Προκηρύξεις

60 άρθρα

Σχετικά με την υπόθεση του Ίρντι Κ.

Ο Ίρντι είναι ένας από εμάς, κομμάτι του κόσμου του αγώνα. Βρισκόταν μεταξύ των συλληφθέντων σε πορεία της 6/12/2014, σε μπλοκ αλληλεγγύης στην απεργία πείνας του Ν. Ρωμανού. Οι κατηγορίες που φορτώθηκαν τα συλληφθέντα σε εκείνες τις κινητοποιήσεις ήταν οι κλασικές, αυτές που από πάντα φορτώνονται στο σωρό σε όποιο συλλαμβάνεται σε τέτοια γεγονότα, ιστορίες που για όλους εμάς είναι ιστορίες να ‘χουμε να διηγούμαστε.

Για τον Ίρντι όμως η ιστορία δε συνεχίστηκε με τον ίδιο τρόπο όπως με τα υπόλοιπα συλληφθέντα, καθώς τώρα απειλείται με απέλαση ως «κίνδυνος για την δημόσια τάξη». Ο Ίρντι δεν μπορεί να επιδείξει μπλε ταυτότητα, καθώς βρίσκεται υπό καθεστώς άδειας παραμονής, παρά το γεγονός ότι έχει μεγαλώσει και ζήσει στην ελλάδα σχεδόν όλη του τη ζωή.

Αυτό φαίνεται πως τον καθιστά παιδί ενός κατώτερου θεού, και τον αναγκάζει (μαζί με ένα σωρό κόσμο) να βρίσκεται μεταξύ αυτών που πρέπει να μάθουν να το βουλώνουν,˙ αυτών που πάνω τους γίνεται συστηματικό πλιάτσικο εδώ και 30 χρόνια, αυτών που πρέπει να καταπίνουν το άδικο, να μην διεκδικούν, να μάθουν τον τρόμο απέναντι στο χωροφύλακα, το αφεντικό, τον ελληναρά. Μεταξύ αυτών που δεν πρέπει ούτε να το διανοηθούν να κοιτάξουν τους χαφιέδες κατάματα και που η συμμετοχή τους σε οποιαδήποτε πράξη αγώνα τιμωρείται παραδειγματικά. Στην περίπτωση του Ίρντι, επιχειρείται από το ελληνικό κράτος να τιμωρηθεί με ισόβια εξορία σε μια άγνωστη χώρα, όπου δεν έχει ζήσει ποτέ και δεν τον συνδέει τίποτε.

Ο Ίρντι έβαλε την αλληλεγγύη πάνω από τον φόβο, αψήφησε την τάξη του μεταναστευτικού απαρτχάιντ και γι΄ αυτό προσπαθούν να τον συντρίψουν. Από την πλευρά μας, στεκόμαστε δίπλα του σε αυτόν τον αγώνα και καλούμε σε αλληλεγγύη στις δράσεις στήριξης, όπως και στα διοικητικά δικαστήρια (Φράγκων 2-4) στις 12/03/2020.

 

Στο δρόμο και όπου χρειαστεί να σπάσουμε
τα κρατικά απαρτχάιντ!


Συγκέντρωση Αλληλεγγύης Διοικητικό δικαστήριο
στις 12/03/2020.

__________________________

 

Δυο λόγια για τον εκβιασμό που ονομάζουν «Ανανέωση χαρτιών»

Το 1999 στην Ελλάδα εφαρμόζεται το καθεστώς νομιμοποίησης μεταναστών με βάση την αρχικά λεγόμενη «πράσινη κάρτα», πλέον άδεια διαμονής. Ουσιαστικά, διασφαλίζει την «νόμιμη» διαμονή του κατόχου και προστατευόμενων μελών της οικογένειάς του στη χώρα. Επίσης, είναι άρρηκτα συνδεμένη με την άδεια άσκησης εργασίας, καθώς η ανανέωσή της απαιτεί συγκεκριμένα να έχουν κολληθεί 50 ένσημα κάθε χρόνο. Πέρα από την άδεια εργασίας, με την κάρτα αυτή «επιτρέπεται» η εγγραφή σε εργασιακά σωματεία και στα ασφαλιστικά ταμεία, καθώς και η πρόσβαση σε νοσοκομειακή και φαρμακευτική περίθαλψη αλλά δεν προσφέρει κάποιου είδους πολιτικά δικαιώματα.

Για να καταφέρει κάποιος μετανάστης/μετανάστρια να «γλυτώσει» από το καθεστώς της άδειας διαμονής πρέπει να πάρει υπηκοότητα. Για να γίνει αυτό πρέπει να γίνει αίτηση με απαραίτητες προϋποθέσεις 7 χρόνια παραμονής στην χώρα με συνεχείς ανανεώσεις της κάρτας και πληρωμή ενσήμων, καθαρό ποινικό μητρώο, όπως και πληρωμή για παράβολα. Η αίτηση κρίνεται μετά από ένα διάστημα που μπορεί να ξεπεράσει τα πέντε χρόνια ενώ απαιτείται και επιτυχής εξέταση (και προφορικά και γραπτά) επιβεβαίωσης της «ελληνοποίησης», μια διαδικασία καθαρά ταξική διότι απευθύνεται σε άτομα ήδη μορφωμένα, που έχουν τη δυνατότητα να μελετήσουν και να διαβάσουν την ελληνική γλώσσα και ιστορία, και όχι σε προλεταριοποιημένους ανθρώπους που τρέχουν όλη τη μέρα και τη νύχτα για το μεροκάματο.

Μια ειδική υποκατηγορία είναι τα παιδιά των μεταναστών που γεννήθηκαν στη Ελλάδα ή φοίτησαν τουλάχιστον 9 χρόνια ή τελείωσαν το γυμνάσιο και το λύκειο σε ελληνικό σχολείο και τα οποία μάλλον το κράτος θεωρεί ότι μπορούν πιο εύκολα να “ελληνοποιηθούν”. Όσα άτομα ανήκουν σε αυτή την κατηγορία δικαιούνται,  με βάση το ποινικό τους μητρώο, την πεντάχρονη «άδεια διαμονής 2ης γενιάς», ενώ μπορούν παράλληλα να κάνουν αίτηση για υπηκοότητα.

Το καθεστώς αυτής της αφόρητης γραφειοκρατίας και συχνά η αδυναμία της τυπικής ανανέωσης της άδειας διαμονής, είτε για λόγους ανεργίας ή μαύρης εργασίας και μη εξασφάλισης των 50 ενσήμων, είτε για λόγους απουσίας από τη χώρα για πάνω από έξι μήνες, είτε για λόγους μη τυπικής ασφάλισης συνεπάγεται για τα άτομα που το υφίστανται μια καθημερινότητα που διακατέχεται από άγχος και φόβο.

Από τη μία ένας πιθανός έλεγχος μπορεί να καταλήξει σε απέλαση χωρίς πολλά πολλά, με όλες τις καταστροφικές συνέπειες αυτού του γεγονότος. Από την άλλη, ένα άτομο χωρίς χαρτιά είναι πολύ περισσότερο ευάλωτο σε αυθαιρεσίες από αφεντικά, ελληνάρες και όργανα της τάξης ενώ η τιμωρία του εαν σηκώσει κεφάλι θα είναι πολύ σκληρότερη σε σχέση με ότι θα επιβληθεί αντίστοιχα σε κάποιο με «μπλε ταυτότητα». Συγκεκριμένα οι κάτοχοι αδειών παραμονής απειλούνται μονίμως από τη δαμόκλεια σπάθη μιας σύλληψης και καταδίκης για οποιοδήποτε αδίκημα που μπορεί να επιφέρει φυλάκιση άνω του ενός έτους και να απελαθεί αμέσως ή να μην ανανεωθεί η άδεια παραμονής του «για λόγους δημόσιας τάξης και ασφάλειας».

Αυτή η συνεχής απειλή συνεπάγεται μια επιταγή συμμόρφωσης και πειθάρχησης για ανθρώπους που είναι «λιγότερο ίσοι» από τους υπόλοιπους ημεδαπούς, καθώς όχι μόνο στερούνται όλων των πολιτικών δικαιωμάτων, άρα και να λάβουν μέρους στις πολιτικές και κοινωνικές διαμεσολαβήσεις στις οποίες συμμετέχουν οι έλληνες πολίτες, αλλά και οποιαδήποτε σύλληψή τους, ιδιαίτερα για συμμετοχή τους σε μια πορεία ή διαδήλωση ή άλλη πολιτική δράση θα τη πληρώσουν όχι μόνο με την απειλή μιας ποινικής καταδίκης αλλά με τον για πάντα ξεριζωμό τους από την κοινωνία στην οποία έχουν πιθανόν γεννηθεί, έχουν μεγαλώσει, και έχουν δημιουργήσει σχέσεις φιλικές, κοινωνικές, πολιτικές, ερωτικές, ό,τι σχέσεις και αλληλεπιδράσεις δημιουργεί ένας άνθρωπος στο περιβάλλον που ζει ως κοινωνικό ον. Το Κράτος επιφυλάσσει για τον εαυτό του την έσχατη ποινή της απέλασης, άρα κοινωνικής εκτέλεσης, σε όσους και όσες πολίτες αλλοδαπής καταγωγής και δεύτερης κατηγορίας δεν επιτελέσουν με ακρίβεια τις επιταγές συμμόρφωσης και πειθάρχησής τους.

pdf: IRDI

Σχεδόν αόρατοι. Μόνιμα ανεπιθύμητοι.

ΣΧΕΔΟΝ ΑΟΡΑΤΟΙ. ΜΟΝΙΜΑ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΙ.

Στις 29/09/2019, φωτιά ξεσπάει στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στη μόρια της Λέσβου, με αποτέλεσμα το θάνατο της Φεριντέ Ταγίκ από το Αφγανιστάν. Κατά τύχη δεν υπήρξαν περισσότεροι νεκροί, καθώς στο στρατόπεδο που επίσημα χωράει περίπου 3.000 άτομα, ‘φιλοξενούνται’ πάνω από 12.000. Στο ίδιο κολαστήριο, τέσσερις μόλις μέρες πριν από τη φωτιά, έχασε τη ζωή του ένα πεντάχρονο αγόρι όταν ένα φορτηγό πέρασε πάνω από το χαρτόκουτο μέσα στο οποίο έπαιζε.

Την ίδια μέρα στον Άγιο Βασίλειο Θεσσαλονίκης, κατά τη διάρκεια καταδίωξης από μπάτσους, αυτοκινήτου που μετέφερε μετανάστ[ρι]ες χωρίς χαρτιά, προκαλείται τροχαίο με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του ένας 65χρονος κάτοικος της περιοχής. Οι μπάτσοι αποκρύπτουν τη συμμετοχή τους στο συμβάν, δηλαδή τη λυσσασμένη καταδίωξη μέσα σε κατοικημένες περιοχές και μιλούν απλά για σύγκρουση δύο οχημάτων. Το γεγονός αυτό δεν είναι μεμονωμένο: τα τελευταία δύο χρόνια στον οδικό άξονα της Εγνατίας έχουν γίνει δεκάδες καταδιώξεις οχημάτων που μεταφέρουν μετανάστ[ρι]ες με αποτέλεσμα εκατοντάδες τραυματισμούς και τουλάχιστον 30 θανάτους. Και ο κατάλογος των νεκρών μεγαλώνει. Δεν πρόκειται για ατυχήματα, είναι ξεκάθαρες δολοφονίες και άμεσες συνέπειες της μεταναστευτικής πολιτικής του ελληνικού κράτους.

Σχεδόν αόρατοι

Τα περιστατικά αυτά δεν είναι παρά δύο από τα χιλιάδες που φανερώνουν τη σκληρή πραγματικότητα των μεταναστ[ρι]ών. Όσοι γλιτώσουν το θάνατο και την επαναπροώθηση μέχρι να φτάσουν εδώ, καταλήγουν εγκλωβισμένοι στα άθλια στρατόπεδα συγκέντρωσης/γκέτο, όπως υπαγορεύεται από τη συμφωνία μεταξύ EE και Τουρκίας πάντα μακριά από αστικά κέντρα και “μακριά από εμάς”.

Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση ΝΔ συνεχίζει την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ με συστηματικές εκκενώσεις καταλήψεων στέγασης μεταναστ[ρι]ών. Απομακρυνόμενοι βίαια από εκεί, οι άνθρωποι αυτοί εγκαταλείπουν στοιχειώδεις συνθήκες φιλοξενίας και διαβίωσης, όπως πρόσβαση σε ευκαιριακές εργασίες για εισόδημα ή σε σχολεία για τα παιδιά, αλλά και τη στήριξη και αλληλεπίδραση με ντόπιους. Παράλληλα, μέσω της πρακτικής αυτής, εκμηδενίζεται η πιθανότητα συντονισμού τους και η δημιουργία κοινοτήτων αγώνα, διατηρώντας τους αόρατους και απομονωμένους.

Ωστόσο, ακόμα και σ’ αυτούς που είχαν ξεφύγει από τα γκέτο των στρατοπέδων συγκέντρωσης (ανοιχτού ή κλειστού τύπου), υψώνονται διαφορετικές περιφράξεις. Η απόδοση ΑΜΚΑ σε μετανάστ[ρι]ες εξασφάλιζε πρόσβαση σε εμβολιασμούς και δημόσια περίθαλψη και η κατάργησή της εξυπηρετεί σαφώς την πολιτική του απαρτχάιντ. Χωρίς αυτόν, οι μετανάστ[ρι]ες εξαρτώνται πλήρως πια από τα στρατόπεδα όσον αφορά σχετικές υπηρεσίες. Οι επιδημίες που θα ενσκήψουν στους ανεμβολίαστους θα χρησιμοποιηθούν αδίστακτα από ΜΜΕ ως απόδειξη του εμετικού αφηγήματος περί «υγειονομικής βόμβας».

 

Μόνιμα ανεπιθύμητοι

Την ώρα που οι οδοί μεταφοράς ενέργειας, τα κοντέινερ εμπορευμάτων και τα τουριστικά αεροπλάνα διασχίζουν ανενόχλητα τα σύνορα, η διαρκής μετακίνηση πληθυσμών για αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής ή λόγω της όξυνσης συρράξεων σε Ανατολική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή παραμένει απαγορευμένη. Η μόνη πιθανή μετακίνηση για τους μετανάστες διαμέσου χωρών υποδοχής είναι μέσα από δίκτυα διακινητών, ενώ η άρνηση για την παροχή χαρτιών και ο εξαναγκασμός διαβίωσής τους μέσα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν είναι τίποτα άλλο παρά μεθοδευμένη εγκληματοποίηση της ίδιας τους της ύπαρξης.

Η αδιάκοπη βία που δέχονται οι μετανάστ[ρι]ες, από τη στιγμή που θα προσπαθήσουν να περάσουν τα σύνορα, οδηγεί στην εξαθλίωση, ενώ στόχος της είναι η διατύπωση ενός ξεκάθαρου μηνύματος προς αυτές: εδώ δεν υπάρχει παρόν, δεν υπάρχει μέλλον, δεν υπάρχει ελπίδα. Οι μορφές της βίας σε κάθε πτυχή της ζωής των μεταναστριών αποσκοπούν στο να καμφθούν οι οποιεσδήποτε αντιστάσεις τους και να εξαπλωθεί ένα καθεστώς φόβου, σιωπής και υποταγής στην υπόλοιπη κοινωνία.

Ελληνική φιλοξενία

Οι ντόπιοι νοικοκυραίοι, οι φιλήσυχοι και νομοταγείς πολίτες και φυσικά οι φασίστες συνεχίζουν την κατάσταση αποκλεισμού στα ελάχιστα περιθώρια που άφησε το κράτος. Επιθέσεις και τραμπουκισμοί σε μετανάστ[ρι]ες γίνονται σε τακτική βάση, εντός και εκτός των στρατοπέδων συγκέντρωσης, τις περισσότερες φορές με τις πλάτες των τοπικών θεσμών, του κατασταλτικού μηχανισμού και του παπαδαριού. Ακόμη περισσότερο, τέτοια γεγονότα δίνουν πάτημα στην εκκλησία να αναπαράξει τον γνωστό ξενοφοβικό της λόγο, και στο κράτος με τη σειρά του, να συμμετάσχει με πλήρη ανοχή προς τους δράστες ή να παραστήσει το σωτήρα που επιλύει την «τεταμένη κατάσταση». Χαρακτηριστικό το πρόσφατο περιστατικό στα Βρασνά, όπου λεωφορεία μετέφεραν μετανάστ[ρι]ες με σκοπό να εγκατασταθούν σε καταλύματα στην περιοχή και οι κάτοικοι τελικά κατάφεραν να εμποδίσουν την παραμονή τους εκεί. Στην Καλαμαριά και στη Νάουσα ακόμα και φήμες για εγκατάσταση μεταναστ[ρι]ών στάθηκαν ικανές για πραγματοποίηση συγκεντρώσεων «διαμαρτυρίας» εθνικά υπερήφανων υπερασπιστών.

Μετανάστ[ρι]ες, μη μας αφήνετε μόνες με τους Έλληνες!

Οι μετανάστ[ρι]ες δεν ταιριάζουν σε καμιά από τις ιστορίες που συναρμολογούν αυτό που ονομάζεται «εθνικός κορμός» και έτσι το πολιτικό κοινωνικό κόστος για την οποιαδήποτε κακομεταχείρισή τους είναι ελάχιστο. Για μας, οι εθνικές αφηγήσεις από την πλευρά του κράτους και οι χειρισμοί, όπως και οι “από τα κάτω” αντιδράσεις πατριωτισμού και ξενοφοβίας προς τις μετανάστ[ρι]ες είναι οι δυο όψεις του ίδιου απαίσιου νομίσματος, που σκοπό έχει την εδραίωση κυρίαρχων ταυτοτήτων, την υποτίμηση και εν τέλη το ξέβρασμα οποιουδήποτε δεν ταιριάζει με αυτές. Έτσι, όταν ακούμε για πλατείες όπου θ’ ακούγονται μόνο ελληνικά, παράπονα για κρατικά (ή ευρωπαϊκά) λεφτά που πάνε στους μετανάστες και παραληρήματα για εξισλαμισμό, απαντάμε ότι η θέση μας στην αλυσίδα της εκμετάλλευσης μας τοποθετεί απέναντι σε κάθε εκφραστή βίας προς τις μετανάστ[ρι]ες και δίπλα σε αυτές, σε κοινότητες αγώνα και διεκδικήσεων. Η επιλογή να στεκόμαστε μαζί τους, δεν εκπορεύεται από κάποιον αόριστο ανθρωπισμό που τους αντιμετωπίζει σαν κάποιους «κακόμοιρους». Οι κοινότητες αγώνα πέρα από σύνορα, κράτη, θρησκεία, φύλο, σεξουαλικές ταυτότητες, ενάντια στον κόσμο των αφεντικών και της υποταγής, είναι η μόνη δυνατότητα, αν όχι να αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά τουλάχιστον σε αυτούς τους ζοφερούς καιρούς να διατηρήσουμε τη δυνατότητα!

ΟΥΤΕ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΟΥΤΕ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΕΣ

ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤ[ΡΙ]ΕΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ

*

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΦΡΙΚΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

 

ενάντια στη φρίκη της μεταναστευτικής πολιτικής

 

 

κατάληψη στέγης ΣΜΠΑΡΑΚΟΥΑΚ ΦΡΑΠ!

 

 

Σήμερα, Τετάρτη 17/07/2019, προχωρήσαμε σε κατάληψη εγκαταλελειμμένου σπιτιού επί της οδού Παλαμίδου. Το σπίτι αυτό ήταν στην ουσία κοινωνικά νεκρό και παντελώς άχρηστο στη γειτονιά και τους ανθρώπους της. Ρήμαζε άδειο και ακατοίκητο…

Δεν είναι το μόνο όμως. Με μια βόλτα στα σοκάκια της Άνω Πόλης, ερχόμαστε αντιμέτωπες με την εικόνα των εκατοντάδων εγκαταλελειμμένων σπιτιών. Άλλων σφραγισμένων κι άλλων διάτρητων, να τα ρημάζει από έξω προς τα μέσα η υγρασία και η εγκατάλειψη. Στέγες, σοβάδες, τοίχοι και παράθυρα έρμαια στην βαρύτητα και τον χρόνο, πέφτουν, σαπίζουν και πλέον μοιάζουν άχρηστα. Ντουβάρια, δηλαδή, που χτίστηκαν με σκοπό να κατοικούνται, να στεγάζουν επιθυμίες και ανάγκες των ανθρώπων τους, είναι πλέον σε αποσύνθεση και στα συντρίμμια τους μπορούμε να βρούμε τις δομικές θλιβερές αντιφάσεις της έννοιας της ιδιοκτησίας και κατ’ επέκταση του ίδιου του καπιταλισμού.

Η πόλη αλλάζει. Αλλά για ποιους; Αλλάζει για τους επενδυτές, τους τοπικούς αρχοντίσκους, τους τουρίστες, τα αφεντικά… Τα νοίκια διογκώνονται όσο τα σπίτια μικραίνουν, ενώ οι κάτοικοι ολόκληρων περιοχών εκτοπίζονται στο όνομα της ανάπτυξης και του εξευγενισμού. Οι εξώσεις πληθαίνουν, ενώ οι σχέσεις συρρικνώνονται κι όλα αυτά ενώ η πόλη μετατρέπεται σε ένα μεγάλο ξενοδοχείο και οι γείτονες/ισσες μας πλέον αντικαθίστανται από τουρίστες. Κάποιοι, όμως, δεν έχουν διάθεση ούτε να εκτοπιστούν, ούτε να παρακολουθήσουν σιωπηλά την πόλη να αλλάζει σύμφωνα με τα συμφέροντα όσων έχουν τα λεφτά. Δημιουργούμε άλλη μία κατάληψη, λοιπόν, ως μία ακόμη στιγμή του αγώνα για δημιουργία γειτονιων αλληλεγγύης και κοινοτήτων που θα έρθουν σε ρήξη με τον επελαύνοντα κοινωνικό κανιβαλισμό της εποχής.

Η πρακτική της κατάληψης είναι χρόνια επιλογή του κόσμου του αγώνα – και όχι μόνο. Είτε στην αμιγώς στεγαστική είτε στην αμιγώς πολιτική είτε στη συνδυαστική μορφή αυτών των δύο, είναι μία σημαντική κουκίδα στο πολύμορφο ψηφιδωτό των κοινωνικών αγώνων. Μια πράξη που διαταράσσει τη ζοφερή κανονικότητα, στέκεται ανάχωμα στην εμπορευματοποίηση κάθε πτυχής της καθημερινότητάς μας, ενώ παράλληλα δημιουργεί απελευθερωτικές σχέσεις που αμφισβητούν τα αυτονόητα αυτού του κόσμου. Το σπίτι στην οδό Παλαμίδου καταλαμβάνεται, όχι υπό το πρίσμα μιας ιδιοκτησιακής λογικής, αλλά για να χρησιμοποιηθεί έτσι ώστε να καλυφθεί η ανάγκη της στέγασης. Το διαρκές στοίχημα του καπιταλισμού είναι να μετατρέπει όλες μας τις ανάγκες/επιθυμίες σε εμπορεύματα. Έτσι, η κάλυψη τους προϋποθέτει λεφτά, άρα και εργασία. Όμως, ο βασικός μισθός και οι ατέλειωτες ώρες δουλειάς δεν μπορούν να καλύψουν ούτε τα βασικά (νοίκια, λογαριασμούς, φαγητό κλπ) τοποθετώντας μας στο σημείο που οι επιθυμίες και οι ανάγκες μας περιορίζονται στο στενό, ασφυκτικό πλαίσιο μιας ανιαρής επιβίωσης. Γι’ αυτό η πρακτική της κατάληψης είναι μία ανοιχτή πρόταση που, ενώ ξεκινά από το έδαφος της, εκτείνεται και διεκδικεί όλο τον κλεμμένο από την εξουσία χωροχρόνο της καθημερινής μας ζωής. Και ως τέτοια θα την υπερασπιστούμε.

Δε θα ζούμε για να δουλεύουμε. Δε θα δουλεύουμε για να βγαίνουμε τσίμα-τσίμα. Δε θα βγαίνουμε τσίμα-τσίμα για να λέμε πως ζούμε «καλούτσικα». Στεκόμαστε ο ένας δίπλα στην άλλη, διεκδικώντας ανάσες μέσα σε ένα μητροπολιτικό πεδίο ανεξάντλητων αντιθέσεων, αντιφάσεων και μικρών καθημερινών αγώνων. Σε μία χρονική στιγμή που το δόγμα του νόμου και της τάξης θέλει να μας συνθλίψει, η ιδέα της καθημερινής σύγκρουσης μαζί του μοιάζει γοητευτική. Γιατί το μόνο που έχουμε να χάσουμε είναι η προοπτική μιας θλιβερής ζωής.

η υγρασία αυτής της πόλης περνάει από τους τοίχους 
στα κόκκαλα και από εκεί κατευθείαν στις ζωές μας
ΝΑ ΜΗΝ ΣΑΠΙΣΟΥΜΕ ΟΥΤΕ ΕΜΕΙΣ, ΟΥΤΕ ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ

 

κατάληψη στέγης σμπαρακουάκ φραπ!

Παρέμβαση ενάντια στις αγέλες της κανονικότητας

 

Το μεσημέρι της Πέμπτης 4 Ιούλη, ένας άντρας τραμπουκίζει και χτυπάει μία γυναίκα κοντά στην πλατεία Καλλιθέας. Ο άντρας αυτός είναι ο παπάς της εκκλησίας του αγίου Νικόλα ορφανού, εκκλησίας δίπλα στην πλατεία, σε μία έκφραση της δικής του, και όχι μόνο, αγαπάτε αλλήλους εκδοχής. Η επίθεσή του σταματάει όταν γείτονες πλησιάζουν και τον διώχνουν.

Δεν υπάρχει λόγος να ανφερθούμε στην ούτως ή άλλως γελοία αφορμή που χρησιμοποίησε. Αρκεί να σταθούμε στην επιβολή του με βάση τους κυρίαρχους έμφυλους και ταξικούς διαχωρισμούς σε ένα άλλο άτομο και τις φωνές του τύπου «να πάτε πίσω στις χώρες σας», για να δούμε την αιτία της επίθεσής του. Ότι δηλαδή ο παπάς είναι ένας τραμπούκος ρατσιστής. Το γεγονός ότι η γυναίκα δεν ήταν εντέλει μετανάστρια, όπως ο ίδιος νόμιζε, δεν έχει σημασία. Άλλωστε θα ήταν πιο «δίκαιο» αν όντως ήταν μετανάστρια; Ή αν ήταν Ρομά, ουσιοεξαρτημένη, φρικιό, άστεγη ή γκέι;

Έχει σημασία ότι υπάρχουν κατηγορίες ανθρώπων που θεωρούνται κατώτεροι και επικίνδυνες σε μία συνεχή διαδιακασία απανθρωποποίησής τους, ώστε τελικά η όποια βία ασκείται πάνω τους να μην αποτελεί θέμα, να μπορεί να είναι δικαιολογημένη και αναμενόμενη. Διαδικασία στην οποία από κοινού συμμετέχουν κρατικές πολιτικές, μίντια, φιλήσυχοι αγανακτισμένοι πολίτες, ρασοφόροι εκδικητές. Όσο όμως μόνο και μόνο η παρουσία κάποιων από εμάς αρκεί για να ενεργοποιήσει αντιδραστικά αντανακλαστικά, η άρνησή μας να μάθει η καθεμιά τη θέση της σ’ αυτήν την κοινωνία, θα σταθεί εμπόδιο στον οποιοδήποτε τολμήσει να σηκώσει έτσι εύκολα ξανά το χέρι του, είτε μέρα μεσημέρι, είτε βαθιά μεσάνυχτα.

Από τη μεριά μας, θα οικοδομούμε κοινότητες αγώνα και γειτονιές αλληλεγγύης απέναντι στις κοινότητες των κανιβάλων και τις σχέσεις συμφερόντων τους.

Τελικά, μένει να επιλέξουμε τι θα περιφρουρήσουμε, την ανθρωπιά μας ή τις κανονικότητες αυτού του κόσμου.

 

κείμενο εδώ: papakallitheasscolore

Γειτόνοι

Λίγα λόγια για τους “τυχαίους” θανάτους μεταναστ(ρι)ών

Στις 8/2, ο Ebuka Mama Subec, 32 ετών, δολοφονείται στο Α.Τ. Ομόνοιας. Κάθε δολοφονία σε Α.Τ. μεταμφιέζεται σε «θάνατο από άγνωστα ή ασαφή αίτια», ενώ στα αστυνομικά τμήματα της χώρας συμβαίνουν συνεχώς κακοποιήσεις ανηλίκων, ξυλοδαρμοί και βασανισμοί Ρομά, μεταναστών, χρηστών ουσιών, αγωνιζομένων, και τελικά τυχαίοι θάνατοι. Η δολοφονία του Ebuka δεν οφείλεται απλά σε μπάτσους που ξέφυγαν αρκετά παραπάνω. Δε μας ενδιαφέρει αν προήλθε από υπέρμετρη βία ή από το φόβο για ό,τι συνεπάγεται η καταδίωξη ή μία προσαγωγή στο Α.Τ. Ομόνοιας, αλλά το βλέπουμε ως κομμάτι της αστυνομικής βίας και της μεταναστευτικής πολιτικής. Άλλωστε, ο θάνατος εμφανίζεται ως κοινός τόπος τόσο της βίας όσο και της απειλής της.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αντιεθνική Μικροφωνική | Αλληλεγγύη στους ολικούς αρνητές στράτευσης

Και αν γίνει πόλεμος στρατηγέ…

 

Ξυπνάμε σε μια κοινωνία που:

Προσπαθεί να ορίζει τις κανονικότητες, τις συμπεριφορές μας και την ύπαρξή μας. Μας θέλει πειθήνιες, να σεβόμαστε το θεσμό της οικογένειας, να κάνουμε το σταυρό μας, να αγαπάμε τη μαμά πατρίδα, να ζούμε straight έρωτες, Συνέχεια ανάγνωσης

περί έθνους, πατρίδας και άλλων δαιμονίων

 

Μας είπαν…

…εµείς καταγόµαστε από τους αρχαίους έλληνες, εκπολιτιστές και φωτοδότες, έθνος της επιστήµης και της αλήθειας.

Μας είπαν για µια µεγάλη ελλάδα σχεδόν στο κέντρο του κόσµου, περικυκλωµένη από απολίτιστους Άλλους, ιµπεριαλιστές και µεγάλες δυνάµεις, αλλά και για τη συνέχεια της ελληνικότητας.

Μας είπαν λαό ειρηνικό και ποτέ φιλοπόλεµο. Αλλά αν χρειαστεί, απελευθερωτή προγονικών εδαφών, από την Κύπρο, τη µικρά Ασία, ως την Αυλώνα, µε τη διχόνοια το µόνο µας εχθρό, που τρέφεται από άθεους, τρανς, αναρχικές, οµοφυλόφιλες, εξαρτηµένους και άλλους τόσους, που αρνούνται τη γαλανόλευκη στολή και τις παρελάσεις, που ακυρώνουν τους προγόνους και την ενότητα µας.

Μας είπαν καλοπληρωµένοι γραφιάδες, δάσκαλοι, παπάδες και καθοδηγητές, µε λόγους, εµβατήρια και µοιρολόγια, ταινίες, µουσεία και παρελάσεις, ιστορίες θρυλικών ηρώων, σε µια Διήγηση που στάζει αίµα και µυρίζει συµφέρον, τη γλυκερή µυρωδιά των σφαγείων. Χρήµα, Βαρβατίλα και Εξουσία.

Μας είπαν οι κοινότητες των Άλλων είναι υποδεέστερες, πρέπει να ελληνέψουν.

Δε µας είπαν…

…όµως, πως για να βγει η µεγάλη τους ιδέα, πάντρεψαν υπό την ταµπέλα «ελληνισµός» τις ιστορίες τόσων λαών και διαφορετικών ανθρώπων – συχνά αντιτιθέµενων – που έζησαν κάποτε εδώ γύρω. Πως βάφτισαν ήρωες τους σφαγείς και από ποιανού τα κόκκαλα είναι βγαλµένη η «λευτεριά».

Δε µας είπαν πως οι αλυτρωτισµοί έχουν άλλη γλύκα και άλλοθι όταν είναι ελληνικοί.

Δε µας είπαν τι έκανε ο ελληνικός στρατός το ‘12 στα Τουρκοχώρια της Μακεδονίας και στο βουλγαρικό Κιλκίς, στην Κοφίνου το ’67 και στη Λευκωσία το ’74.

Δεν µας είπαν πως έθαψαν τα εβραϊκά νεκροταφεία κάτω από πανεπιστηµιακά κτίρια, γκρέµισαν µιναρέδες, µετέτρεψαν τζαµιά σε τσοντάδικα, βάφτισαν δρόµους µε ονόµατα στρατολάγνων δολοφόνων και πως της Σελανίκ εντέχνως κρύβουν το πολύγλωσσο, πολυκοινοτικό της παρελθόν.

Δε µας είπαν πως για να πατήσει στα πόδια του αυτό το έθνος των τυχοδιωκτών από τη γέννηση του ξανάγραψε την ιστορία, επιβάλλοντας σε µία γη χιλιοπερπατηµένη µία γλώσσα – µία ιστορία – µία θρησκεία – έναν υποτιθέµενο προαιώνιο πολιτισµό, µε σφραγίδες ελληνικής προέλευσης και εγγύησης καθαρότητας.

Δε µας είπαν πως οι Μακεδόνες, οι Ροµά, οι Αλβανοί, οι Ρώσοι διδάσκονται σε µια γλώσσα ξένη, που δεν είναι η µητρική τους, στα σχολεία αυτού του κράτους, τη γλώσσα, την ιστορία και τον πολιτισµό που κάποιο «ελληνοπρεπές παιδαγωγικό Ινστιτούτο» έχει αποφασίσει ότι πρέπει να µάθουν για δικά τους.

Και δε σταµάτησαν ακόµη…

όλο το κείμενο σε μορφή pdf εδώ: ethniko

Μα ο δικός μου εχθρός βρίσκεται πίσω από τους φράχτες, στην ίδια μου την πόλη και στο απέναντι στενό…

Η “ολοκλήρωση ενός έθνους” έχει ως απαραίτητη προϋπόθεση τη δημιουργία του κράτους, που κατέχει το μονοπώλιο στη βία, εμπεδώνοντας την κυριαρχία, διαχειριζόμενο το πλήθος. Ο στρατός, ως μέσο άσκησης, επιβολής και διαφύλαξης της πολιτικής εξουσίας μέσα σε ένα οικονομικοπολιτικό πλαίσιο περιφράξεων και κοινωνικών διαιρέσεων (ταξικών, έμφυλων, φυλετικών κ.α.) θα εκπληρώσει με οποιοδήποτε μέσο τον εκάστοτε πολιτικό, οικονομικό, θρησκευτικό “ιερό σκοπό” και θα αναλάβει την εξόντωση οποιουδήποτε καθορίζεται ως “άλλος” είτε από το ίδιο το ελληνικό κράτος είτε από τους “συμμάχους” του.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αλληλεγγύη με τους/τις μετανάστες/στριες και τους αγώνες τους

 

«Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ

μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.»

-Κ. Π. Καβάφης

 

Τα σύγχρονα κολαστήρια, «κέντρα φιλοξενίας» όπως τα ονομάζουν, κάτω από την διαχείριση της Ε.Ε. και του ελληνικού κράτους, εξαθλιώνουν όλο και περισσότερο τις ζωές των μεταναστ(ρι)ών, επιβάλλουν  το στοίβαγμα τους σε γκετο-camps με άθλιες συνθήκες διαβίωσης, απομόνωση, αορατότητα, καθημερινούς ξυλοδαρμούς, δικογραφίες και φυλακίσεις για παραδειγματισμό. Την ίδια στιγμή οι ΜΚΟ, με ανθρωπιστικό μανδύα, έρχονται να διαχειριστούν τις ροές των μεταναστών, ρυθμίζοντας τις ζωές τους και διαχωρίζοντάς τους από τους ντόπιους με την δημιουργία γκέτο λειτουργώντας αποσυμπιεστηκά και αποτρεπτικά προς την οποιαδήποτε κατεύθυνση διεκδίκηση και αγώνα.

Συνέχεια ανάγνωσης

Κρίση… ποια κρίση; Ή μάλλον ποιανού κρίση…

Στη ζωή, μας έμαθαν από μικρές να είμαστε σωστές…
Σωστές κόρες, μαθήτριες, γκόμενες, φοιτήτριες, εργάτριες, φίλες, σύζυγοι, μάνες, συντρόφισσες, κ.ο.κ.
Το χάρτη της πρέπουσας, κατά τις άνω περιστάσεις, συμπεριφοράς μας τον χάραζε και τον χαράζει καθημερινά στα σώματα και το μυαλό μας, κάποιο φυσικό ή μη πρόσωπο (συστήνεται και ως πατριαρχία) που θα ορίσει το πόσο λάθος είμαστε κάθε φορά.

Συνέχεια ανάγνωσης

Καμία δίωξη στους 4 συλληφθέντες και στη 1 συλληφθείσα απο την πορεία αλληλεγγύης στην Libertatia

Ο πατριωτισμός είναι το καταφύγιο των αδιστάκτων

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες της πορείας αλληλεγγύης στην κατάληψη Libertatia

To παρόν κείμενο δε μιλά για το αδιαμφισβήτητο δικαίωμα του λαού της γείτονος χώρας, βόρεια της Φλώρινας, να αυτοπροσδιορίζονται εδώ και πάνω απο 100 χρόνια ως Μακεδόνες και να ονομάζουν τον τόπο τους Μακεδονία, ούτε πρόκειται να θίξει το εάν ο δημοκρατικός πατριωτισμός μαζί με τους εθνικοκομμουνιστές, τους εθνικοσοσιαλιστές και τους φιλελεύθερους πατριώτες μπορούν να έχουν τίποτε άλλο ως αιχμή του δόρατος, εκτός από τους φασίστες-χουλιγκάνους, οι οποίοι βεβήλωσαν το μνημείο του ολοκαυτώματος και έκαψαν την κατάληψη Libertatia.

Συνέχεια ανάγνωσης

Πλειοδοτείται όπως είναι επιπλωμένο

«Ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας»

Η στέγαση αποτελεί βασικό κομμάτι για την επιβίωσή μας και ταυτόχρονα εξυπηρετεί πολλές από τις ανάγκες μας. Στην κοινωνία των εμπορευμάτων, η κατοικία δε ξεφεύγει από το γενικό κανόνα, καθώς παράγεται εντός της και έχει μια τιμή. Στα πλαίσια της οικονομικής κρίσης, το κόστος της στέγης (μεταξύ άλλων) γίνεται ολοένα και πιο δυσβάσταχτο, κυρίως για τα οικονομικά πιο αδύναμα στρώματα. Η δαπάνη για την κατοικία επιβάλλει την καταβολή ενός μεγάλου μέρους του βασικού εισοδήματος, είτε με τη μορφή ενοικίου είτε με τη μορφή φορολογίας, στεγαστικών δανείων και δημοτικών τελών.

Συνέχεια ανάγνωσης

Κουζίνα Αλληλεγγύης στους διωκόμενους για την παρέμβαση στη μητρόπολη Θεσσαλονίκης

Κουζίνα Αλληλεγγύης

Κυριακή 18/12 | στο Στέκι Άνω Πόλης

 

ΟΥΤΕ ΙΕΡΟ ΟΥΤΕ ΟΣΙΟ!

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΙ

Από την Ευρώπη μέχρι την Αυστραλία ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα στηριγμένο στον ανταγωνισμό και το κέρδος διαλύεται. Με τη διάλυσή του οδηγούνται στην εξόντωση και μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού. Είτε μέσα από πολέμους που αναδύονται σαν αποτέλεσμα της κρίσης, είτε μέσα από ειρήνες που συνοδεύονται από επίταση της εκμετάλλευσης, υποτίμηση της εργασίας και εξαθλίωση το μήνυμα είναι σαφές: όταν το κεφάλαιο κινδυνεύει κοινωνικά κομμάτια περισσεύουν και πετιούνται εκτός αγοράς στα αζήτητα. Τα κριτήρια φύλο φυλή τάξη βέβαια βάζουν τους κανόνες αυτής της εκκαθάρισης.

Συνέχεια ανάγνωσης

Κείμενο για την εκκένωση του ορφανοτροφείου

Κείμενο για την εκκένωση του ορφανοτροφείου και της συλληψης των 25 για την Μητροπολη.

 

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΟΙ Η ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΙ
Από την Ευρώπη μέχρι την Αυστραλία ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα
στηριγμένο στον ανταγωνισμό και το κέρδος διαλύεται.
Με τη διάλυσή του οδηγούνται στην εξόντωση και μεγάλα κομμάτια του
πληθυσμού.

Συνέχεια ανάγνωσης

Ενάντια στο μύθο περί ισλαμοποιησης

Για ποια κατάσταση μιλάμε ;

Τον τελευταίο χρόνο έχει παρατηρηθεί έντονα αυξημένη, σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, η μεταναστευτική κίνηση στον ελλαδικό χώρο από περιοχές με πόλεμο και φτώχεια. Όσοι/ες την γλύτωσαν από το θάνατο και την εξαθλίωση, αρχικά στον τόπο διαμονής τους και έπειτα στην διαδρομή τους (π.χ. πνιγμοί στο αιγαίο) έχουν εγκλωβιστεί στην Ελλάδα στην προσπάθειά τους να φύγουν προς την βόρεια Ευρώπη. Το γεγονός αυτό λειτούργησε ως μια “χρήσιμη” αφορμή για να ενεργοποιηθούν και να διεκδικήσουν εκ νέου σταθερότερη θέση στο δημόσιο λόγο, ρατσιστικά αντανακλαστικά, είτε στην ακραία τους μορφή, είτε καλυμμένα πίσω από ένα προοδευτικό μανδύα….

όλο το κείμενο εδώ: islamopoihsh blog

Κατάληψη του ρ/σ “Στο κόκκινο” Θεσσαλονίκης

πανο περιθαλ.

Τη Πέμπτη 21 Απριλίου 2016, σαν συντονισμός για την ελεύθερη πρόσβαση στην περίθαλψη προβήκαμε σε κατάληψη του στούντιο του σταθμού «93,4 στο κόκκινο» στη Θεσσαλονίκη στην ώρα της εκπομπής του κ. Λυκεσά, σε απάντηση δημοσιεύματος του ιδίου στην εφημερίδα των συντακτών το Σαββάτο 16 Απριλίου 2016, καθώς η εφημερίδα δεν διατηρεί πλέον γραφεία στη Θεσσαλονίκη. Δημοσίευμα, το οποίο λασπολογεί για παρέμβαση που έγινε στο νοσοκομείο Κιλκίς από το «Συντονιστικό για την Ελεύθερη Πρόσβαση στην Περίθαλψη» με μοίρασμα κειμένων σε ελληνικά και αραβικά για την κατάσταση του συστήματος υγείας και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν ντόπιοι και μετανάστες κατά την πρόσβασή τους σε αυτό.

Έτσι περίπου 40 άτομα μέλη των συλλογικοτήτων του συντονισμού και αλληλέγγυοι κλείσαμε με πανό τον χώρο της εισόδου και καταλάβαμε τον χώρο του στούντιο από όπου και διαβάστηκαν κείμενα  στα αραβικά  καθώς και το παρακάτω κείμενο στα ελληνικά.

Συνέχεια ανάγνωσης

Συντονιστικό για την ελεύθερη πρόσβαση στην περίθαλψη.

Από τις αρχές Γενάρη 2016 μετα από πρόσκληση των health workers στις συλλογικότητες: Ανοιχτή Συνέλευση Αγώνα Άνω Πόλης, Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων, Σωματείο βάσης στο χώρο της ψυχικής υγείας και της κοινωνικής πρόνοιας, συνέλευση της Κατάληψης Στέγασης Μεταναστών/ στριών (παλιό Ορφανοτροφείο) καθώς και τη συλλογικότητα της κατάληψης φάμπρικα Υφανέτ συγκροτήθηκε το Συντονιστικό για την ελεύθερη πρόσβαση στην περίθαλψη.
Στα πλαίσια της δράσης του πραγματοποιήθηκαν:
Έκδοση αφίσας σε τρεις γλώσσες καθώς και κειμένου.

albengafisa-health-prosbasi_typogr

Η αφίσα κολήθηκε και το κείμενο μοιράστηκε με παρέμβαση στα νοσοκομεία ΑΧΕΠΑ, Γεννηματάς, Αφροδισίων.

cawstwawwaasiah cawzclpueaav2os ceb4ceb5cebcceb1cf84ceb9cebacf8ecebd-cebdcebfcf83cebfcebacebfcebcceb5ceb9cebf-6 Συνέχεια ανάγνωσης

Αλληλεγγύη στον αγώνα των 3 απολυμένων από το καφέ Γέφυρα

12698321_1027765230622577_636775428359517542_o

Στις 2/12/15 απολύονται 3 εργαζόμενες από το καφέ Γέφυρα.

Αυτό συμβαίνει εκδικητικά από το αφεντικό μετά από την απαίτηση των 3 εργαζομένων όλων αυτών που δικαιούνταν μετά από 3, 2 και 1μιση χρόνο εργασίας: Ασφάλιση, καταβολή επιδομάτων αδειών καθώς και των δώρων Χριστουγέννων και Πάσχα, προσαύξηση νυκτερινής και κυριακάτικης αργίας.

Συνέχεια ανάγνωσης

Δεν έφτιαξαν το στρατό για να φυλάει εμάς από τους “εχθρούς” αλλά τους εαυτούς τους από εμάς

στραολογια

 

στρατολογια

Στις 25 Φλεβάρη, μέρα του στρατοδικείου του ολικού αρνητή στράτευσης Μ.Τ.,  πραγματοποιήθηκε παρέμβαση με άλλες συλλογικότητες και αλληλέγγυο κόσμο, στην στρατολογία Θεσσαλονίκης και στο στρατοδικείο επίσης. Εκεί μεταξύ άλλων μοιράστηκε και το παρακάτω κείμενο:

 

Στις 25 Φλεβάρη 2016 δικάζεται σε δεύτερο βαθμό ο ολικός αρνητής στράτευσης Μιχάλης Τόλης, στο Αναθεωρητικό Στρατοδικείο της Θεσσαλονίκης. Έχει ήδη καταδικαστεί για ανυποταξία σε καιρό ειρήνης 2 φορές τα τελευταία 3 χρόνια. Παράλληλα, του έχει επιβληθεί 2 φορές το πρόστιμο των 6000 ευρώ το οποίο καταχωρείται στην εφορία και τοκίζεται.

Ξέραμε ότι αρχικά «στο μυαλό ήταν ο στόχος»… , είδαν όμως ότι δεν έφτανε αυτό για να καταστείλει την ολοένα και αυξανόμενη αντίδραση. Και έτσι, παράλληλα, στοχεύσαν και στην «τσέπη». Η οικονομική καταστολή, αλλά και ο φόβος αυτής, παραλύει οποιονδήποτε σκέφτεται να εναντιωθεί στη θέληση του κράτους. Σκοπός τους είναι να καταστήσουν αδύνατο ή δύσκολο να ζήσει με αξιοπρέπεια όποιος αντιστέκεται. Έτσι λοιπόν, εκτός από τα εντάλματα, τις συλλήψεις και τις δίκες, στην περίπτωση όσων αρνούνται να υπηρετήσουν τη «μητέρα πατρίδα», η ίδια τους τιμωρεί με επαναλαμβανόμενα πρόστιμα που χρεώνονται στο φορολογικό μητρώο τους.

Για ποιόν λόγο χρειαζόμαστε τον στρατό; Διαλέξτε τη σωστή απάντηση.

  • Για να προστατέψει την πατρίδα από τις εξωτερικές απειλές.
  • Για να γαλούχησει υπάκουους πολίτες.
  • Για να βοηθήσει την αστυνομία στην εσωτερική καταστολή.

Συνέχεια ανάγνωσης