Μα ο δικός μου εχθρός βρίσκεται πίσω από τους φράχτες, στην ίδια μου την πόλη και στο απέναντι στενό…

Η “ολοκλήρωση ενός έθνους” έχει ως απαραίτητη προϋπόθεση τη δημιουργία του κράτους, που κατέχει το μονοπώλιο στη βία, εμπεδώνοντας την κυριαρχία, διαχειριζόμενο το πλήθος. Ο στρατός, ως μέσο άσκησης, επιβολής και διαφύλαξης της πολιτικής εξουσίας μέσα σε ένα οικονομικοπολιτικό πλαίσιο περιφράξεων και κοινωνικών διαιρέσεων (ταξικών, έμφυλων, φυλετικών κ.α.) θα εκπληρώσει με οποιοδήποτε μέσο τον εκάστοτε πολιτικό, οικονομικό, θρησκευτικό “ιερό σκοπό” και θα αναλάβει την εξόντωση οποιουδήποτε καθορίζεται ως “άλλος” είτε από το ίδιο το ελληνικό κράτος είτε από τους “συμμάχους” του.

Είναι γεγονός, πως το ελληνικό κράτος και κατ’ επέκταση ο τακτικός στρατός του αποτελεί συνεπές μέλος γεωπολιτικών συμμαχιών (τύπου νατο), καθώς και υπερεθνικών σχηματισμών (εε-ονε). Από την φρεγάτα «Έλλη» στον Περσικό Κόλπο μέχρι το Κόσοβο και το Αφγανιστάν, ο ελληνικός στρατός επεμβαίνει με πρόσχημα την “αποκατάσταση της ειρήνης”, τον “εκδημοκρατισμό” χωρών και κάθε λογής διαχείριση κρίσεων και αναταράξεων ανά τον κόσμο. Σίγουρα, η συμμετοχή του ελληνικού στρατού μέσα σε τέτοιου είδους επιχειρήσεις δε γίνεται για το γενικό καλό και την εδραίωση της “παγκόσμιας ειρήνης”. Βασικός στόχος είναι ο έλεγχος και η εκμετάλλευση ενεργειακών/πλουτοπαραγωγικών πηγών, δρόμων μεταφοράς ενέργειας και η γενικότερη επικράτηση του ντόπιου-ξένου κεφαλαίου, όπως και η διαρκής προσπάθεια του ελληνικού κράτους να επεκτείνει την επικράτεια του και να αυξήσει την ισχύ του. Το πραξικόπημα του ελληνικού κράτους με τα ελληνικά στρατεύματα στην Κύπρο το‘74, με στόχο την προσάρτηση της Κύπρου και την εθνοκάθαρση των Τουρκοκυπρίων, δεν είναι κάτι που έχουμε ξεχάσει.

Ο ρόλος του στρατού δεν σταματάει, φυσικά, στην εμπλοκή του σε στρατιωτικές επιδρομές και γεωπολιτικές παρεμβάσεις, αλλά δρα ως ύστατος εγγυητής ενάντια σε κάθε μορφή κοινωνικής και ταξικής αντίδρασης εντός των συνόρων, οι ασκήσεις καταστολής σε αστικό πεδίο είναι πλέον στα στρατιωτικά προγράμματα ασκήσεων, ενώ τα τελευταία χρόνια έχει αναλάβει και τη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών.

Επίσης, λειτουργεί ως ένας άλλος μηχανισμός διάπλασης χαρακτήρα και αντίληψης, συμπληρώνοντας και εξελίσσοντας το έργο της υποχρεωτικής σχολικής εκπαίδευσης, απαντώντας σε συγκεκριμένες επιταγές. Η στρατιωτική εκπαίδευση – που έχει προνοηθεί να συνεχίζει άμεσα τη σχολική στην πρώιμη νεότητα – συνεχίζει να αναπαράγει την ιεραρχία, την υπακοή και τη μάτσο κουλτούρα της “κοινότητας των ισχυρών αρσενικών ηρώων”. Με κάθε λογής πατριωτικά εμβατήρια να εξυμνούν σφαγές και βιασμοί. Το άτομο στοιβάζεται και στοιχίζεται σε θαλάμους και στρατόπεδα. Η προσωπικότητα, η διαφορετικότητα και η πολυμορφία τσακίζονται, ενώ η πρωτοβουλία, οι δράσεις και οι επιλογές περιορίζονται αποκλειστικά στην άκριτη εκτέλεση όποιας εντολής έρθει από τον ανώτερο, όσο παράλογη και να είναι αυτή.

Εντός αυτής της συνθήκης, κάποιοι βλέπουν τους εαυτούς τους ως κομμάτι των κοινωνικών συγκρούσεων και αμφισβητήσεων (ταξικών, φυλετικών και έμφυλων) και εναντιώνονται συνειδητά στον θεσμό του στρατού, στην στρατιωτική θητεία και κατ’ επέκταση στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων κράτους-κεφαλαίου.

Για όσους δηλώνουν την ολική και αδιαπραγμάτευτη άρνηση τους στην στράτευση το κράτος επιφυλάσσει μια σειρά ποινικών διώξεων. Το στήσιμο στρατοδικείων και η χρηματοποίηση της καταστολής, με την αλλεπάλληλη επιβολή προστίμων των 6.000 ευρώ από στρατολογίες και εφορίες, στοχεύουν στον εκφοβισμό ακόμη και εκείνων που δεν έκαναν πίσω με την πρώτη δίωξη. Η οικονομική καταστολή και η απειλή επιβολής της, παραλύει οποιονδήποτε σκέφτεται να εναντιωθεί στη θέληση του κράτους. Έτσι, η “μητέρα πατρίδα” με το δεξί της χέρι τσακίζει ποινικά και με το αριστερό προκαλεί οικονομική ασφυξία σε όσους δεν σπεύδουν να θέσουν τη ζωή τους στις λαίμαργες διαθέσεις της.

Ούτε μία ώρα στο στρατό, ούτε ένα ευρώ στα ταμεία τους!

Δε μας είναι καθόλου γοητευτικές οι ιστορίες του κάθε τρελού στρατηλάτη, φανατικού κι εξουσιομανή που έσπειρε το θάνατο και την καταστροφή για την ικανοποίηση της λαχτάρας του (ή και των συμφερόντων του). Καμία περηφάνια δε νιώθουμε μπροστά στις σημαίες και στα μνημεία των πεσόντων ανά τον κόσμο, παρά μόνο θλίψη -και σίγουρα δεν ονειρευόμαστε να χαραχτεί το όνομα κανενός και καμίας μας σε τέτοια μνημεία.

Κι αν πολλοί θα λέγανε ότι ο πόλεμος είναι πόνος και δάκρυα, πολύ λιγότεροι θα παραδέχονταν ότι είναι λογικό κανείς να αρνείται το στρατό. Κι όμως, είναι ο ίδιος στρατός που θα κηρύξει το μίσος για όσους μένουν στην άλλη πλευρά των συνόρων και θα τους πνίξει στο Αιγαίο και τον Έβρο. Που “θα κάνει τα αγόρια άντρες”, θα διδάξει επιπλέον σεξισμό, μισαλλοδοξία, και ρατσισμό και θα είναι στο τέλος εκεί, όταν χρειαστεί, για όποιον οι αφεντάδες βαφτίσουν «εσωτερικό εχθρό»: είτε τους μετανάστες και τις μετανάστριες είτε κάποιες και κάποιους που εξεγείρονται.

Την Τρίτη 08–05 στα Διοικητικά Δικαστήρια Λάρισας εκδικάζεται η προσφυγή του συντρόφου ολικού αρνητή στράτευσης Κωνσταντή Γ., ενάντια στο πρόστιμο των 6.000 ευρώ που του έχει επιβληθεί, επειδή επέλεξε να μη γίνει κομμάτι της εθνικής αυταπάτης.

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι/ες με όσους εναντιώνονται έμπρακτα στο θεσμό του στρατού και αρνούμαστε να συνεισφέρουμε σε αυτόν με τα ίδια μας τα κορμιά και χρόνο από τις ζωές μας.

Καμία ποινική και οικονομική δίωξη στους ολικούς αρνητές στράτευσης!

 

 

Μάιος 2018

 

Αλληλεγγύη με τους/τις μετανάστες/στριες και τους αγώνες τους

 

«Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ

μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.»

-Κ. Π. Καβάφης

 

Τα σύγχρονα κολαστήρια, «κέντρα φιλοξενίας» όπως τα ονομάζουν, κάτω από την διαχείριση της Ε.Ε. και του ελληνικού κράτους, εξαθλιώνουν όλο και περισσότερο τις ζωές των μεταναστ(ρι)ών, επιβάλλουν  το στοίβαγμα τους σε γκετο-camps με άθλιες συνθήκες διαβίωσης, απομόνωση, αορατότητα, καθημερινούς ξυλοδαρμούς, δικογραφίες και φυλακίσεις για παραδειγματισμό. Την ίδια στιγμή οι ΜΚΟ, με ανθρωπιστικό μανδύα, έρχονται να διαχειριστούν τις ροές των μεταναστών, ρυθμίζοντας τις ζωές τους και διαχωρίζοντάς τους από τους ντόπιους με την δημιουργία γκέτο λειτουργώντας αποσυμπιεστηκά και αποτρεπτικά προς την οποιαδήποτε κατεύθυνση διεκδίκηση και αγώνα.

(περισσότερα…)

Η χρυσή μεταγραφή του Β. Ρομφέη και κάποια ακόμη πράγματα για το εθνικό

Ενότητες, Βιβλιογραφία και Πηγές απο την εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε απο την Ανοιχτή Συνέλευση Αγώνα Άνω Πόλης με τίτλο «Η χρυσή μεταγραφή του Β. Ρομφέη και κάποια ακόμη πράγματα για το εθνικό.»

 

Ενότητες:

1) Βασίλης Ρομφέης
2) Ιστορικές πλαστογραφίες. Η σφαγη της Θεσσαλονικης, υπόθεση Χαϊρουλαχ.
3) Το 1821 στην Ύδρα. Εθνικοαπελευθερωτικοί πόλεμοι σαν αποτέλεσμα της
Ευρωπαϊκής ειρήνης.
4)Συνδιάσκεψη της Βοστιτσας.
5)Ιστορία και κομματική γραμμή. Συγκρουση Κορδατου-Ζευγου πάνω στην
κοινωνική σημασία του 1821 και στην ευθυγράμμιση του κόμματος με τις
αποφάσεις της Κομιντερν.
6)Κυρίαρχες τάξεις στην Πελλοπονησο.
7)Η σφαγή της Τριπολιτσας, μαρτυρίες.

 

Πηγές:

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1821. ΟΙ ΣΦΑΓΕΣ ΤΩΝ ΡΩΜΙΩΝ (1)

Η διαμάχη Ζέβγου-Κορδάτου για την επανάσταση του 1821

Η «Ελευθερία» που σφάζει αμάχους-Τριαρίδης

ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΠΤΥΧΗ: Η οικονομική κρίση και η πορεία προς την Επανάσταση του 1821 – Τάκη Κατσιμάρδου

 

Βιβλιογραφία:

Οικονόμου Αντώνης (†1821) « ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

ρομφεη

noutsos_kordatos

Πως είδαν οι ξένοι την Ελλάδα του ’21 – Σιμόπουλος

Πολιτική και συγρότηση κράτους στο Ελληνικό βασίλειο 1833-1843 – Πετρόπουλος

 

Extras:

Σαδίκης – 25η

Νικόλας Άσιμος-Η Γαλανόλευκος(Μάρτης 78)

Κρίση… ποια κρίση; Ή μάλλον ποιανού κρίση…

Στη ζωή, μας έμαθαν από μικρές να είμαστε σωστές…
Σωστές κόρες, μαθήτριες, γκόμενες, φοιτήτριες, εργάτριες, φίλες, σύζυγοι, μάνες, συντρόφισσες, κ.ο.κ.
Το χάρτη της πρέπουσας, κατά τις άνω περιστάσεις, συμπεριφοράς μας τον χάραζε και τον χαράζει καθημερινά στα σώματα και το μυαλό μας, κάποιο φυσικό ή μη πρόσωπο (συστήνεται και ως πατριαρχία) που θα ορίσει το πόσο λάθος είμαστε κάθε φορά.
Με έναν τρόπο, μας έχουν μάθει, δηλαδή, να ζούμε σε μια μόνιμη κατάσταση κρίσης και φόβου αυτής της κρίσης,
δίπλα και κάτω από βλέμματα και επιβολές που μας μετράνε, μας κόβουν και μας ράβουν στα μέτρα τους και επ’ ουδενί στα δικά μας. Ο υποβολέας μας, βρίσκεται πάντα εκεί και (στην καλύτερη περίπτωση) ψιθυρίζει τα λόγια των κοινωνικά κατασκευασμένων ρόλων μας, για την πλήρωση των οποίων ποτέ δεν είμαστε αρκετές.

Δημιουργείται έτσι μια θολή γραμμή, στην οποία πρέπει να ακροβατούμε χωρίς να προκαλούμε…
– γοητευτική αλλά όχι και πόρνη, προσεγγίσιμη αλλά όχι εύκολη, θεματοφύλακας της οικογένειας αλλά όχι παραμερισμένη, εργαζόμενη αλλά όχι και πολύ επιτυχημένη (πώς θα νιώσει ο άνδρας σου αν βγάζεις περισσότερα χρήματα από εκείνον; // «Λες και δε ξέρουμε άραγε πώς κατάφερε αυτή και πήρε τη θέση»), λεπτή αλλά όχι νευρωτική με τη διατροφή, με όνειρο το γάμο αλλά να μη θέλει να μας τυλίξει, καλλιεργημένη, με μυαλό, αλλά πάντα να ξέρει τη θέση της… – Για να βρεθούμε από τη μία πλευρά της γραμμής στην άλλη, αρκεί συνήθως ένα βλέμμα, για να μπούμε στη θέση μας μια κουβέντα, υπόδικες σταθερά στην κρίση ενός άντρα και των πατριαρχικών επιβολών που αναπαράγει και διαιωνίζει.

Αποτελεσματικό σαν ιδιώνυμο …
…ασφυκτικό σαν φυλακή.

Όσο, λοιπόν, μένουμε «υπάκουες» και για όσο υπομένουμε βλέμματα, κουβέντες, στριμώγματα, κακοποίηση, βια-
σμούς, είμαστε σχετικά ανεκτές για την πλειοψηφία του κοινωνικού συνόλου και των διδαχών του. Όσες όμως από εμάς αμφισβητήσουν την ανδρική επιβολή, αντιδράσουν στη βία που υπόκεινται σε καθημερινή και μη συχνότητα, υπερασπιστούν τις εαυτές τους ή άλλες δίπλα τους, η κοινωνία επιφυλάσσει μία ευρεία γκάμα μηχανισμών συμμόρφωσης. Καχυποψία, αμφισβήτηση, συγκάλυψη, διαπόμπευση, περιθωριοποίηση, εγκλεισμός…

Στενό κελί και να σε κόβει στις μασχάλες…

Ένα μεγάλο ποσοστό γυναικών που βρίσκονται στις φυλακές μοιράζονται κάποια κοινά γνωρίσματα. Μέσα σ’ αυτά θα μπορούσαμε να συμπεριλάβουμε τα βιώματα τους ως γυναίκες, πολύ συχνά την τάξη τους, το χαρακτήρα των πράξεων για τις οποίες η αστική δικαιοσύνη τις έχει οδηγήσει εκεί, αλλά και την ίδια την αυστηρότητα της τελευταίας, που εκτονώνεται σε ακραίο βαθμό στις επιβαλλόμενες σε αυτές ποινές, λόγω του ίδιου του φύλου τους. Παρόλη την αποστροφή μας για την αστική δικαιοσύνη σε όλο της το φάσμα και μακριά από αναζητήσεις του «ανθρώπινου προσώπου» της, δεν παραβλέπουμε πως τα χρόνια για μία πράξη τελεσθείσα από γυναίκα πολλαπλασιάζονται, τα ελαφρυντικά εξαφανίζονται, το φρύδι της έδρας σηκώνεται ακόμη πιο επικριτικά από εκεί ψηλά…

Έτσι, οι γυναίκες που οδηγούνται στα εδώλια αντιμετωπίζουν ένα διπλό στίγμα, τόσο του «παρανόμου» που αξίζει την τιμωρία, από το ίδιο, βέβαια, σύστημα που τον γεννά, όσο και της γυναίκας που «έχει υπερβεί τη φύση της» και δεν ενσαρκώνει – όπως της λένε ότι οφείλει αιώνες τώρα – την αγάπη, την ησυχία, την υποταγή – αλλά τολμά να μεταχειρίζεται τη βία, την ανυπακοή ή την αντίσταση. Λέξεις που αποκτούν απολύτως φυσικοποιημένο νόημα για το κοινωνικό κατεστημένο, όταν εκπορεύονται από ένα ανδρικό χέρι στα γυναικεία – και όχι μόνο – σώματα.

Και φυσικά, απ’ τις ζωές αυτών των γυναικών πολύ σπάνια λείπει το καθίκι.

Μπορεί να είναι κάλλιστα ο πατέρας, ο γκόμενος, ο ξάδερφος, ο σύζυγος, ο θείος, ο φίλος, ο δάσκαλος, το αφεντικό,
ο συνάδελφος… Το καθίκι, μεγαλωμένος και αυτός μέσα στα πλαίσια της πατριαρχικής καταπίεσης, αλλά ταγμένος από την άλλη πλευρά, την κυρίαρχη, την προνομιούχα. Παίρνει το ρολάκι και αναλαμβάνει να υπερασπιστεί τα προνόμια του, τα προνόμια του φύλου του. Απαιτεί, διεκδικεί με σθένος και παίρνει με κάθε κόστος (άλλωστε μήπως ρίχνει και κανείς ποτέ το κόστος στον ίδιο;) ό,τι έχει διδαχτεί πως του ανήκει.
Σ’ αυτά τα παλικάρια, η αστική δικαιοσύνη, με πολλά παραδείγματα τον τελευταίο καιρό, κλείνει το μάτι, τους χτυπάει τη πλάτη (ακόμα και στην κάσα).

Η Π.1 , η Τ.2 και πολλές ακόμη, αποτελούν κάποια από τα παραδείγματα γυναικών που αμύνθηκαν για το αυτονόητο και έχουν φτάσει στις αίθουσες των δικαστηρίων για να πάρουν το μάθημα τους, να μπούνε στη θέση τους, να πάψουμε όλες να νομίζουμε πως τα σώματα και οι ζωές μας ανήκουν σε μας.

Αρνούμενη να αναγνωρίσει το δικαίωμα στην αυτοάμυνα, η αστική δικαιοσύνη εξοπλίζει τους δράστες πάσης φύσεως έμφυλης βίας με επιπλέον προνόμια. Φυσικά, στο έργο αυτό δεν είναι μόνη. Σε ακολουθία με το λόγο των ΜΜΕ, της αγίας ελληνικής οικογένειας, του κάθε φερέφωνου της πατριαρχίας, αντανακλά και αναπαράγει τις κοινωνικές νόρμες που βιώνουμε καθημερινά, μέσα κι έξω από τα σπίτια μας, έχοντας συνεργούς την ανοχή και τη σιωπή. Δε μπορούμε, λοιπόν, παρά να στεκόμαστε δίπλα σε κάθε μία που αντιστέκεται, σε όλες όσες αμύνθηκαν, μίλησαν, προστάτευσαν τις εαυτές τους ή άλλες, αλλά και σε όσες δεν είχαν αυτή τη δυνατότητα. Προσπαθούμε να οικοδομήσουμε το χώρο και τις σχέσεις ώστε καμία να μη νιώθει μόνη απέναντι σε μία βία που είναι γνώριμη σε όλες μας και καμία επίθεση να μη μένει αναπάντητη. Όταν αντιμετωπίζουμε καθημερινά τη σεξιστική βία, η αυτοάμυνα είναι συνώνυμο της επιβίωσης.

Η αστική δικαιοσύνη μας αναγκάζει σε θέσεις μάχης:
ένα.καθίκι.λιγότερο.ενα.καθίκι.λιγότερο.ενα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.ένα.καθίκι.λιγότερο.

 


Ποιος είναι αρμόδιος να κρίνει πότε και πόσο κινδυνεύουμε;
1. Η Π., προσπαθώντας να αμυνθεί στην επίθεση σεξουαλικοποιημένης βίας που δέχτηκε η ίδια και η ανήλικη φίλη της σε δρόμο της Κορίνθου, τραυμάτισε τον 45χρονο δράστη, με αποτέλεσμα να τον σκοτώσει. Καταδικάστηκε σε 15 έτη κάθειρξη, χωρίς να αναγνωριστεί πως βρισκόταν σε αυτοάμυνα. Το δικαστήριο έκρινε πως η Π. βρισκόταν σε ήρεμη ψυχική κατάσταση και είχε ανθρωποκτόνο δόλο ενώ δεχόταν την επίθεση, αδιαφορώντας πλήρως για το περιβάλλον κακοποίησης στο οποίο μεγάλωσε, εξαιτίας του οποίου έφυγε από το σπίτι της. Έκρινε πως η Π., λόγω της τάξης στην οποία ανήκει “δεν μπορεί να αντιληφθεί την αξία της ανθρώπινης ζωής όπως εμείς που είμαστε άλλου μορφωτικού επιπέδου”, ότι ο ευυπόληπτος πολίτης που «έτυχε» να τις επιτεθεί «πρέπει να παραδοθεί λευκός χωρίς το στίγμα που του αποδίδει η κατηγορούμενη» και μεταχειρίστηκε ερωτήσεις όπως «Γιατί δεν χτυπήσατε ποτέ τον πατέρα σας που σας κακοποιούσε;».
2. Η Τ., έντρομη, μαχαίρωσε το σύντροφό της στην προσπάθεια να αποφύγει μία ακόμη επίθεση του και έπειτα κάλεσε απευθείας βοήθεια. Εκείνος πέθανε μέρες μετά στο νοσοκομείο. Στη δίκη αυτή, μας μάθανε πως η Τ. είναι κακή μητέρα, διότι ήρθε στην ελλάδα να εργαστεί για να στέλνει χρήματα στο παιδί της, αντί να μείνει μαζί του στη χώρα της, πως δε μπορεί να της αναγνωριστεί το ελαφρυντικό του πρότερου εντίμου βίου καθώς «Το γεγονός ότι ζει μακριά από το παιδί της εκατοντάδες χιλιόμετρα καταδεικνύει ότι ο βίος της δεν ήταν αυτός που έπρεπε» και ότι «Με μόλις πέντε μήνες κακοποίησης δεν μπορούμε να κάνουμε λόγο για χρόνια κακοποίηση». Ποινή για την υπεράσπιση του αυτονόητου 10 έτη και 4 μήνες.

Καμία δίωξη στους 4 συλληφθέντες και στη 1 συλληφθείσα απο την πορεία αλληλεγγύης στην Libertatia

Ο πατριωτισμός είναι το καταφύγιο των αδιστάκτων

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες της πορείας αλληλεγγύης στην κατάληψη Libertatia

To παρόν κείμενο δε μιλά για το αδιαμφισβήτητο δικαίωμα του λαού της γείτονος χώρας, βόρεια της Φλώρινας, να αυτοπροσδιορίζονται εδώ και πάνω απο 100 χρόνια ως Μακεδόνες και να ονομάζουν τον τόπο τους Μακεδονία, ούτε πρόκειται να θίξει το εάν ο δημοκρατικός πατριωτισμός μαζί με τους εθνικοκομμουνιστές, τους εθνικοσοσιαλιστές και τους φιλελεύθερους πατριώτες μπορούν να έχουν τίποτε άλλο ως αιχμή του δόρατος, εκτός από τους φασίστες-χουλιγκάνους, οι οποίοι βεβήλωσαν το μνημείο του ολοκαυτώματος και έκαψαν την κατάληψη Libertatia.

Μιλάμε, όμως, περισσότερο, για την κυβερνώσα τυχοδιωκτική αριστερά, το νεκροθάφτη των ιδεών και των αγώνων, που αφενός θέτει ως εμπροσθοφυλακή το πατριωτικό αφήγημα περί «ύψιστου εθνικού συμφέροντος» όταν καταργεί εργασιακά δικαιώματα, καταστέλλει αγώνες, διαλύει την υγεία, μετονομάζει τους ανέργους σε ωφελούμενους, ενώ ταυτόχρονα επιχειρεί να προωθήσει μία κατ’ επίφαση εναλλακτική ατζέντα όταν έρχεται η ώρα να δώσει τα διαπιστευτήρια στα νατοϊκά, ευρωπαϊκά και ντόπια αφεντικά, ανοίγοντας το ζήτημα της ονομασίας της Μακεδονίας.

Αρνούμενες να εντασσόμαστε σε δίπολα, όπως αυτό που θέλει την εναντίωση στις εθνο-πατριωτικές κραυγές πάνω στο “Μακεδονικό” ζήτημα να λαμβάνει φιλοκυβερνητικό πρόσημο. Επιλέγουμε να ξεκαθαρίσουμε την απόστασή μας και να βαθύνουμε ακόμη περισσότερο τη ρήξη με αριστερούς διαχειριστές και κάθε προσφιλές του κομμάτι, διασφαλίζοντας πως οι ιδέες μας δεν μπορούν να είναι κομμάτι καμίας κυβερνητικής καμαρίλας ή έστω να θεωρηθούν ως  τέτοιες.

Αποκορύφωμα του εθνικιστικού οχετού των ημερών σχετικά με την ονομασία της Μακεδονίας, αποτέλεσε το συλλαλητήριο της Κυριακής, κοινός τόπος για κάθε φασίστα, αφεντικό, μισαλλόδοξο, χριστιανόπληκτο, βλάκα νοικοκυραίο και πατριώτη όλων των ειδών, μονοπωλώντας το δημόσιο λόγο και κάνοντας ξεκάθαρα πλάτες στα τάγματα εφόδου του πατριωτικού κορμού.

Ομάδες φασιστών, με την πλήρη κάλυψη που παρείχε το εθνικιστικό συλλαλητήριο και την αγαστή συνεργασία των μπάτσων, επιτέθηκαν στον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο Σχολείο, στην αντεθνική/αντιεξουσιαστική συγκέντρωση που πραγματοποιούνταν εκείνες τις ώρες στην Καμάρα και έβαλαν φωτιά στην κατάληψη Libertatia, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας καταστράφηκε. Στην περίπτωση του εμπρησμού της Libertatia αλλά και της επίθεσης στον ΕΚΧ Σχολείο, η οποία απωθήθηκε αποτελεσματικά από τον κόσμο της κατάληψης και αλληλέγγυους, κινδύνεψαν πολλές ζωές και από την προκλητική και αναμενόμενη απάθεια των μπάτσων, το οποίο φυσικά δεν είναι κάτι που μας εκπλήσσει. Δεν θα ήταν η πρώτη φορά άλλωστε που η στάση τους θα μπορούσε να οδηγήσει σε απώλεια ζωής.

Βέβαια την επόμενη μέρα, στην πορεία αλληλεγγύης της κατάληψης Libertatia, άλλα μέτρα και άλλα σταθμά. Οι μπάτσοι επιχειρώντας να περιορίσουν όσο το δυνατόν το δρομολόγιο της πορείας, η οποία κινήθηκε στην περιοχή της ανατολικής Θεσσαλονίκης, και να προστατεύσουν το σύνδεσμο χουλιγκάνων-φασιστών της περιοχής, οι οποίοι φέρονται, μεταξύ άλλων, πως συμμετείχαν στον εμπρησμό της Libertatia, είχαν αποκλείσει τα γύρω στενά και επιτέθηκαν στην πορεία, σπάζοντας τη στα δύο, τραυματίζοντας κόσμο και πραγματοποιώντας συλλήψεις στο σωρό.

Αυτή τη φορά, μια απόπειρα τσουρουφλίσματος του ελαστικού ενός οχήματος της ΕΛΑΣ (!), το οποίο κατασβέστηκε άμεσα, αποτέλεσε αδιάσειστο στοιχείο στον ισχυρισμό μπάτσων και εισαγγελέων πως κινδύνεψαν ανθρώπινες ζωές, και οδήγησαν στο στήσιμο κατηγοριών περί κακουργηματικού εμπρησμού (!) εναντίον 5 συντρόφων/-ισσας, που οδηγούνται την Παρασκευή 26/1 ενώπιον του ανακριτή.

Ο καθένας μας και η καθεμιά από μας ήμασταν εκεί και θα μπορούσαμε να βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή στη θέση τους. Για μας η ανυποχώρητη υπεράσπιση των χώρων του αγώνα είναι αδιαπραγμάτευτη, όπως και η αηδία μας για κάθε λογής εθνικό παραλήρημα. Στεκόμαστε στο πλευρό των συντρόφων και της συντρόφισσας μας.

Ενάντια στην καταστολή που μας θέλει μόνες, στεκόμαστε μαζί, σπάζοντας το αστικό δίπολο “ενοχής και αθωότητας”.

Καμία δίωξη στους 4 συλληφθέντες και στη 1 συλληφθείσα.

Έλληνας δε γεννιέσαι ούτε γίνεσαι, Έλληνας καταντάς.

 

Ανοιχτή Συνέλευση Αγώνα Άνω Πόλης

 

Κείμενο εδώ

Τρικάκια εδώ