η Κύπρος, το εθνικό και ο εθνικισμός. -μία ελευθεριακή ανάλυση-

“Να ζεις σε ενδιαφέρουσα εποχή”
Αυτή η κινέζικη κατάρα φαίνεται να στοιχειώνει το τοπίο των μέχρι πρόσφατα καταθλιπτικών νεκροπόλεων-μητροπόλεων. Νέες περιφράξεις, νέοι αποκλεισμοί, κόσμος που πετιέται με πάταγο έξω από τις ιδιωτικοποιημένες καταθλιπτικές καθημερινότητες του, και από κοντά, μετά από μια σύντομη κοινωνική άνοιξη, ένας ατέλειωτος κοινωνικός χειμώνας.
Οι εθνικές συμμορίες, ένστολες και με πολιτικά, ξαμολυμένες στις πλατείες να κυνηγάνε τα “μιάσματα” όλων των τύπων. Οι αποστάτες των κανονικοτήτων, έμφυλων, φυλετικών, ταξικών στο στόχαστρο του μίσους.
Τα γαλανόλευκα σάβανα ανεμίζουν ξανά προσπαθώντας να υποτάξουν το βλέμμα. Ελληνισμός, Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια σε αριστερές και δεξιές εκδοχές, ταγματασφαλήτες πρώτη γραμμή -κορδόνι με Εαμογενείς εθνο-κομμουνιστές, η κυβερνώσα αριστερά των δικαιωμάτων σε παθιασμένα γλωσσόφιλα με τους κυνηγούς ομοφυλοφίλων, σπινθήρες από το φλεγόμενο Κάμπελ, και τότε μαζί εμπρηστέςφασίστες και Βενιζελικοί, να δίνουν τις φλόγες που πυρπολούν την Libertatia.
Με τον από Βορρά κίνδυνο, παραδοσιακή μορφή του δεξιού εθνικισμού, να συναγωνίζεται τον αντιτουρκισμό, τον αδιαφιλονίκητο εθνικισμό όλων των Ελλήνων, τα συλλαλητήρια να διαδέχονται τις γεωτρήσεις, τα πράματα γίνονται ολοένα και πιο απειλητικά.
Την ίδια στιγμή, οι εξεγερμένοι της Αραβικής άνοιξης λιώνονται στις γεωπολιτικές μυλόπετρες, με τον αντιιμπεριαλισμό της αριστεράς να σιωπά πιο ηχηρά και από χειροκρότημα, ενώ στο διεθνές σκηνικό νέες μορφές εθνικών διεκδικήσεων κερδίζουν την συμπαράσταση μεγάλου κομματιού του αγωνιζόμενου κόσμου.
Νομίζουμε πως σταθήκαμε, σαν ανοιχτή συνέλευση αγώνα άνω πόλης, με συνέπεια απέναντι σε όψεις των βίαιων αλλαγών αυτού του γοργά μεταβαλλόμενου χάους. Στους αγώνες των ντόπιων και των μεταναστών απέναντι σε περιφράξεις, παλιές και νέες, στις αρνήσεις της έμφυλης κυριαρχίας, στους αγώνες ενάντια σε αριστερούς, δεξιούς και αριστεροδέξιους εθνικισμούς, υπερασπιστήκαμε τους τόπους μας εμπράγματους και άϋλους, διανοητικά και ενσώματα.
Ο ίλιγγος ωστόσο μπροστά στην ταχύτητα και την έκταση των εξουσιαστικών διαλύσεων και ανασυγκροτήσεων μας έβαλε σε μια διαδικασία αναζήτησης μπούσουλα. Στην κουβέντα που ανοίξαμε για αυτό το λόγο, μοιράσαμε μεταξύ μας και μοιραστήκαμε διάφορα κείμενα.Από αυτά, κάναμε την επιλογή, για μια σειρά λόγων, να επανεκδώσουμε την μπροσούρα:
“Η Κύπρος, το εθνικό και ο εθνικισμός. Μια ελευθεριακή ανάλυση”, που είχε εκδοθεί στα 1984 στην Αθήνα.
Οι λόγοι λοιπόν πολλοί:
Οι αφετηρίες του συγγραφέα, ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει το θέμα ως κομμάτι μιας ελευθεριακής ανάλυσης, που βάζει σαν κύριες κοινωνικές αντιφάσεις την ταξική δόμηση, την πατριαρχία και το κράτος, η εναντίωση του στο μοντέλο των “απαραίτητων” ιστορικών σταδίων, στο ότι η ήττα ή η αφομοίωση της κοινωνικής σύγκρουσης σε διάφορες ιστορικές περιόδους δεν είναι αναπόφευκτη, η θέση ότι πρέπει να αναζητηθούν ευθύνες και να ασκηθεί κριτική και σε αυτόν τον «καημένο” «καθώς πρέπει” Κύπριο (Έλληνα για μας) νοικοκυραίο, μας έκαναν να αισθανθούμε ότι η ανάλυση είναι ιδιαίτερα κοντινή μας.
Η διαδικασία παραγωγής του κειμένου εξάλλου, μέσα από κινηματικό διάλογο και διαδικασίες, καθώς και η κριτική του στον ελληνοχριστιανικό και τον αριστερό εθνικισμό κάνουν τη συζήτηση που αναπτύσσεται στο κείμενο ιδιαίτερα εμπλουτιστική.
Εξάλλου, η κριτική θεώρηση του εθνικισμού ως το πλαίσιο μέσα στο οποίο αναδομείται και ενισχύεται η πατριαρχία και η ταξική καταπίεση, αναδιοργανώνεται, συγκεντροποιείται, ορθολογικοποιείται το μοντέρνο κράτος ομογενοποιώντας με συχνά βίαιο τρόπο τις τοπικές κοινοτικές κουλτούρες, βοηθάει στο να αντιληφθούμε σημαντικές διαστάσεις του φαινομένου.
Τέλος, η κριτική θεώρηση της νεοκυπριακής συνείδησης ως εξίσου πατριαρχικής, εκμεταλλευτικής, ισοπεδωτικής, κρατικιστικής με την ελληνοκυπριακή, βάζει με ένα πρώιμο για την εποχή (‘84) τρόπο μια κριτική στους νέους, τόσο πολλά απελευθερωτικά υποσχόμενα για την τότε αριστερά, εθνικισμούς.
Κλείνοντας, κοπιάροντας το συγγραφέα να ξαναθυμίσουμε: Το κείμενο δεν προσφέρεται σαν θέσεις ή τελειωτικά συμπεράσματα κανενός ομάδας ή ατόμου. Αυτό είναι ψάξιμο, δεν είναι ούτε ιστορικό εγχειρίδιο ούτε στατικές πολιτικές θέσεις. Η μόνη χρήσιμη πολιτική λειτουργία που μπορεί να έχει αυτό το κείμενο, είναι να ξεπερασθεί.

το μπροσουράκι σε μορφή pdf εδώ: tsipros

περί έθνους, πατρίδας και άλλων δαιμονίων

Μας είπαν…

…εµείς καταγόµαστε από τους αρχαίους έλληνες, εκπολιτιστές και φωτοδότες, έθνος της επιστήµης και της αλήθειας.

Μας είπαν για µια µεγάλη ελλάδα σχεδόν στο κέντρο του κόσµου, περικυκλωµένη από απολίτιστους Άλλους, ιµπεριαλιστές και µεγάλες δυνάµεις, αλλά και για τη συνέχεια της ελληνικότητας.

Μας είπαν λαό ειρηνικό και ποτέ φιλοπόλεµο. Αλλά αν χρειαστεί, απελευθερωτή προγονικών εδαφών, από την Κύπρο, τη µικρά Ασία, ως την Αυλώνα, µε τη διχόνοια το µόνο µας εχθρό, που τρέφεται από άθεους, τρανς, αναρχικές, οµοφυλόφιλες, εξαρτηµένους και άλλους τόσους, που αρνούνται τη γαλανόλευκη στολή και τις παρελάσεις, που ακυρώνουν τους προγόνους και την ενότητα µας.

Μας είπαν καλοπληρωµένοι γραφιάδες, δάσκαλοι, παπάδες και καθοδηγητές, µε λόγους, εµβατήρια και µοιρολόγια, ταινίες, µουσεία και παρελάσεις, ιστορίες θρυλικών ηρώων, σε µια Διήγηση που στάζει αίµα και µυρίζει συµφέρον, τη γλυκερή µυρωδιά των σφαγείων. Χρήµα, Βαρβατίλα και Εξουσία.

Μας είπαν οι κοινότητες των Άλλων είναι υποδεέστερες, πρέπει να ελληνέψουν.

Δε µας είπαν…

…όµως, πως για να βγει η µεγάλη τους ιδέα, πάντρεψαν υπό την ταµπέλα «ελληνισµός» τις ιστορίες τόσων λαών και διαφορετικών ανθρώπων – συχνά αντιτιθέµενων – που έζησαν κάποτε εδώ γύρω. Πως βάφτισαν ήρωες τους σφαγείς και από ποιανού τα κόκκαλα είναι βγαλµένη η «λευτεριά».

Δε µας είπαν πως οι αλυτρωτισµοί έχουν άλλη γλύκα και άλλοθι όταν είναι ελληνικοί.

Δε µας είπαν τι έκανε ο ελληνικός στρατός το ‘12 στα Τουρκοχώρια της Μακεδονίας και στο βουλγαρικό Κιλκίς, στην Κοφίνου το ’67 και στη Λευκωσία το ’74.

Δεν µας είπαν πως έθαψαν τα εβραϊκά νεκροταφεία κάτω από πανεπιστηµιακά κτίρια, γκρέµισαν µιναρέδες, µετέτρεψαν τζαµιά σε τσοντάδικα, βάφτισαν δρόµους µε ονόµατα στρατολάγνων δολοφόνων και πως της Σελανίκ εντέχνως κρύβουν το πολύγλωσσο, πολυκοινοτικό της παρελθόν.

Δε µας είπαν πως για να πατήσει στα πόδια του αυτό το έθνος των τυχοδιωκτών από τη γέννηση του ξανάγραψε την ιστορία, επιβάλλοντας σε µία γη χιλιοπερπατηµένη µία γλώσσα – µία ιστορία – µία θρησκεία – έναν υποτιθέµενο προαιώνιο πολιτισµό, µε σφραγίδες ελληνικής προέλευσης και εγγύησης καθαρότητας.

Δε µας είπαν πως οι Μακεδόνες, οι Ροµά, οι Αλβανοί, οι Ρώσοι διδάσκονται σε µια γλώσσα ξένη, που δεν είναι η µητρική τους, στα σχολεία αυτού του κράτους, τη γλώσσα, την ιστορία και τον πολιτισµό που κάποιο «ελληνοπρεπές παιδαγωγικό Ινστιτούτο» έχει αποφασίσει ότι πρέπει να µάθουν για δικά τους.

Και δε σταµάτησαν ακόµη…

όλο το κείμενο σε μορφή pdf εδώ: ethniko

Μα ο δικός μου εχθρός βρίσκεται πίσω από τους φράχτες, στην ίδια μου την πόλη και στο απέναντι στενό…

Η “ολοκλήρωση ενός έθνους” έχει ως απαραίτητη προϋπόθεση τη δημιουργία του κράτους, που κατέχει το μονοπώλιο στη βία, εμπεδώνοντας την κυριαρχία, διαχειριζόμενο το πλήθος. Ο στρατός, ως μέσο άσκησης, επιβολής και διαφύλαξης της πολιτικής εξουσίας μέσα σε ένα οικονομικοπολιτικό πλαίσιο περιφράξεων και κοινωνικών διαιρέσεων (ταξικών, έμφυλων, φυλετικών κ.α.) θα εκπληρώσει με οποιοδήποτε μέσο τον εκάστοτε πολιτικό, οικονομικό, θρησκευτικό “ιερό σκοπό” και θα αναλάβει την εξόντωση οποιουδήποτε καθορίζεται ως “άλλος” είτε από το ίδιο το ελληνικό κράτος είτε από τους “συμμάχους” του.

Είναι γεγονός, πως το ελληνικό κράτος και κατ’ επέκταση ο τακτικός στρατός του αποτελεί συνεπές μέλος γεωπολιτικών συμμαχιών (τύπου νατο), καθώς και υπερεθνικών σχηματισμών (εε-ονε). Από την φρεγάτα «Έλλη» στον Περσικό Κόλπο μέχρι το Κόσοβο και το Αφγανιστάν, ο ελληνικός στρατός επεμβαίνει με πρόσχημα την “αποκατάσταση της ειρήνης”, τον “εκδημοκρατισμό” χωρών και κάθε λογής διαχείριση κρίσεων και αναταράξεων ανά τον κόσμο. Σίγουρα, η συμμετοχή του ελληνικού στρατού μέσα σε τέτοιου είδους επιχειρήσεις δε γίνεται για το γενικό καλό και την εδραίωση της “παγκόσμιας ειρήνης”. Βασικός στόχος είναι ο έλεγχος και η εκμετάλλευση ενεργειακών/πλουτοπαραγωγικών πηγών, δρόμων μεταφοράς ενέργειας και η γενικότερη επικράτηση του ντόπιου-ξένου κεφαλαίου, όπως και η διαρκής προσπάθεια του ελληνικού κράτους να επεκτείνει την επικράτεια του και να αυξήσει την ισχύ του. Το πραξικόπημα του ελληνικού κράτους με τα ελληνικά στρατεύματα στην Κύπρο το‘74, με στόχο την προσάρτηση της Κύπρου και την εθνοκάθαρση των Τουρκοκυπρίων, δεν είναι κάτι που έχουμε ξεχάσει.

Ο ρόλος του στρατού δεν σταματάει, φυσικά, στην εμπλοκή του σε στρατιωτικές επιδρομές και γεωπολιτικές παρεμβάσεις, αλλά δρα ως ύστατος εγγυητής ενάντια σε κάθε μορφή κοινωνικής και ταξικής αντίδρασης εντός των συνόρων, οι ασκήσεις καταστολής σε αστικό πεδίο είναι πλέον στα στρατιωτικά προγράμματα ασκήσεων, ενώ τα τελευταία χρόνια έχει αναλάβει και τη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών.

Επίσης, λειτουργεί ως ένας άλλος μηχανισμός διάπλασης χαρακτήρα και αντίληψης, συμπληρώνοντας και εξελίσσοντας το έργο της υποχρεωτικής σχολικής εκπαίδευσης, απαντώντας σε συγκεκριμένες επιταγές. Η στρατιωτική εκπαίδευση – που έχει προνοηθεί να συνεχίζει άμεσα τη σχολική στην πρώιμη νεότητα – συνεχίζει να αναπαράγει την ιεραρχία, την υπακοή και τη μάτσο κουλτούρα της “κοινότητας των ισχυρών αρσενικών ηρώων”. Με κάθε λογής πατριωτικά εμβατήρια να εξυμνούν σφαγές και βιασμοί. Το άτομο στοιβάζεται και στοιχίζεται σε θαλάμους και στρατόπεδα. Η προσωπικότητα, η διαφορετικότητα και η πολυμορφία τσακίζονται, ενώ η πρωτοβουλία, οι δράσεις και οι επιλογές περιορίζονται αποκλειστικά στην άκριτη εκτέλεση όποιας εντολής έρθει από τον ανώτερο, όσο παράλογη και να είναι αυτή.

Εντός αυτής της συνθήκης, κάποιοι βλέπουν τους εαυτούς τους ως κομμάτι των κοινωνικών συγκρούσεων και αμφισβητήσεων (ταξικών, φυλετικών και έμφυλων) και εναντιώνονται συνειδητά στον θεσμό του στρατού, στην στρατιωτική θητεία και κατ’ επέκταση στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων κράτους-κεφαλαίου.

Για όσους δηλώνουν την ολική και αδιαπραγμάτευτη άρνηση τους στην στράτευση το κράτος επιφυλάσσει μια σειρά ποινικών διώξεων. Το στήσιμο στρατοδικείων και η χρηματοποίηση της καταστολής, με την αλλεπάλληλη επιβολή προστίμων των 6.000 ευρώ από στρατολογίες και εφορίες, στοχεύουν στον εκφοβισμό ακόμη και εκείνων που δεν έκαναν πίσω με την πρώτη δίωξη. Η οικονομική καταστολή και η απειλή επιβολής της, παραλύει οποιονδήποτε σκέφτεται να εναντιωθεί στη θέληση του κράτους. Έτσι, η “μητέρα πατρίδα” με το δεξί της χέρι τσακίζει ποινικά και με το αριστερό προκαλεί οικονομική ασφυξία σε όσους δεν σπεύδουν να θέσουν τη ζωή τους στις λαίμαργες διαθέσεις της.

Ούτε μία ώρα στο στρατό, ούτε ένα ευρώ στα ταμεία τους!

Δε μας είναι καθόλου γοητευτικές οι ιστορίες του κάθε τρελού στρατηλάτη, φανατικού κι εξουσιομανή που έσπειρε το θάνατο και την καταστροφή για την ικανοποίηση της λαχτάρας του (ή και των συμφερόντων του). Καμία περηφάνια δε νιώθουμε μπροστά στις σημαίες και στα μνημεία των πεσόντων ανά τον κόσμο, παρά μόνο θλίψη -και σίγουρα δεν ονειρευόμαστε να χαραχτεί το όνομα κανενός και καμίας μας σε τέτοια μνημεία.

Κι αν πολλοί θα λέγανε ότι ο πόλεμος είναι πόνος και δάκρυα, πολύ λιγότεροι θα παραδέχονταν ότι είναι λογικό κανείς να αρνείται το στρατό. Κι όμως, είναι ο ίδιος στρατός που θα κηρύξει το μίσος για όσους μένουν στην άλλη πλευρά των συνόρων και θα τους πνίξει στο Αιγαίο και τον Έβρο. Που “θα κάνει τα αγόρια άντρες”, θα διδάξει επιπλέον σεξισμό, μισαλλοδοξία, και ρατσισμό και θα είναι στο τέλος εκεί, όταν χρειαστεί, για όποιον οι αφεντάδες βαφτίσουν «εσωτερικό εχθρό»: είτε τους μετανάστες και τις μετανάστριες είτε κάποιες και κάποιους που εξεγείρονται.

Την Τρίτη 08–05 στα Διοικητικά Δικαστήρια Λάρισας εκδικάζεται η προσφυγή του συντρόφου ολικού αρνητή στράτευσης Κωνσταντή Γ., ενάντια στο πρόστιμο των 6.000 ευρώ που του έχει επιβληθεί, επειδή επέλεξε να μη γίνει κομμάτι της εθνικής αυταπάτης.

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι/ες με όσους εναντιώνονται έμπρακτα στο θεσμό του στρατού και αρνούμαστε να συνεισφέρουμε σε αυτόν με τα ίδια μας τα κορμιά και χρόνο από τις ζωές μας.

Καμία ποινική και οικονομική δίωξη στους ολικούς αρνητές στράτευσης!

 

 

Μάιος 2018

 

Αλληλεγγύη με τους/τις μετανάστες/στριες και τους αγώνες τους

 

«Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ

μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.»

-Κ. Π. Καβάφης

 

Τα σύγχρονα κολαστήρια, «κέντρα φιλοξενίας» όπως τα ονομάζουν, κάτω από την διαχείριση της Ε.Ε. και του ελληνικού κράτους, εξαθλιώνουν όλο και περισσότερο τις ζωές των μεταναστ(ρι)ών, επιβάλλουν  το στοίβαγμα τους σε γκετο-camps με άθλιες συνθήκες διαβίωσης, απομόνωση, αορατότητα, καθημερινούς ξυλοδαρμούς, δικογραφίες και φυλακίσεις για παραδειγματισμό. Την ίδια στιγμή οι ΜΚΟ, με ανθρωπιστικό μανδύα, έρχονται να διαχειριστούν τις ροές των μεταναστών, ρυθμίζοντας τις ζωές τους και διαχωρίζοντάς τους από τους ντόπιους με την δημιουργία γκέτο λειτουργώντας αποσυμπιεστηκά και αποτρεπτικά προς την οποιαδήποτε κατεύθυνση διεκδίκηση και αγώνα.

(περισσότερα…)

Η χρυσή μεταγραφή του Β. Ρομφέη και κάποια ακόμη πράγματα για το εθνικό

Ενότητες, Βιβλιογραφία και Πηγές απο την εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε απο την Ανοιχτή Συνέλευση Αγώνα Άνω Πόλης με τίτλο «Η χρυσή μεταγραφή του Β. Ρομφέη και κάποια ακόμη πράγματα για το εθνικό.”

 

Ενότητες:

1) Βασίλης Ρομφέης
2) Ιστορικές πλαστογραφίες. Η σφαγη της Θεσσαλονικης, υπόθεση Χαϊρουλαχ.
3) Το 1821 στην Ύδρα. Εθνικοαπελευθερωτικοί πόλεμοι σαν αποτέλεσμα της
Ευρωπαϊκής ειρήνης.
4)Συνδιάσκεψη της Βοστιτσας.
5)Ιστορία και κομματική γραμμή. Συγκρουση Κορδατου-Ζευγου πάνω στην
κοινωνική σημασία του 1821 και στην ευθυγράμμιση του κόμματος με τις
αποφάσεις της Κομιντερν.
6)Κυρίαρχες τάξεις στην Πελλοπονησο.
7)Η σφαγή της Τριπολιτσας, μαρτυρίες.

 

Πηγές:

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1821. ΟΙ ΣΦΑΓΕΣ ΤΩΝ ΡΩΜΙΩΝ (1)

Η διαμάχη Ζέβγου-Κορδάτου για την επανάσταση του 1821

Η «Ελευθερία» που σφάζει αμάχους-Τριαρίδης

ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΠΤΥΧΗ: Η οικονομική κρίση και η πορεία προς την Επανάσταση του 1821 – Τάκη Κατσιμάρδου

 

Βιβλιογραφία:

Οικονόμου Αντώνης (†1821) « ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

ρομφεη

noutsos_kordatos

Πως είδαν οι ξένοι την Ελλάδα του ’21 – Σιμόπουλος

Πολιτική και συγρότηση κράτους στο Ελληνικό βασίλειο 1833-1843 – Πετρόπουλος

 

Extras:

Σαδίκης – 25η

Νικόλας Άσιμος-Η Γαλανόλευκος(Μάρτης 78)

Κρίση… ποια κρίση; Ή μάλλον ποιανού κρίση…

Στη ζωή, μας έμαθαν από μικρές να είμαστε σωστές…
Σωστές κόρες, μαθήτριες, γκόμενες, φοιτήτριες, εργάτριες, φίλες, σύζυγοι, μάνες, συντρόφισσες, κ.ο.κ.
Το χάρτη της πρέπουσας, κατά τις άνω περιστάσεις, συμπεριφοράς μας τον χάραζε και τον χαράζει καθημερινά στα σώματα και το μυαλό μας, κάποιο φυσικό ή μη πρόσωπο (συστήνεται και ως πατριαρχία) που θα ορίσει το πόσο λάθος είμαστε κάθε φορά.
Με έναν τρόπο, μας έχουν μάθει, δηλαδή, να ζούμε σε μια μόνιμη κατάσταση κρίσης και φόβου αυτής της κρίσης,
δίπλα και κάτω από βλέμματα και επιβολές που μας μετράνε, μας κόβουν και μας ράβουν στα μέτρα τους και επ’ ουδενί στα δικά μας. Ο υποβολέας μας, βρίσκεται πάντα εκεί και (στην καλύτερη περίπτωση) ψιθυρίζει τα λόγια των κοινωνικά κατασκευασμένων ρόλων μας, για την πλήρωση των οποίων ποτέ δεν είμαστε αρκετές.

Δημιουργείται έτσι μια θολή γραμμή, στην οποία πρέπει να ακροβατούμε χωρίς να προκαλούμε…
– γοητευτική αλλά όχι και πόρνη, προσεγγίσιμη αλλά όχι εύκολη, θεματοφύλακας της οικογένειας αλλά όχι παραμερισμένη, εργαζόμενη αλλά όχι και πολύ επιτυχημένη (πώς θα νιώσει ο άνδρας σου αν βγάζεις περισσότερα χρήματα από εκείνον; // «Λες και δε ξέρουμε άραγε πώς κατάφερε αυτή και πήρε τη θέση»), λεπτή αλλά όχι νευρωτική με τη διατροφή, με όνειρο το γάμο αλλά να μη θέλει να μας τυλίξει, καλλιεργημένη, με μυαλό, αλλά πάντα να ξέρει τη θέση της… – Για να βρεθούμε από τη μία πλευρά της γραμμής στην άλλη, αρκεί συνήθως ένα βλέμμα, για να μπούμε στη θέση μας μια κουβέντα, υπόδικες σταθερά στην κρίση ενός άντρα και των πατριαρχικών επιβολών που αναπαράγει και διαιωνίζει.

Αποτελεσματικό σαν ιδιώνυμο …
…ασφυκτικό σαν φυλακή.

Όσο, λοιπόν, μένουμε «υπάκουες» και για όσο υπομένουμε βλέμματα, κουβέντες, στριμώγματα, κακοποίηση, βια-
σμούς, είμαστε σχετικά ανεκτές για την πλειοψηφία του κοινωνικού συνόλου και των διδαχών του. Όσες όμως από εμάς αμφισβητήσουν την ανδρική επιβολή, αντιδράσουν στη βία που υπόκεινται σε καθημερινή και μη συχνότητα, υπερασπιστούν τις εαυτές τους ή άλλες δίπλα τους, η κοινωνία επιφυλάσσει μία ευρεία γκάμα μηχανισμών συμμόρφωσης. Καχυποψία, αμφισβήτηση, συγκάλυψη, διαπόμπευση, περιθωριοποίηση, εγκλεισμός…

Στενό κελί και να σε κόβει στις μασχάλες…

Ένα μεγάλο ποσοστό γυναικών που βρίσκονται στις φυλακές μοιράζονται κάποια κοινά γνωρίσματα. Μέσα σ’ αυτά θα μπορούσαμε να συμπεριλάβουμε τα βιώματα τους ως γυναίκες, πολύ συχνά την τάξη τους, το χαρακτήρα των πράξεων για τις οποίες η αστική δικαιοσύνη τις έχει οδηγήσει εκεί, αλλά και την ίδια την αυστηρότητα της τελευταίας, που εκτονώνεται σε ακραίο βαθμό στις επιβαλλόμενες σε αυτές ποινές, λόγω του ίδιου του φύλου τους. Παρόλη την αποστροφή μας για την αστική δικαιοσύνη σε όλο της το φάσμα και μακριά από αναζητήσεις του «ανθρώπινου προσώπου» της, δεν παραβλέπουμε πως τα χρόνια για μία πράξη τελεσθείσα από γυναίκα πολλαπλασιάζονται, τα ελαφρυντικά εξαφανίζονται, το φρύδι της έδρας σηκώνεται ακόμη πιο επικριτικά από εκεί ψηλά…

Έτσι, οι γυναίκες που οδηγούνται στα εδώλια αντιμετωπίζουν ένα διπλό στίγμα, τόσο του «παρανόμου» που αξίζει την τιμωρία, από το ίδιο, βέβαια, σύστημα που τον γεννά, όσο και της γυναίκας που «έχει υπερβεί τη φύση της» και δεν ενσαρκώνει – όπως της λένε ότι οφείλει αιώνες τώρα – την αγάπη, την ησυχία, την υποταγή – αλλά τολμά να μεταχειρίζεται τη βία, την ανυπακοή ή την αντίσταση. Λέξεις που αποκτούν απολύτως φυσικοποιημένο νόημα για το κοινωνικό κατεστημένο, όταν εκπορεύονται από ένα ανδρικό χέρι στα γυναικεία – και όχι μόνο – σώματα.

Και φυσικά, απ’ τις ζωές αυτών των γυναικών πολύ σπάνια λείπει το καθίκι.

Μπορεί να είναι κάλλιστα ο πατέρας, ο γκόμενος, ο ξάδερφος, ο σύζυγος, ο θείος, ο φίλος, ο δάσκαλος, το αφεντικό,
ο συνάδελφος… Το καθίκι, μεγαλωμένος και αυτός μέσα στα πλαίσια της πατριαρχικής καταπίεσης, αλλά ταγμένος από την άλλη πλευρά, την κυρίαρχη, την προνομιούχα. Παίρνει το ρολάκι και αναλαμβάνει να υπερασπιστεί τα προνόμια του, τα προνόμια του φύλου του. Απαιτεί, διεκδικεί με σθένος και παίρνει με κάθε κόστος (άλλωστε μήπως ρίχνει και κανείς ποτέ το κόστος στον ίδιο;) ό,τι έχει διδαχτεί πως του ανήκει.
Σ’ αυτά τα παλικάρια, η αστική δικαιοσύνη, με πολλά παραδείγματα τον τελευταίο καιρό, κλείνει το μάτι, τους χτυπάει τη πλάτη (ακόμα και στην κάσα).

Η Π.1 , η Τ.2 και πολλές ακόμη, αποτελούν κάποια από τα παραδείγματα γυναικών που αμύνθηκαν για το αυτονόητο και έχουν φτάσει στις αίθουσες των δικαστηρίων για να πάρουν το μάθημα τους, να μπούνε στη θέση τους, να πάψουμε όλες να νομίζουμε πως τα σώματα και οι ζωές μας ανήκουν σε μας.

Αρνούμενη να αναγνωρίσει το δικαίωμα στην αυτοάμυνα, η αστική δικαιοσύνη εξοπλίζει τους δράστες πάσης φύσεως έμφυλης βίας με επιπλέον προνόμια. Φυσικά, στο έργο αυτό δεν είναι μόνη. Σε ακολουθία με το λόγο των ΜΜΕ, της αγίας ελληνικής οικογένειας, του κάθε φερέφωνου της πατριαρχίας, αντανακλά και αναπαράγει τις κοινωνικές νόρμες που βιώνουμε καθημερινά, μέσα κι έξω από τα σπίτια μας, έχοντας συνεργούς την ανοχή και τη σιωπή. Δε μπορούμε, λοιπόν, παρά να στεκόμαστε δίπλα σε κάθε μία που αντιστέκεται, σε όλες όσες αμύνθηκαν, μίλησαν, προστάτευσαν τις εαυτές τους ή άλλες, αλλά και σε όσες δεν είχαν αυτή τη δυνατότητα. Προσπαθούμε να οικοδομήσουμε το χώρο και τις σχέσεις ώστε καμία να μη νιώθει μόνη απέναντι σε μία βία που είναι γνώριμη σε όλες μας και καμία επίθεση να μη μένει αναπάντητη. Όταν αντιμετωπίζουμε καθημερινά τη σεξιστική βία, η αυτοάμυνα είναι συνώνυμο της επιβίωσης.

Η αστική δικαιοσύνη μας αναγκάζει σε θέσεις μάχης:
ένα.καθίκι.λιγότερο.ενα.καθίκι.λιγότερο.ενα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.

 


Ποιος είναι αρμόδιος να κρίνει πότε και πόσο κινδυνεύουμε;
1. Η Π., προσπαθώντας να αμυνθεί στην επίθεση σεξουαλικοποιημένης βίας που δέχτηκε η ίδια και η ανήλικη φίλη της σε δρόμο της Κορίνθου, τραυμάτισε τον 45χρονο δράστη, με αποτέλεσμα να τον σκοτώσει. Καταδικάστηκε σε 15 έτη κάθειρξη, χωρίς να αναγνωριστεί πως βρισκόταν σε αυτοάμυνα. Το δικαστήριο έκρινε πως η Π. βρισκόταν σε ήρεμη ψυχική κατάσταση και είχε ανθρωποκτόνο δόλο ενώ δεχόταν την επίθεση, αδιαφορώντας πλήρως για το περιβάλλον κακοποίησης στο οποίο μεγάλωσε, εξαιτίας του οποίου έφυγε από το σπίτι της. Έκρινε πως η Π., λόγω της τάξης στην οποία ανήκει “δεν μπορεί να αντιληφθεί την αξία της ανθρώπινης ζωής όπως εμείς που είμαστε άλλου μορφωτικού επιπέδου”, ότι ο ευυπόληπτος πολίτης που «έτυχε» να τις επιτεθεί «πρέπει να παραδοθεί λευκός χωρίς το στίγμα που του αποδίδει η κατηγορούμενη» και μεταχειρίστηκε ερωτήσεις όπως «Γιατί δεν χτυπήσατε ποτέ τον πατέρα σας που σας κακοποιούσε;».
2. Η Τ., έντρομη, μαχαίρωσε το σύντροφό της στην προσπάθεια να αποφύγει μία ακόμη επίθεση του και έπειτα κάλεσε απευθείας βοήθεια. Εκείνος πέθανε μέρες μετά στο νοσοκομείο. Στη δίκη αυτή, μας μάθανε πως η Τ. είναι κακή μητέρα, διότι ήρθε στην ελλάδα να εργαστεί για να στέλνει χρήματα στο παιδί της, αντί να μείνει μαζί του στη χώρα της, πως δε μπορεί να της αναγνωριστεί το ελαφρυντικό του πρότερου εντίμου βίου καθώς «Το γεγονός ότι ζει μακριά από το παιδί της εκατοντάδες χιλιόμετρα καταδεικνύει ότι ο βίος της δεν ήταν αυτός που έπρεπε» και ότι «Με μόλις πέντε μήνες κακοποίησης δεν μπορούμε να κάνουμε λόγο για χρόνια κακοποίηση». Ποινή για την υπεράσπιση του αυτονόητου 10 έτη και 4 μήνες.