – έναν υποτιθέµενο προαιώνιο πολιτισµό, µε σφραγίδες ελληνικής προέλευσης και εγγύησης καθαρότητας.

Δε µας είπαν πως οι Μακεδόνες, οι Ροµά, οι Αλβανοί, οι Ρώσοι διδάσκονται σε µια γλώσσα ξένη, που δεν είναι η µητρική τους, στα σχολεία αυτού του κράτους, τη γλώσσα, την ιστορία και τον πολιτισµό που κάποιο «ελληνοπρεπές παιδαγωγικό Ινστιτούτο» έχει αποφασίσει ότι πρέπει να µάθουν για δικά τους.

Και δε σταµάτησαν ακόµη…

όλο το κείμενο σε μορφή pdf εδώ: ethniko

Μα ο δικός μου εχθρός βρίσκεται πίσω από τους φράχτες, στην ίδια μου την πόλη και στο απέναντι στενό…

Η “ολοκλήρωση ενός έθνους” έχει ως απαραίτητη προϋπόθεση τη δημιουργία του κράτους, που κατέχει το μονοπώλιο στη βία, εμπεδώνοντας την κυριαρχία, διαχειριζόμενο το πλήθος. Ο στρατός, ως μέσο άσκησης, επιβολής και διαφύλαξης της πολιτικής εξουσίας μέσα σε ένα οικονομικοπολιτικό πλαίσιο περιφράξεων και κοινωνικών διαιρέσεων (ταξικών, έμφυλων, φυλετικών κ.α.) θα εκπληρώσει με οποιοδήποτε μέσο τον εκάστοτε πολιτικό, οικονομικό, θρησκευτικό “ιερό σκοπό” και θα αναλάβει την εξόντωση οποιουδήποτε καθορίζεται ως “άλλος” είτε από το ίδιο το ελληνικό κράτος είτε από τους “συμμάχους” του.

Είναι γεγονός, πως το ελληνικό κράτος και κατ’ επέκταση ο τακτικός στρατός του αποτελεί συνεπές μέλος γεωπολιτικών συμμαχιών (τύπου νατο), καθώς και υπερεθνικών σχηματισμών (εε-ονε). Από την φρεγάτα «Έλλη» στον Περσικό Κόλπο μέχρι το Κόσοβο και το Αφγανιστάν, ο ελληνικός στρατός επεμβαίνει με πρόσχημα την “αποκατάσταση της ειρήνης”, τον “εκδημοκρατισμό” χωρών και κάθε λογής διαχείριση κρίσεων και αναταράξεων ανά τον κόσμο. Σίγουρα, η συμμετοχή του ελληνικού στρατού μέσα σε τέτοιου είδους επιχειρήσεις δε γίνεται για το γενικό καλό και την εδραίωση της “παγκόσμιας ειρήνης”. Βασικός στόχος είναι ο έλεγχος και η εκμετάλλευση ενεργειακών/πλουτοπαραγωγικών πηγών, δρόμων μεταφοράς ενέργειας και η γενικότερη επικράτηση του ντόπιου-ξένου κεφαλαίου, όπως και η διαρκής προσπάθεια του ελληνικού κράτους να επεκτείνει την επικράτεια του και να αυξήσει την ισχύ του. Το πραξικόπημα του ελληνικού κράτους με τα ελληνικά στρατεύματα στην Κύπρο το‘74, με στόχο την προσάρτηση της Κύπρου και την εθνοκάθαρση των Τουρκοκυπρίων, δεν είναι κάτι που έχουμε ξεχάσει.

Ο ρόλος του στρατού δεν σταματάει, φυσικά, στην εμπλοκή του σε στρατιωτικές επιδρομές και γεωπολιτικές παρεμβάσεις, αλλά δρα ως ύστατος εγγυητής ενάντια σε κάθε μορφή κοινωνικής και ταξικής αντίδρασης εντός των συνόρων, οι ασκήσεις καταστολής σε αστικό πεδίο είναι πλέον στα στρατιωτικά προγράμματα ασκήσεων, ενώ τα τελευταία χρόνια έχει αναλάβει και τη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών.

Επίσης, λειτουργεί ως ένας άλλος μηχανισμός διάπλασης χαρακτήρα και αντίληψης, συμπληρώνοντας και εξελίσσοντας το έργο της υποχρεωτικής σχολικής εκπαίδευσης, απαντώντας σε συγκεκριμένες επιταγές. Η στρατιωτική εκπαίδευση – που έχει προνοηθεί να συνεχίζει άμεσα τη σχολική στην πρώιμη νεότητα – συνεχίζει να αναπαράγει την ιεραρχία, την υπακοή και τη μάτσο κουλτούρα της “κοινότητας των ισχυρών αρσενικών ηρώων”. Με κάθε λογής πατριωτικά εμβατήρια να εξυμνούν σφαγές και βιασμοί. Το άτομο στοιβάζεται και στοιχίζεται σε θαλάμους και στρατόπεδα. Η προσωπικότητα, η διαφορετικότητα και η πολυμορφία τσακίζονται, ενώ η πρωτοβουλία, οι δράσεις και οι επιλογές περιορίζονται αποκλειστικά στην άκριτη εκτέλεση όποιας εντολής έρθει από τον ανώτερο, όσο παράλογη και να είναι αυτή.

Εντός αυτής της συνθήκης, κάποιοι βλέπουν τους εαυτούς τους ως κομμάτι των κοινωνικών συγκρούσεων και αμφισβητήσεων (ταξικών, φυλετικών και έμφυλων) και εναντιώνονται συνειδητά στον θεσμό του στρατού, στην στρατιωτική θητεία και κατ’ επέκταση στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων κράτους-κεφαλαίου.

Για όσους δηλώνουν την ολική και αδιαπραγμάτευτη άρνηση τους στην στράτευση το κράτος επιφυλάσσει μια σειρά ποινικών διώξεων. Το στήσιμο στρατοδικείων και η χρηματοποίηση της καταστολής, με την αλλεπάλληλη επιβολή προστίμων των 6.000 ευρώ από στρατολογίες και εφορίες, στοχεύουν στον εκφοβισμό ακόμη και εκείνων που δεν έκαναν πίσω με την πρώτη δίωξη. Η οικονομική καταστολή και η απειλή επιβολής της, παραλύει οποιονδήποτε σκέφτεται να εναντιωθεί στη θέληση του κράτους. Έτσι, η “μητέρα πατρίδα” με το δεξί της χέρι τσακίζει ποινικά και με το αριστερό προκαλεί οικονομική ασφυξία σε όσους δεν σπεύδουν να θέσουν τη ζωή τους στις λαίμαργες διαθέσεις της.

Ούτε μία ώρα στο στρατό, ούτε ένα ευρώ στα ταμεία τους!

Δε μας είναι καθόλου γοητευτικές οι ιστορίες του κάθε τρελού στρατηλάτη, φανατικού κι εξουσιομανή που έσπειρε το θάνατο και την καταστροφή για την ικανοποίηση της λαχτάρας του (ή και των συμφερόντων του). Καμία περηφάνια δε νιώθουμε μπροστά στις σημαίες και στα μνημεία των πεσόντων ανά τον κόσμο, παρά μόνο θλίψη -και σίγουρα δεν ονειρευόμαστε να χαραχτεί το όνομα κανενός και καμίας μας σε τέτοια μνημεία.

Κι αν πολλοί θα λέγανε ότι ο πόλεμος είναι πόνος και δάκρυα, πολύ λιγότεροι θα παραδέχονταν ότι είναι λογικό κανείς να αρνείται το στρατό. Κι όμως, είναι ο ίδιος στρατός που θα κηρύξει το μίσος για όσους μένουν στην άλλη πλευρά των συνόρων και θα τους πνίξει στο Αιγαίο και τον Έβρο. Που “θα κάνει τα αγόρια άντρες”, θα διδάξει επιπλέον σεξισμό, μισαλλοδοξία, και ρατσισμό και θα είναι στο τέλος εκεί, όταν χρειαστεί, για όποιον οι αφεντάδες βαφτίσουν «εσωτερικό εχθρό»: είτε τους μετανάστες και τις μετανάστριες είτε κάποιες και κάποιους που εξεγείρονται.

Την Τρίτη 08–05 στα Διοικητικά Δικαστήρια Λάρισας εκδικάζεται η προσφυγή του συντρόφου ολικού αρνητή στράτευσης Κωνσταντή Γ., ενάντια στο πρόστιμο των 6.000 ευρώ που του έχει επιβληθεί, επειδή επέλεξε να μη γίνει κομμάτι της εθνικής αυταπάτης.

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι/ες με όσους εναντιώνονται έμπρακτα στο θεσμό του στρατού και αρνούμαστε να συνεισφέρουμε σε αυτόν με τα ίδια μας τα κορμιά και χρόνο από τις ζωές μας.

Καμία ποινική και οικονομική δίωξη στους ολικούς αρνητές στράτευσης!

 

 

Μάιος 2018

 

Αλληλεγγύη με τους/τις μετανάστες/στριες και τους αγώνες τους

 

«Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ

μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.»

-Κ. Π. Καβάφης

 

Τα σύγχρονα κολαστήρια, «κέντρα φιλοξενίας» όπως τα ονομάζουν, κάτω από την διαχείριση της Ε.Ε. και του ελληνικού κράτους, εξαθλιώνουν όλο και περισσότερο τις ζωές των μεταναστ(ρι)ών, επιβάλλουν  το στοίβαγμα τους σε γκετο-camps με άθλιες συνθήκες διαβίωσης, απομόνωση, αορατότητα, καθημερινούς ξυλοδαρμούς, δικογραφίες και φυλακίσεις για παραδειγματισμό. Την ίδια στιγμή οι ΜΚΟ, με ανθρωπιστικό μανδύα, έρχονται να διαχειριστούν τις ροές των μεταναστών, ρυθμίζοντας τις ζωές τους και διαχωρίζοντάς τους από τους ντόπιους με την δημιουργία γκέτο λειτουργώντας αποσυμπιεστηκά και αποτρεπτικά προς την οποιαδήποτε κατεύθυνση διεκδίκηση και αγώνα.

(περισσότερα…)

Κρίση… ποια κρίση; Ή μάλλον ποιανού κρίση…

Στη ζωή, μας έμαθαν από μικρές να είμαστε σωστές…
Σωστές κόρες, μαθήτριες, γκόμενες, φοιτήτριες, εργάτριες, φίλες, σύζυγοι, μάνες, συντρόφισσες, κ.ο.κ.
Το χάρτη της πρέπουσας, κατά τις άνω περιστάσεις, συμπεριφοράς μας τον χάραζε και τον χαράζει καθημερινά στα σώματα και το μυαλό μας, κάποιο φυσικό ή μη πρόσωπο (συστήνεται και ως πατριαρχία) που θα ορίσει το πόσο λάθος είμαστε κάθε φορά.
Με έναν τρόπο, μας έχουν μάθει, δηλαδή, να ζούμε σε μια μόνιμη κατάσταση κρίσης και φόβου αυτής της κρίσης,
δίπλα και κάτω από βλέμματα και επιβολές που μας μετράνε, μας κόβουν και μας ράβουν στα μέτρα τους και επ’ ουδενί στα δικά μας. Ο υποβολέας μας, βρίσκεται πάντα εκεί και (στην καλύτερη περίπτωση) ψιθυρίζει τα λόγια των κοινωνικά κατασκευασμένων ρόλων μας, για την πλήρωση των οποίων ποτέ δεν είμαστε αρκετές.

Δημιουργείται έτσι μια θολή γραμμή, στην οποία πρέπει να ακροβατούμε χωρίς να προκαλούμε…
– γοητευτική αλλά όχι και πόρνη, προσεγγίσιμη αλλά όχι εύκολη, θεματοφύλακας της οικογένειας αλλά όχι παραμερισμένη, εργαζόμενη αλλά όχι και πολύ επιτυχημένη (πώς θα νιώσει ο άνδρας σου αν βγάζεις περισσότερα χρήματα από εκείνον; // «Λες και δε ξέρουμε άραγε πώς κατάφερε αυτή και πήρε τη θέση»), λεπτή αλλά όχι νευρωτική με τη διατροφή, με όνειρο το γάμο αλλά να μη θέλει να μας τυλίξει, καλλιεργημένη, με μυαλό, αλλά πάντα να ξέρει τη θέση της… – Για να βρεθούμε από τη μία πλευρά της γραμμής στην άλλη, αρκεί συνήθως ένα βλέμμα, για να μπούμε στη θέση μας μια κουβέντα, υπόδικες σταθερά στην κρίση ενός άντρα και των πατριαρχικών επιβολών που αναπαράγει και διαιωνίζει.

Αποτελεσματικό σαν ιδιώνυμο …
…ασφυκτικό σαν φυλακή.

Όσο, λοιπόν, μένουμε «υπάκουες» και για όσο υπομένουμε βλέμματα, κουβέντες, στριμώγματα, κακοποίηση, βια-
σμούς, είμαστε σχετικά ανεκτές για την πλειοψηφία του κοινωνικού συνόλου και των διδαχών του. Όσες όμως από εμάς αμφισβητήσουν την ανδρική επιβολή, αντιδράσουν στη βία που υπόκεινται σε καθημερινή και μη συχνότητα, υπερασπιστούν τις εαυτές τους ή άλλες δίπλα τους, η κοινωνία επιφυλάσσει μία ευρεία γκάμα μηχανισμών συμμόρφωσης. Καχυποψία, αμφισβήτηση, συγκάλυψη, διαπόμπευση, περιθωριοποίηση, εγκλεισμός…

Στενό κελί και να σε κόβει στις μασχάλες…

Ένα μεγάλο ποσοστό γυναικών που βρίσκονται στις φυλακές μοιράζονται κάποια κοινά γνωρίσματα. Μέσα σ’ αυτά θα μπορούσαμε να συμπεριλάβουμε τα βιώματα τους ως γυναίκες, πολύ συχνά την τάξη τους, το χαρακτήρα των πράξεων για τις οποίες η αστική δικαιοσύνη τις έχει οδηγήσει εκεί, αλλά και την ίδια την αυστηρότητα της τελευταίας, που εκτονώνεται σε ακραίο βαθμό στις επιβαλλόμενες σε αυτές ποινές, λόγω του ίδιου του φύλου τους. Παρόλη την αποστροφή μας για την αστική δικαιοσύνη σε όλο της το φάσμα και μακριά από αναζητήσεις του «ανθρώπινου προσώπου» της, δεν παραβλέπουμε πως τα χρόνια για μία πράξη τελεσθείσα από γυναίκα πολλαπλασιάζονται, τα ελαφρυντικά εξαφανίζονται, το φρύδι της έδρας σηκώνεται ακόμη πιο επικριτικά από εκεί ψηλά…

Έτσι, οι γυναίκες που οδηγούνται στα εδώλια αντιμετωπίζουν ένα διπλό στίγμα, τόσο του «παρανόμου» που αξίζει την τιμωρία, από το ίδιο, βέβαια, σύστημα που τον γεννά, όσο και της γυναίκας που «έχει υπερβεί τη φύση της» και δεν ενσαρκώνει – όπως της λένε ότι οφείλει αιώνες τώρα – την αγάπη, την ησυχία, την υποταγή – αλλά τολμά να μεταχειρίζεται τη βία, την ανυπακοή ή την αντίσταση. Λέξεις που αποκτούν απολύτως φυσικοποιημένο νόημα για το κοινωνικό κατεστημένο, όταν εκπορεύονται από ένα ανδρικό χέρι στα γυναικεία – και όχι μόνο – σώματα.

Και φυσικά, απ’ τις ζωές αυτών των γυναικών πολύ σπάνια λείπει το καθίκι.

Μπορεί να είναι κάλλιστα ο πατέρας, ο γκόμενος, ο ξάδερφος, ο σύζυγος, ο θείος, ο φίλος, ο δάσκαλος, το αφεντικό,
ο συνάδελφος… Το καθίκι, μεγαλωμένος και αυτός μέσα στα πλαίσια της πατριαρχικής καταπίεσης, αλλά ταγμένος από την άλλη πλευρά, την κυρίαρχη, την προνομιούχα. Παίρνει το ρολάκι και αναλαμβάνει να υπερασπιστεί τα προνόμια του, τα προνόμια του φύλου του. Απαιτεί, διεκδικεί με σθένος και παίρνει με κάθε κόστος (άλλωστε μήπως ρίχνει και κανείς ποτέ το κόστος στον ίδιο;) ό,τι έχει διδαχτεί πως του ανήκει.
Σ’ αυτά τα παλικάρια, η αστική δικαιοσύνη, με πολλά παραδείγματα τον τελευταίο καιρό, κλείνει το μάτι, τους χτυπάει τη πλάτη (ακόμα και στην κάσα).

Η Π.1 , η Τ.2 και πολλές ακόμη, αποτελούν κάποια από τα παραδείγματα γυναικών που αμύνθηκαν για το αυτονόητο και έχουν φτάσει στις αίθουσες των δικαστηρίων για να πάρουν το μάθημα τους, να μπούνε στη θέση τους, να πάψουμε όλες να νομίζουμε πως τα σώματα και οι ζωές μας ανήκουν σε μας.

Αρνούμενη να αναγνωρίσει το δικαίωμα στην αυτοάμυνα, η αστική δικαιοσύνη εξοπλίζει τους δράστες πάσης φύσεως έμφυλης βίας με επιπλέον προνόμια. Φυσικά, στο έργο αυτό δεν είναι μόνη. Σε ακολουθία με το λόγο των ΜΜΕ, της αγίας ελληνικής οικογένειας, του κάθε φερέφωνου της πατριαρχίας, αντανακλά και αναπαράγει τις κοινωνικές νόρμες που βιώνουμε καθημερινά, μέσα κι έξω από τα σπίτια μας, έχοντας συνεργούς την ανοχή και τη σιωπή. Δε μπορούμε, λοιπόν, παρά να στεκόμαστε δίπλα σε κάθε μία που αντιστέκεται, σε όλες όσες αμύνθηκαν, μίλησαν, προστάτευσαν τις εαυτές τους ή άλλες, αλλά και σε όσες δεν είχαν αυτή τη δυνατότητα. Προσπαθούμε να οικοδομήσουμε το χώρο και τις σχέσεις ώστε καμία να μη νιώθει μόνη απέναντι σε μία βία που είναι γνώριμη σε όλες μας και καμία επίθεση να μη μένει αναπάντητη. Όταν αντιμετωπίζουμε καθημερινά τη σεξιστική βία, η αυτοάμυνα είναι συνώνυμο της επιβίωσης.

Η αστική δικαιοσύνη μας αναγκάζει σε θέσεις μάχης:
ένα.καθίκι.λιγότερο.ενα.καθίκι.λιγότερο.ενα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.

 


Ποιος είναι αρμόδιος να κρίνει πότε και πόσο κινδυνεύουμε;
1. Η Π., προσπαθώντας να αμυνθεί στην επίθεση σεξουαλικοποιημένης βίας που δέχτηκε η ίδια και η ανήλικη φίλη της σε δρόμο της Κορίνθου, τραυμάτισε τον 45χρονο δράστη, με αποτέλεσμα να τον σκοτώσει. Καταδικάστηκε σε 15 έτη κάθειρξη, χωρίς να αναγνωριστεί πως βρισκόταν σε αυτοάμυνα. Το δικαστήριο έκρινε πως η Π. βρισκόταν σε ήρεμη ψυχική κατάσταση και είχε ανθρωποκτόνο δόλο ενώ δεχόταν την επίθεση, αδιαφορώντας πλήρως για το περιβάλλον κακοποίησης στο οποίο μεγάλωσε, εξαιτίας του οποίου έφυγε από το σπίτι της. Έκρινε πως η Π., λόγω της τάξης στην οποία ανήκει “δεν μπορεί να αντιληφθεί την αξία της ανθρώπινης ζωής όπως εμείς που είμαστε άλλου μορφωτικού επιπέδου”, ότι ο ευυπόληπτος πολίτης που «έτυχε» να τις επιτεθεί «πρέπει να παραδοθεί λευκός χωρίς το στίγμα που του αποδίδει η κατηγορούμενη» και μεταχειρίστηκε ερωτήσεις όπως «Γιατί δεν χτυπήσατε ποτέ τον πατέρα σας που σας κακοποιούσε;».
2. Η Τ., έντρομη, μαχαίρωσε το σύντροφό της στην προσπάθεια να αποφύγει μία ακόμη επίθεση του και έπειτα κάλεσε απευθείας βοήθεια. Εκείνος πέθανε μέρες μετά στο νοσοκομείο. Στη δίκη αυτή, μας μάθανε πως η Τ. είναι κακή μητέρα, διότι ήρθε στην ελλάδα να εργαστεί για να στέλνει χρήματα στο παιδί της, αντί να μείνει μαζί του στη χώρα της, πως δε μπορεί να της αναγνωριστεί το ελαφρυντικό του πρότερου εντίμου βίου καθώς «Το γεγονός ότι ζει μακριά από το παιδί της εκατοντάδες χιλιόμετρα καταδεικνύει ότι ο βίος της δεν ήταν αυτός που έπρεπε» και ότι «Με μόλις πέντε μήνες κακοποίησης δεν μπορούμε να κάνουμε λόγο για χρόνια κακοποίηση». Ποινή για την υπεράσπιση του αυτονόητου 10 έτη και 4 μήνες.

Καμία δίωξη στους 4 συλληφθέντες και στη 1 συλληφθείσα απο την πορεία αλληλεγγύης στην Libertatia

Ο πατριωτισμός είναι το καταφύγιο των αδιστάκτων

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες της πορείας αλληλεγγύης στην κατάληψη Libertatia

To παρόν κείμενο δε μιλά για το αδιαμφισβήτητο δικαίωμα του λαού της γείτονος χώρας, βόρεια της Φλώρινας, να αυτοπροσδιορίζονται εδώ και πάνω απο 100 χρόνια ως Μακεδόνες και να ονομάζουν τον τόπο τους Μακεδονία, ούτε πρόκειται να θίξει το εάν ο δημοκρατικός πατριωτισμός μαζί με τους εθνικοκομμουνιστές, τους εθνικοσοσιαλιστές και τους φιλελεύθερους πατριώτες μπορούν να έχουν τίποτε άλλο ως αιχμή του δόρατος, εκτός από τους φασίστες-χουλιγκάνους, οι οποίοι βεβήλωσαν το μνημείο του ολοκαυτώματος και έκαψαν την κατάληψη Libertatia.

Μιλάμε, όμως, περισσότερο, για την κυβερνώσα τυχοδιωκτική αριστερά, το νεκροθάφτη των ιδεών και των αγώνων, που αφενός θέτει ως εμπροσθοφυλακή το πατριωτικό αφήγημα περί «ύψιστου εθνικού συμφέροντος» όταν καταργεί εργασιακά δικαιώματα, καταστέλλει αγώνες, διαλύει την υγεία, μετονομάζει τους ανέργους σε ωφελούμενους, ενώ ταυτόχρονα επιχειρεί να προωθήσει μία κατ’ επίφαση εναλλακτική ατζέντα όταν έρχεται η ώρα να δώσει τα διαπιστευτήρια στα νατοϊκά, ευρωπαϊκά και ντόπια αφεντικά, ανοίγοντας το ζήτημα της ονομασίας της Μακεδονίας.

Αρνούμενες να εντασσόμαστε σε δίπολα, όπως αυτό που θέλει την εναντίωση στις εθνο-πατριωτικές κραυγές πάνω στο “Μακεδονικό” ζήτημα να λαμβάνει φιλοκυβερνητικό πρόσημο. Επιλέγουμε να ξεκαθαρίσουμε την απόστασή μας και να βαθύνουμε ακόμη περισσότερο τη ρήξη με αριστερούς διαχειριστές και κάθε προσφιλές του κομμάτι, διασφαλίζοντας πως οι ιδέες μας δεν μπορούν να είναι κομμάτι καμίας κυβερνητικής καμαρίλας ή έστω να θεωρηθούν ως  τέτοιες.

Αποκορύφωμα του εθνικιστικού οχετού των ημερών σχετικά με την ονομασία της Μακεδονίας, αποτέλεσε το συλλαλητήριο της Κυριακής, κοινός τόπος για κάθε φασίστα, αφεντικό, μισαλλόδοξο, χριστιανόπληκτο, βλάκα νοικοκυραίο και πατριώτη όλων των ειδών, μονοπωλώντας το δημόσιο λόγο και κάνοντας ξεκάθαρα πλάτες στα τάγματα εφόδου του πατριωτικού κορμού.

Ομάδες φασιστών, με την πλήρη κάλυψη που παρείχε το εθνικιστικό συλλαλητήριο και την αγαστή συνεργασία των μπάτσων, επιτέθηκαν στον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο Σχολείο, στην αντεθνική/αντιεξουσιαστική συγκέντρωση που πραγματοποιούνταν εκείνες τις ώρες στην Καμάρα και έβαλαν φωτιά στην κατάληψη Libertatia, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας καταστράφηκε. Στην περίπτωση του εμπρησμού της Libertatia αλλά και της επίθεσης στον ΕΚΧ Σχολείο, η οποία απωθήθηκε αποτελεσματικά από τον κόσμο της κατάληψης και αλληλέγγυους, κινδύνεψαν πολλές ζωές και από την προκλητική και αναμενόμενη απάθεια των μπάτσων, το οποίο φυσικά δεν είναι κάτι που μας εκπλήσσει. Δεν θα ήταν η πρώτη φορά άλλωστε που η στάση τους θα μπορούσε να οδηγήσει σε απώλεια ζωής.

Βέβαια την επόμενη μέρα, στην πορεία αλληλεγγύης της κατάληψης Libertatia, άλλα μέτρα και άλλα σταθμά. Οι μπάτσοι επιχειρώντας να περιορίσουν όσο το δυνατόν το δρομολόγιο της πορείας, η οποία κινήθηκε στην περιοχή της ανατολικής Θεσσαλονίκης, και να προστατεύσουν το σύνδεσμο χουλιγκάνων-φασιστών της περιοχής, οι οποίοι φέρονται, μεταξύ άλλων, πως συμμετείχαν στον εμπρησμό της Libertatia, είχαν αποκλείσει τα γύρω στενά και επιτέθηκαν στην πορεία, σπάζοντας τη στα δύο, τραυματίζοντας κόσμο και πραγματοποιώντας συλλήψεις στο σωρό.

Αυτή τη φορά, μια απόπειρα τσουρουφλίσματος του ελαστικού ενός οχήματος της ΕΛΑΣ (!), το οποίο κατασβέστηκε άμεσα, αποτέλεσε αδιάσειστο στοιχείο στον ισχυρισμό μπάτσων και εισαγγελέων πως κινδύνεψαν ανθρώπινες ζωές, και οδήγησαν στο στήσιμο κατηγοριών περί κακουργηματικού εμπρησμού (!) εναντίον 5 συντρόφων/-ισσας, που οδηγούνται την Παρασκευή 26/1 ενώπιον του ανακριτή.

Ο καθένας μας και η καθεμιά από μας ήμασταν εκεί και θα μπορούσαμε να βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή στη θέση τους. Για μας η ανυποχώρητη υπεράσπιση των χώρων του αγώνα είναι αδιαπραγμάτευτη, όπως και η αηδία μας για κάθε λογής εθνικό παραλήρημα. Στεκόμαστε στο πλευρό των συντρόφων και της συντρόφισσας μας.

Ενάντια στην καταστολή που μας θέλει μόνες, στεκόμαστε μαζί, σπάζοντας το αστικό δίπολο “ενοχής και αθωότητας”.

Καμία δίωξη στους 4 συλληφθέντες και στη 1 συλληφθείσα.

Έλληνας δε γεννιέσαι ούτε γίνεσαι, Έλληνας καταντάς.

 

Ανοιχτή Συνέλευση Αγώνα Άνω Πόλης

 

Κείμενο εδώ

Τρικάκια εδώ

Πλειοδοτείται όπως είναι επιπλωμένο

«Ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας»

Η στέγαση αποτελεί βασικό κομμάτι για την επιβίωσή μας και ταυτόχρονα εξυπηρετεί πολλές από τις ανάγκες μας. Στην κοινωνία των εμπορευμάτων, η κατοικία δε ξεφεύγει από το γενικό κανόνα, καθώς παράγεται εντός της και έχει μια τιμή. Στα πλαίσια της οικονομικής κρίσης, το κόστος της στέγης (μεταξύ άλλων) γίνεται ολοένα και πιο δυσβάσταχτο, κυρίως για τα οικονομικά πιο αδύναμα στρώματα. Η δαπάνη για την κατοικία επιβάλλει την καταβολή ενός μεγάλου μέρους του βασικού εισοδήματος, είτε με τη μορφή ενοικίου είτε με τη μορφή φορολογίας, στεγαστικών δανείων και δημοτικών τελών.

Στις περισσότερες μεγάλες πόλεις στον ελλαδικό χώρο, η ύπαρξη και η ζήτηση «φοιτητικών κατοικιών» δημιουργεί μια επιπλέον πίεση στην αγορά/ενοικίαση ακίνητων, καθώς οι φοιτητές αποτελούν έναν ιδιαίτερο τύπο ενοικιαστών. Αυτό συμβαίνει γιατί η ανάγκη στέγασής των φοιτητών είναι συνήθως εντός συγκεκριμένου χρονικού πλαισίου και θεωρείται επένδυση για μια οικογένεια ή για τους ίδιους εάν αυτοσυντηρούνται. Για την κάλυψη αυτής της ανάγκης έχει διαμορφωθεί μια ειδική κατηγορία αγοράς, στην oποία προσφέρονται ασφυκτικά μικροί χώροι με δυσανάλογα μεγάλο κόστος και η οποία δυσχεραίνει την εύρεση ικανοποιητικής κατοικίας τόσο για τις φοιτήτριες-φοιτητές όσο και για το υπόλοιπο κομμάτι ενοικιαστών.

Στις σύγχρονες πόλεις, η διαβίωση στις περιοχές κατοικίας των υποτιμημένων κομματιών του πληθυσμού δεν είναι συνήθως κάτι το ευχάριστο. Τα σπίτια είναι μικρά και λείπουν οι κοινόχρηστοι χώροι για συνάντηση και επικοινωνία των ατόμων. Η πόλη αποτελεί ένα μεγάλο εργοστάσιο παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών και στην ουσία τα σπίτια είναι στάβλοι εργαζομένων σε κακή κατάσταση, με αναντίστοιχα μεγάλο κόστος για αυτές. Το ενοίκιο είναι ένας ακόμα τρόπος με τον οποίο οι ιδιοκτήτες της πόλης επωφελούνται των εργαζομένων. Όταν, λοιπόν, μιλάμε για την ανάγκη της κατοικίας, είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσουμε ότι δε μιλάμε για την ανάγκη συνέχισης της ύπαρξης των πόλεων/κατοικιών σε αυτή τη μορφή.

Αξίζει να αναφέρουμε, εν τάχει, το πρόσφατο -για την Ελλάδα- φαινόμενο της υπενοικίασης κατοικιών ή δωματίων, για πολύ συγκεκριμένο (μικρό) διάστημα και σε πολύ διαφορετικό κόστος σε σχέση με τη μακροχρόνια ενοικίαση. Η ζήτηση για αυτή τη μορφή διαμονής τοποθετεί την κατοικία στον τουριστικό τομέα, εμφανίζοντας με αυτό τον τρόπο νέες μορφές εργασίας. Ωστόσο, υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ κάποιου που υπενοικιάζει ένα δωμάτιο ή το σπίτι του για να τα βγάλει πέρα και κάποιου μεγαλοϊδιοκτήτη/εισοδηματία, που στοχεύει στην εκμετάλλευση αυτής της αγοράς.

Περιγράφοντας το θέμα του κόστους και της διάθεσης της κατοικίας και εστιάζοντας χωρικά στην Άνω Πόλη, θέλουμε να σημειώσουμε την αλλαγή στο τοπίο που προκάλεσε η ανάπλαση κατοικιών και δρόμων, με πρόφαση την ιστορικότητα της πόλης και στόχο την προώθηση της τουριστικής ανάπτυξης. Αυτό παρατηρήθηκε έντονα το 1997, στα πλαίσια των έργων ανάπτυξης με την ανάδειξη της πόλης σε Πολιτιστική Πρωτεύουσα και συνεχίζεται ακόμη και σήμερα. Τα φτωχότεροι κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την περιοχή σε μεγάλο βαθμό αφενός λόγω της απαλλοτρίωσης της κατοικίας τους (κατεδάφιση καστροπλήκτων) και της τουριστικής ανάπτυξης, αφετέρου λόγω της αύξησης των τιμών του ενοικίου, εξαιτίας του εξευγενισμού της περιοχής. Η άνω πόλη αποτελεί ένα πεδίο αγώνα ανάμεσα σε μετανάστες, άνεργες, φοιτητές, εργαζόμενες, που νοικιάζουν η προχωρούν σε καταλήψεις στέγης, και σε άτομα των εισοδηματικά ανώτερων στρωμάτων που εγκαθίστανται στην περιοχή.

«Κεραμίδα στα κεφάλια μας»

Σαν απάντηση στις δυσκολίες ικανοποίησης αυτής της ανάγκης, στο παρελθόν αναπτύχθηκαν αγώνες γύρω από την στέγη για την προστασία σπιτιών που κατασκευάστηκαν από εργατικούς πληθυσμούς,  όταν αυτοί αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στις πόλεις από την ύπαιθρο προς αναζήτηση εργασίας. Αντίστοιχα, νεολαιίστικα ριζοσπαστικά κομμάτια προωθούν τις καταλήψεις στέγης, τόσο σαν απάντηση στο ζήτημα της κατοικίας όσο και σαν προσπάθεια πραγμάτωσης μιας άλλης καθημερινότητας. Κατά τη διάρκεια της πρόσφατης οικονομικής κρίσης, είδαμε επίσης πολλές αρνήσεις πληρωμής ενοικίων και λογαριασμών, ρευματοκλοπές καθώς και μαζικές αυτομειώσεις.

Για εμάς το ζήτημα της κατοικίας είναι μια ανάγκη που δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται από την καθεμία μόνη της, αλλά με συλλογικούς, αυτοοργανωμένους αγώνες. Παρ’ όλα αυτά, στο διάστημα πριν την κρίση, η ατομική λύση αποτέλεσε τον κανόνα, με την εξασφάλιση κατοικιών μέσω λήψης στεγαστικών δανείων. Οι τράπεζες, με σκοπό την κυκλοφορία του χρήματος, ξεκίνησαν να προωθούν στεγαστικά/καταναλωτικά/ φοιτητικά κλπ δάνεια, τα οποία δε θα μπορούσαν να εξοφληθούν, διότι δεν αντιστοιχούσαν στις πραγματικές οικονομικές δυνατότητες των δανειοληπτών. Το φαινόμενο αυτό συναντήθηκε από την κουλτούρα του αλόγιστου καταναλωτισμού, του νεοπλουτισμού και της ατομικής επιτυχίας.

«Κεραμίδα που θα πέσει στα κεφάλια τους»

Έχουμε βρεθεί αντιμέτωπες με καταστάσεις που αφορούν το στεγαστικό ζήτημα (εξώσεις, αυτομειώσεις, εκκενώσεις καταλήψεων κ.α.) και σε κάθε περίπτωση μας αφορά. Η πρόσφατη επίσπευση των πλειστηριασμών για επαγγελματικά και καταναλωτικά δάνεια προκύπτει από την ανάγκη των τραπεζών να εισπράξουν τα χρήματα τους, σε μία εποχή που η αντικειμενική αξία της κατοικίας έχει μειωθεί και ακόμη και η κατάσχεση ενός σπιτιού δεν αρκεί για την αποπληρωμή του δανείου. Με τον ίδιο τρόπο, λαμβάνει χώρα και ένας έμμεσος εκβιασμός για την υποχρεωτική ρύθμιση των οφειλών από στεγαστικά δάνεια πρώτης κατοικίας, πάντοτε για την εξασφάλιση των τραπεζικών συμφερόντων και με πρόσχημα τη βοήθεια των «αδύναμων» στρωμάτων.

Θεωρούμε ότι οι κινητοποιήσεις που εναντιώνονται στους επικείμενους πλειστηριασμούς αποτελούν μια ευκαιρία να συναντηθούμε με κόσμο που έχει αγωνιστική διάθεση, έξω από λογικές ανάθεσης και κομματικούς μηχανισμούς, με τους τελευταίους να στοχεύουν στην ανάδειξη της δικής τους κομματικής ατζέντας και την ανάληψη εξουσίας, χωρίς να επιδιώκουν μια ριζική κοινωνική αλλαγή.

Εκτός από την παρουσία κομματικών μηχανισμών βρίσκουμε προβληματική την απουσία κοινότητας αγώνα των ατόμων πέρα και έξω από τον χώρο των δικαστηρίων. Επίσης, δεν είμαστε σίγουρες ότι μπορούμε να συνταχθούμε άκριτα με οποιονδήποτε συμμετέχει στις κινητοποιήσεις, γιατί διαχωρίζουμε τη θέση μας από ατομικιστικές και φασιστικές αντιλήψεις  και  από τις λογικές του ανταγωνισμού και του κέρδους.

Πρέπει να είμαστε ξεκάθαρες, ότι δεν επιθυμούμε την επιστροφή σε «περασμένα μεγαλεία» και δεν είναι στόχος μας να επιστρέψουμε στη φούσκα των δεκαετιών ’80-΄90, αλλά να θέσουμε βάσεις για μια ικανοποιητική και σύμφωνα με τις ανάγκες μας ζωή τώρα και στο μέλλον.

Έχουμε συνείδηση της θέσης μας και χτίζουμε τα δικά μας θεμέλια με συλλογικούς αγώνες.

Όσο οι ανάγκες μας είναι εμπορεύματα, θα διεκδικούμε συλλογικά την ικανοποίησή τους.

Ενάντια στην κοινωνία των εμπορευμάτων και τη λογική της ανάθεσης.

 

Ανοιχτή Συνέλευση Αγώνα Άνω Πόλης

anopoli.espivblogs.net | anopoli@espiv.net

Πλατεία Κουλέ Καφέ, Λεωφορείο 23

(Στάση: Κουλέ Καφέ)

 

Βρείτε το αρχείο σε PDF εδώ: pleistiriasmoi keimeno

Κείμενο για την εκκένωση του ορφανοτροφείου

Κείμενο για την εκκένωση του ορφανοτροφείου και της συλληψης των 25 για την Μητροπολη.

 

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΟΙ Η ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΙ
Από την Ευρώπη μέχρι την Αυστραλία ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα
στηριγμένο στον ανταγωνισμό και το κέρδος διαλύεται.
Με τη διάλυσή του οδηγούνται στην εξόντωση και μεγάλα κομμάτια του
πληθυσμού.

(περισσότερα…)

Ενάντια στο μύθο περί ισλαμοποιησης

Για ποια κατάσταση μιλάμε ;

Τον τελευταίο χρόνο έχει παρατηρηθεί έντονα αυξημένη, σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, η μεταναστευτική κίνηση στον ελλαδικό χώρο από περιοχές με πόλεμο και φτώχεια. Όσοι/ες την γλύτωσαν από το θάνατο και την εξαθλίωση, αρχικά στον τόπο διαμονής τους και έπειτα στην διαδρομή τους (π.χ. πνιγμοί στο αιγαίο) έχουν εγκλωβιστεί στην Ελλάδα στην προσπάθειά τους να φύγουν προς την βόρεια Ευρώπη. Το γεγονός αυτό λειτούργησε ως μια «χρήσιμη” αφορμή για να ενεργοποιηθούν και να διεκδικήσουν εκ νέου σταθερότερη θέση στο δημόσιο λόγο, ρατσιστικά αντανακλαστικά, είτε στην ακραία τους μορφή, είτε καλυμμένα πίσω από ένα προοδευτικό μανδύα….

όλο το κείμενο εδώ: islamopoihsh blog

Κατάληψη του ρ/σ «Στο κόκκινο” Θεσσαλονίκης

πανο περιθαλ.

Τη Πέμπτη 21 Απριλίου 2016, σαν συντονισμός για την ελεύθερη πρόσβαση στην περίθαλψη προβήκαμε σε κατάληψη του στούντιο του σταθμού «93,4 στο κόκκινο» στη Θεσσαλονίκη στην ώρα της εκπομπής του κ. Λυκεσά, σε απάντηση δημοσιεύματος του ιδίου στην εφημερίδα των συντακτών το Σαββάτο 16 Απριλίου 2016, καθώς η εφημερίδα δεν διατηρεί πλέον γραφεία στη Θεσσαλονίκη. Δημοσίευμα, το οποίο λασπολογεί για παρέμβαση που έγινε στο νοσοκομείο Κιλκίς από το «Συντονιστικό για την Ελεύθερη Πρόσβαση στην Περίθαλψη» με μοίρασμα κειμένων σε ελληνικά και αραβικά για την κατάσταση του συστήματος υγείας και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν ντόπιοι και μετανάστες κατά την πρόσβασή τους σε αυτό.

Έτσι περίπου 40 άτομα μέλη των συλλογικοτήτων του συντονισμού και αλληλέγγυοι κλείσαμε με πανό τον χώρο της εισόδου και καταλάβαμε τον χώρο του στούντιο από όπου και διαβάστηκαν κείμενα  στα αραβικά  καθώς και το παρακάτω κείμενο στα ελληνικά.

στουντιο κοκκινο

Συντονιστικό για την ελεύθερη πρόσβαση στην περίθαλψη

Από τις αρχές Γενάρη 2016 στα πλαίσια της κορύφωσης των γεγονότων που περιγράφονται ως “μεταναστευτική κρίση”, καθώς και των ρηγμάτων και των συναντήσεων που δημιούργησε η κατάληψη μεταναστριών/ών «Ορφανοτροφείο», συγκροτήθηκε το «Συντονιστικό για την Ελεύθερη Πρόσβαση στην Περίθαλψη».

Συντονιστικό στο οποίο συμμετέχουν, μετά από πρόσκληση των «health workers», συλλογικότητες που είχαν ήδη και επί χρόνια συνεργαστεί σε κινητοποιήσεις για την ελεύθερη πρόσβαση στην περίθαλψη («Σωματείο Βάσης Σερβιτόρων Μαγείρων», «Ανοιχτή Συνέλευση Αγώνα Άνω Πόλης», κατάληψη «Φάμπρικα Υφανέτ»), η συνέλευση της «Κατάληψης Στέγασης Μεταναστών/ στριών» (παλιό Ορφανοτροφείο) και το υπό ίδρυση «Σωματείο Βάσης στον Χώρο της Ψυχικής Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας».

Στόχος του η συνέχιση των αγώνων για ελεύθερη πρόσβαση στην περίθαλψη χωρίς διαχωρισμούς και παρακάλια. Αγώνων που θέλαμε και θέλουμε, επιδιώξαμε και επιδιώκουμε και σε κάποιο βαθμό καταφέρνουμε να δίνουμε από κοινού με τις μετανάστριες/ες που βίωναν και βιώνουν με τον πιο έντονο τρόπο τον κοινωνικό, ταξικό και φυλετικό αποκλεισμό, τυπικό και άτυπο.

Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε τα κείμενα και οι αφίσες μας γράφονταν και γράφονται στη γλώσσα των ανθρώπων που συναντιόμαστε και απευθυνόμαστε, αραβικά αλβανικά, αγγλικά, ελληνικά.

Μια πρώτη δόση της πρώτης φοράς ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Στα πλαίσια λοιπόν της δράσης του Συντονιστικού, οργανώθηκαν με επιτυχία παρεμβάσεις σε τοπικές υγειονομικές δομές (όπου το κλίμα που συναντήσαμε στους εργαζόμενους ήταν θετικό και απείχε πολύ από το στερεότυπο του αποκλεισμού), σε νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης (μοιράσματα κειμένων – παρεμβάσεις – αφισοκολλήσεις) καθώς και σε μια εκδήλωση που έγινε σε ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης με κεντρικό ομιλητή ένα από τα κεντρικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ για την υγεία παλιό συνδικαλιστή και νυν υγειονομικό διοικητή της 4ης περιφέρειας, κ. Στρατή Πλωμαρίτη.

Σε αυτήν την παρέμβαση, με κεντρικό περιεχόμενο από την πλευρά μας την καταγγελία τόσο του αποκλεισμού των μεταναστών/ριών χωρίς χαρτιά, όσο και της επιδείνωσης της θέσης των ανασφάλιστων που φέρνει το παράλληλο πρόγραμμα, πήραμε μια πρώτη γεύση του τι επρόκειτο να ακολουθήσει. Τα περίπου 30 άτομα που βρέθηκαν εκεί για να μοιράσουν την προκήρυξη – καταγγελία, συνάντησαν 3 κλούβες ΜΑΤ, κάμποσους ΔΙΑΣ καθώς και αρκετούς ασφαλίτες που απέκλεισαν οποιαδήποτε πρόσβαση στο χώρο της εκδήλωσης. Για κακή τους τύχη, κάποιοι από μας είχαν περάσει ήδη στον χώρο της εκδήλωσης και, δυστυχώς γι’αυτούς, η παρέμβαση έγινε…

Τα γεγονότα στο Κιλκίς

Στα πλαίσια της συνέχισης των παρεμβάσεων για ελεύθερη πρόσβαση στην περίθαλψη βρεθήκαμε 12 άτομα από το Συντονιστικό για παρέμβαση στο νοσοκομείο Κιλκίς. Από όταν αρχίσαμε το μοίρασμα του κειμένου σε επαγγελματίες οδηγούς TAXI στον προαύλιο χώρο του νοσοκομείου βρεθήκαμε απέναντι σε ωμή φασιστική, λεκτική, επίθεση από δύο οδηγούς με τη σιωπηρή ανοχή 6-7 άλλων. Με υποτιμητικές εκφράσεις για τους νοσηλευόμενους Άραβες και με ξεκάθαρη διάθεση εκφοβισμού όσων είχαν αντίθετη γνώμη δεν άργησαν να διαπιστώσουν ότι δε σκοπεύαμε να ακούμε αδιαμαρτύρητα τις χυδαιότητες τους. Χυδαιότητες που, πέρα από τη ματσίλα και την εθνίλα, μύριζαν ξεκάθαρα και «ευρώ» και εκμετάλλευση των ταλαιπωρημένων και τρομοκρατημένων μεταναστών/τριών, από ένα κύκλωμα που έχει στηθεί και τους απομυζά (καντίνες, μεταφορές, φορτίσεις κινητών…). Συνεχίζοντας το μοίρασμα του κειμένου στα ελληνικά τα αραβικά και τα αγγλικά, και ενώ ήδη συζητούσαμε με κάποιους Άραβες που κατάλαβαν ότι μεταξύ των άλλων μιλούσαμε και τη γλώσσα της αλληλεγγύης, δεν αργήσαμε να συναντήσουμε έναν ΖΗΤΑ που έφτασε στον προαύλιο χώρο, ενημερωμένος για την παρέμβαση από έναν οδηγό ΤΑΧΙ φασίστα (όπως ο ίδιος αποκάλεσε τον εαυτό του).

Την ίδια στιγμή, η Προϊσταμένη κατέβαζε τις αφίσες (οι οποίες ήταν και αυτές, όπως και τα κείμενα, γραμμένες σε διαφορετικές γλώσσες) από χώρους ήδη πυκνά αφισοκολλημένους, ισχυριζόμενη ότι χρειάζεται άδεια από τον Διοικητή για να προβούμε στο απονενοημένο της αφισοκόλλησης! Ενώ της υπενθυμίζαμε ότι η διακίνηση ιδεών σε δημόσιους χώρους υποτίθεται ότι είναι ελεύθερη από το ‘74 και μετά, έφτασαν στον χώρο ένα τσούρμο από 4 νέους (αη)ΔΙΕΣ και κάποιους ασφαλίτες.

Όταν επιχείρησαν να μας κάνουν εξακρίβωση στοιχείων, εξηγήθηκε ότι αυτό δεν είναι κάτι που διαπραγματευόμαστε και συνεχίσαμε το μοίρασμα στο χώρο του Νοσοκομείου. Στη συνέχεια και ενώ μια ακόμα ομάδα ασφαλιτών κι ένα αστυνομικό τζιπ έφτασαν στο χώρο, απειληθήκαμε για προσαγωγή εάν δεν υποβαλλόμασταν σε έλεγχο ταυτοτήτων. Επαναλάβαμε την άρνηση μας δηλώνοντάς τους ότι θα έπρεπε να μας προσάγουν παρά τη θέληση μας και όλους μαζί και συνεχίσαμε την παρέμβαση.

Λίγο πριν, βέβαια, ο Διοικητής του Νοσοκομείου Μπαλαμπανίδης (γνωστός και από τη συμμετοχή του στις διώξεις της αγωνιζόμενης συναδέλφου Λ.Ζ. λόγω της συμμετοχής της στην κατάληψη του νοσοκομείου Κιλκίς το 2012) επιβεβαίωνε την απαγόρευση της αφισοκόλλησης σε δημόσιους χώρους και απειλούσε με εισαγγελέα.

Στη συνέχεια, και αφού ολοκληρώσαμε το μοίρασμα των κειμένων στα ελληνικά και στα αραβικά και συζητήσαμε με αρκετούς εργαζόμενους και επισκέπτες του Νοσοκομείου, αποχωρήσαμε.

Οι τοπικοί σερίφηδες, για να αποδείξουν την ισχύ τους, υπέβαλλαν τους οδηγούς των οχημάτων σε τροχονομικό (!) έλεγχο (άδεια, διπλώματα ασφάλειες κτλ) , για να τελειώσει έτσι η παρέμβαση μας στο Νοσοκομείο.

Από τους «προβοκάτορες» και τους «γνωστούς – αγνώστους», στη θεωρία των «σκοτεινών κύκλων» και της «υποκίνησης».

Το τελευταίο διάστημα βρισκόμαστε μπροστά στην κορύφωση του δράματος των μεταναστών, κορύφωση της απόγνωσης που βαδίζει, όχι τυχαία, μαζί με την κορύφωση της ανικανότητας της κυβέρνησης να προσφέρει τίποτα περισσότερο από αδιέξοδα.

Οδηγούμενοι οι μετανάστες, από τις άθλιες πολιτικές της ΕΕ1 και μια κυβέρνηση σε πανικό, σε στρατόπεδα στη μέση του πουθενά με συνθήκες στάβλου (βλ. Γιαννιτσά, Κατσικά Ιωαννίνων), όπου τα ντόπια φασισταριά (με ράσα και στολές ή και χωρίς) πετάνε γουρουνοκεφαλές και κουνάνε απειλητικά κοντάρια με σταυρούς και σημαίες, δεν είναι παράξενο που δεν δείχνουν καμιά εμπιστοσύνη ούτε στην κυβέρνηση2, ούτε στην ΕΕ για τη διαχείριση της κρίσης.

Φτάνοντας οι άνθρωποι αυτοί στα άκρα, σε έσχατες μορφές επιβίωσης οδηγούνται και σε έσχατες μορφές διαμαρτυρίας! Γι’ αυτές, όμως, η κυβέρνηση θέλει να εμφανίζει ότι αυτοί που φταίνε είναι οι «αόρατοι σκοτεινοί κύκλοι των υποκινητών», οι καινούριοι «γνωστοί – άγνωστοι».

Το σχέδιο παλιό, γνωστό και χιλιοφορεμένο. Η αιτία των προβλημάτων εδράζεται όχι στα υπουργικά γραφεία και τις ευρωπαϊκές πολιτικές, στο παπαδαριό και τα φασισταριά, αλλά σε σκοτεινούς κύκλους άγνωστων υποκινητών!

1 http://www.madata.gr/mobile/epikairotita/social/475424.html Η αποχώρηση των «Γιατρών Χωρίς Σύνορα» από τα hotspots γίνεται εξαιτίας της διαφωνίας της οργάνωσης με τις αποφάσεις Ευρωπαϊκής Ένωσης – Τουρκίας, με τις οποίες «επισημοποιείται ένα σύστημα που θέτει σε κίνδυνο το άσυλο και σε πλήρη περιφρόνηση την ανθρωπιστική βοήθεια και την προστασία των αναγκών. Αρνούμαστε να σχετιστούμε με αυτό τον κυνικό μηχανισμό», παρατηρεί η κ. Προβοπούλου.

2 http://www.parapolitika.gr/article/349855/kataggeliatisdiethnoysamnistiasdenmasafinoynna mpoymestahotspot sΑπαγόρευση εισόδου της Διεθνούς Αμνηστίας στα κέντρα φιλοξενίας προσφύγων και τα hot spots καταγγέλλει ο διευθυντής της οργάνωσης, Γιώργος Κοσμόπουλος.

Φιλανθρωπία και αντικειμενοποίηση, η μόνη επιτρεπτή σχέση με τα υπόλοιπα των καπιταλιστικών διαιρέσεων.

Μέσα στην παγκόσμια καπιταλιστική κρίση τα μπλοκ εξουσίας του πλανήτη αναδιαρθρώνονται με καλά οργανωμένη βία. Τα υπόλοιπα αυτών των αναδιαρθρώσεων, οι τσαλαπατημένοι και περισσευούμενοι είναι καλοί ως αθώα δυστυχισμένα θύματα που δέχονται αγόγγυστα τη φιλανθρωπία μας! Αλίμονο σε όποιον από αυτούς τολμήσει να διεκδικήσει τα αυτονόητα! Κοντά σε αυτούς, αλίμονο και σε όποιον τολμήσει να τους απευθύνει το λόγο για κοινή δράση, να σπάσει τα στεγανά που επιτρέπουν στην κρατική βία να μετατρέπει τους ανθρώπους σε τρομοκρατημένο άβουλο τσούρμο.

Το μονοπώλιο της απεύθυνσης του λόγου σε αυτούς τους ανθρώπους ανήκει στο κράτος και τις εγκεκριμένες ΜΚΟ! Δεν επιτρέπεται σε άλλον να τους απευθυνθεί και, οπωσδήποτε δεν επιτρέπεται να τους απευθυνθεί για την ανάπτυξη κοινών αγώνων!

Δεν μας παραξενεύει αυτή η στάση από την πλευρά του μπλοκ της κυριαρχίας. Κάποιοι από εμάς την ξανασυναντήσαμε όταν απευθυνθήκαμε σε μετανάστες για πρώτη φορά στη γλώσσα τους. Οι κρατικοί γιδοβοσκοί ξέρουν να οργανώνουν τους ανθρώπους σε φοβισμένα κοπάδια.

Για τους κρατικούς γιδοβοσκούς και τα παπαγαλάκια τους, για τους κοντυλοφόρους των νέων μαχαραγιάδων.

Λίγα λόγια για τον Λυκεσά και τη διατεταγμένη δημοσιογραφία.

Οι διατεταγμένοι κοντυλοφόροι δεν είναι κάτι το καινούργιο. Το ανάποδο (αν υπάρχει!) είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Η οργάνωση και η περιφρούρηση της απομόνωσης των μεταναστών, η μετατροπή των ανθρώπων σε υποταγμένα κοπάδια, η απόσειση των ευθυνών της εξουσίας για τις αντιδράσεις απέναντι στην άθλια κατάσταση στους χώρους “φιλοξενίας” τους, προϋποθέτουν τη δημιουργία του σεναρίου των υποκινούμενων ταραχών, ένα υποτυπώδες δηλαδή σκηνοθετικό στήσιμο της υπόθεσης.

Για τις πιο βρώμικες δουλειές ωστόσο των εξοντώσεων μέσω στημένων δημοσιευμάτων διαλέγονται και προωθούνται οι πιο κατάλληλοι, όπως ο κ. Λυκεσάς. Με αποκλειστικές πληροφορίες από τον κ. Μπαλαμπανίδη και τον κ. Πλωμαρίτη, από αυτούς δηλαδή που στήνουν την ιστορία, μετατρέπει σε άγνωστους (καταπώς τον βολεύει) συλλογικότητες με 10ετή δράση στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Θεωρεί έγκλημα να πει κάποιος κάποιος στους μετανάστες, μεταξύ άλλων, ότι στα νοσοκομεία υπάρχει φακελάκι μιλώντας για τους φραγμούς και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει όποιος βρεθεί στην ανάγκη του συστήματος υγείας, ντόπιος ή μετανάστης. Παράλληλα, βάζει σε μια ανακοίνωση τους εργαζόμενους να καταδικάζουν μια προκήρυξη στα αραβικά που το περιεχόμενο της δε γνωρίζουν παρά μόνο από τη μετάφραση, του Μπαλαμπανίδη (;) να υποθέσουμε, ενώ δεν λένε τίποτα για την ίδια προκήρυξη στα ελληνικά που τους μοιράστηκε μαζικά και τη συζήτησαν με αρκετούς από εμάς διεξοδικά.

Με αυτόν τον τρόπο, επιχειρείται η δημιουργία κλίματος δυσφήμισης και απομόνωσης, μέσω αποσπασματικής χρήσης των όσων γράφουμε, καθώς και η μετατροπή μας από γνωστούς- γνωστότατους σε σκοτεινούς-άγνωστους, με δημοσίευμα στην εφημερίδα των συντακτών, πιθανότατα στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων που η εφημερίδα έχει αναλάβει τώρα που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ετοιμάζεται να περάσει τα πιο σκληρά της μέτρα.

Πρέζες υπάρχουν πολλές, σαν την εξουσία καμία.

Όλες οι τέχνες γεννούν τους δεξιοτέχνες τους, η τέχνη του κυβερνάν δεν γεννά παρά τέρατα.

Μόνιμη στόχευση ολόκληρου του πολιτικού χώρου της καθεστωτικής αριστεράς αποτελεί η εξουσία. Αποτελεί γι’ αυτήν τον υπέρτατο στόχο, σε βαθμό που να δικαιολογείται κάθε χειρισμός αρκεί αυτός να οδηγεί στην κατάληψη ή τη διατήρησή της.

Έτσι, όπως όλο το διάστημα πριν τις εκλογές του Γενάρη η προοπτική κατάκτησης της εξουσίας επέβαλε μέσω κομματικών συνδικαλιστών, όπως ο κ. Πλωμαρίτης, το κλείσιμο των κοινωνικών μετώπων, έτσι και το διάστημα μετά τις εκλογές μια αντίστοιχη δυναμική πρέπει να αναδυθεί.

Τώρα πρέπει να υλοποιηθούν οι δεσμεύσεις των μνημονίων, το παράλληλο πρόγραμμα, ο αποκλεισμός δηλαδή των χωρίς χαρτιά, η επιδείνωση της θέσης των ανασφάλιστων, καθώς η υποτυπώδης πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες υγείας γίνεται σε ένα συνεχώς υποβαθμιζόμενο δημόσιο σύστημα υγείας, το μοίρασμα του θανάτου και της αρρώστιας στα πιο αδύναμα κοινωνικά κομμάτια…

Όποιος αντιστέκεται σε αυτό, όποιος αποκαλύπτει τι πραγματικά κρύβεται πίσω από τις μεγαλόστομες διακηρύξεις θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ανάλογα: διμοιρίες των ΜΑΤ, παπαγα – Λυκεσαδες, μαθημένοι σε αυτή τη δουλειά Μπαλαμπανήδηδες, καθώς βέβαια και οι εισαγγελείς που κάνουν τώρα πια τη δύσκολη δουλειά της ΣΥΡιζοσπαστικής Αριστεράς. Τους είπαν ότι η εξουσία θα τους ανέβαζε ψηλά, δεν τους είπαν όμως που θα τους έριχνε…

αφισα περιλθ

Μετά από φραστική αντιπαράθεση σε σχέση με τις γελοίες δικαιολογίες  που ψέλλιζε ο Λυκεσάς για να δικαιώσει το ρόλο του ως διατεταγμένου καθεστωτικού δημοσιογράφου ολοκληρώθηκε η ανάγνωση του κειμένου και αποχωρήσαμε από τον χώρο της Κατάληψης.

Συντονιστικό για την ελεύθερη πρόσβαση στην περίθαλψη.

Από τις αρχές Γενάρη 2016 μετα από πρόσκληση των health workers στις συλλογικότητες: Ανοιχτή Συνέλευση Αγώνα Άνω Πόλης, Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων, Σωματείο βάσης στο χώρο της ψυχικής υγείας και της κοινωνικής πρόνοιας, συνέλευση της Κατάληψης Στέγασης Μεταναστών/ στριών (παλιό Ορφανοτροφείο) καθώς και τη συλλογικότητα της κατάληψης φάμπρικα Υφανέτ συγκροτήθηκε το Συντονιστικό για την ελεύθερη πρόσβαση στην περίθαλψη.
Στα πλαίσια της δράσης του πραγματοποιήθηκαν:
Έκδοση αφίσας σε τρεις γλώσσες καθώς και κειμένου.

albengafisa-health-prosbasi_typogr

Η αφίσα κολήθηκε και το κείμενο μοιράστηκε με παρέμβαση στα νοσοκομεία ΑΧΕΠΑ, Γεννηματάς, Αφροδισίων.

cawstwawwaasiah cawzclpueaav2os ceb4ceb5cebcceb1cf84ceb9cebacf8ecebd-cebdcebfcf83cebfcebacebfcebcceb5ceb9cebf-6

Άγιος Δημήτρης, ενώ η αφίσα κολήθηκε ακόμα στα Νοσοκομεία Παπανικολάου και Ιπποκράτειο, καθώς και σε κεντρικά σημεία της Θεσσαλονίκης.
Έγινε παρέμβαση στο ΠΕΔΥ ( τέως ΙΚΑ) Τούμπας όπου διασφαλίστηκε η πρόσβαση των μεταναστών/τριων σε αυτό, έγινε παρέμβαση διαμαρτυρίας στο νοσοκομείο Αφροδισιων Νοσημάτων για την απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί εκεί όπου μια σειρά αναγκαίων εξετάσεων ( ηπατίτιδας, HIV,..) δεν πραγματοποιούνται.
Έγινε παρέμβαση στην διαδήλωση της Πέμπτης 4 Φλεβάρη ημέρας γενικής απεργίας με αναγραφή σύνθημα των στενσιλ μαζικής αφισοκόλλησης και μοίρασματος προκύρηξης.
Έγινε παρέμβαση στο ξενοδοχείο Μακεδονία Παλλάς για την καταγγελία της απαράδεκτης κατάστασης που το παράλληλο πρόγραμμα για την υγεία του ΣΥΡΙΖΑ φέρνει στην περίθαλψη όπου και μοιράστηκε η σχετική προκύρηξη. ( επιδείνωση θέσης ανασφάλιστων, αποκλεισμός των χωρίς χαρτιά). enhmerosi_makedonia_palace

img_20160225_163821

Παράλληλα αποφασίστηκε και πραγματοποιήθηκε η στήριξη της παρέμβασης στην Δ ΔΥΠΕ στην Αριστοτέλους των εργαζομένων και των κατοίκων της περιοχής του Κέντρου Υγείας Ζαγκλιβερίου ενάντια στην υποβάθμιση της δημόσιας περίθαλψης.zagliveri_keimeno_dype

cebaceb5cebdcf84cf81cebf-cf85ceb3ceb5ceb9ceb1cf82-ceb6ceb1ceb3cebacebbceb9ceb2ceb5cf81ceb9cebfcf85-1cebaceb5cebdcf84cf81cebf-cf85ceb3ceb5ceb9ceb1cf82-ceb6ceb1ceb3cebacebbceb9ceb2ceb5cf81ceb9cebfcf85-2

Εξάλλου σε σχέση με τα ζητήματα που προέκυψαν με το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης βγήκε από την συλλογικότητα των health Workers ένα επεξηγηματικό κείμενο.

Στα πλαίσια της συμπαράστασης στους μετανάστες κάθε δεύτερη εβδομάδα συναντιούνται οι υγειονομικοί του συντονισμού με τους μετανάστες της κατάληψης στέγης σε συνεργασία με την συνέλευση του ορφανοτροφειου για να εξετάζουμε αν υπάρχουν εκκρεμή υγειονομικά ζητήματα τα οποια προσπαθούμε να επιλύουμε
Οι διαδικασίες συνεχίζονται…..