Προβολή animation ταινίας “Wolfwalkers” | Δευτέρα 24 Οκτώβρη, 18:00

Σε μία κοινωνία έντονων πατριαρχικών και θρησκευτικών καταπιέσεων, το δάσος που βρίσκεται έξω από τα τείχη της πόλης απειλείται. Οι κάτοικοί της θέλουν να το καταστρέψουν, για να το εκμεταλλευτούν, αλλά πρέπει πρώτα να διώξουν τα ζώα (και κυρίως τους λύκους) που ζουν εκεί και το προστατεύουν.
Η Ρόμπιν θα συναντήσει τυχαία τη “διαφορετική” Μεμπχ, αλλάζοντας η μία τη ζωή της άλλης. Και ίσως καταφέρουν μαζί να αλλάξουν τη μοίρα του δάσους και της άγριας ζωής του.

Μία ιστορία για τη φιλία, την αποδοχή της διαφορετικότητας, τη σχέση μας με τη φύση, την υπεράσπιση της ελευθερίας και το ξεπέρασμα του φόβου.

Για μία αλληλουχία γεγονότων στο “11ο Ελευθεριακό Φεστιβάλ Βιβλίου Θεσσαλονίκης”

Σχετικά πρόσφατα, ελάχιστες μέρες πριν τη διεξαγωγή του «11ου Ελευθεριακού Φεστιβάλ Βιβλίου Θεσσαλονίκης», πληροφορηθήκαμε για την ύπαρξη ενός blog (palaiokinimatopoleio.wordpress.com) μέσω του οποίου πωλούνται έναντι συγκεκριμένου αντιτίμου διάφορα έντυπα. Ανάμεσα σε αυτά τα έντυπα υπάρχουν και κινηματικές εκδόσεις, ορισμένες από τις οποίες διακινούνται με ελεύθερη συνεισφορά ή χωρίς κανένα αντίτιμο. Κάποια από αυτά δημιουργήθηκαν ή επανατυπώθηκαν από την συλλογικότητά μας και ατομικές/συλλογικές πρωτοβουλίες που συμμετείχαν κάποιες από εμάς. Αφενός η άρνηση του διαχειριστή του blog να απαντήσει ή και να λάβει υπόψιν του τις ψηφιακές επικοινωνίες που επιδιώχθηκαν μαζί του, αφετέρου ο πάγκος που διατηρεί σε διάφορες κινηματικές εκδηλώσεις (όπως και στο Ελευθεριακό Φεστιβάλ Βιβλίου Θεσσαλονίκης) και το ενδεχόμενο να πουλάει ακόμα κι εκεί το εν λόγω υλικό -παρά τις προφανείς εναντιώσεις μας, μας οδήγησαν μαζί με άλλες συντρόφισσες και συντρόφους να επιδιώξουμε μία άμεση επαφή μαζί του.

Συντάξαμε λοιπόν από κοινού ένα κείμενο (το κείμενο μπορεί να βρεθεί εδώ*), το οποίο φροντίσαμε να γνωστοποιήσουμε και στη διοργανωτική ομάδα του φεστιβάλ μία μέρα πριν την έναρξη του 3ημέρου, για λόγους ενημέρωσης, πολιτικής ευγένειας, αλλά και για να αποφύγουμε την πιθανότητα να παρερμηνευτεί η παρουσία μας εκεί. Στόχος μας ήταν να μιλήσουμε με το διαχειριστή του εν λόγω blog και να ενημερώσουμε/συζητήσουμε με τους διοργανωτές του φεστιβάλ σχετικά με αυτό το ζήτημα με την μορφή παρέμβασης στο χώρο του φεστιβάλ (στον πάγκο που διατηρούσε), αλλά όχι στο ίδιο το φεστιβάλ και τις εκδηλώσεις του. Επιλέξαμε την αρχή της 1ης μέρας και προτού ξεκινήσουν οι εκδηλώσεις/συζητήσεις, ώστε να αποκλειστεί επιπλέον η τυχόν μετατόπιση του ενδιαφέροντος από αυτές, μοιράζοντας παράλληλα το κείμενό μας στους τριγύρω πάγκους και τον λίγο επιπλέον κόσμο που είχε έρθει από νωρίς, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο έναν πιο δημόσιο και πολιτικό χαρακτήρα στην ίδια την παρέμβαση. Σκοπεύαμε να εκθέσουμε δημόσια το διαχειριστή του blog και να διασφαλίσουμε -μέσω αυτής της έκθεσης και της δημόσιας κριτικής που αναμέναμε ότι θα επιφέρει- ότι θα σταματήσει αυτή την ανήκουστη πρακτική. Συνέχεια ανάγνωσης

αντι-χακί Ιούλιος στην Άνω Πόλη

Τετάρτη 13/7, στις 21:30 – Προβολή ταινίας: Dr. Strangelove   +mojitoz

Παρασκευή 22/7, από τις 21:30 – Cocktail Bar οικονομικής ενίσχυσης*
*για τα έξοδα στρατοδικείου του Ολικού Αρνητή Στράτευσης, Παύλου Χ.

Εκδήλωση στη μνήμη του αγαπημένου μας συντρόφου και καρδιακού φίλου | Αθήνα, Σάββατο 25 Ιουνίου

Στα πλαίσια των δράσεων μνήμης του συντρόφου μας Δημήτρη Βουτυράκου,

Προσκαλούμε φίλους, συντρόφισσες, συναγωνιστές, συγχωριανές… Να θυμηθούμε, να βιώσουμε ξανά αλλά και να ανταλλάξουμε καθημερινές, μικρές και μεγάλες στιγμές μιας διαδρομής γεμάτης συγκινήσεις, ταξίδια, δρόμο, αγώνα, ιατρική, μοιράσματα, συντροφικότητας και εξερεύνησης. Κάπου ανάμεσα στην αναζήτηση σίγουρων βημάτων και σε μια πορεία γεμάτη ανατρεπτικότητα σε όσα το ζωντανό με πάθος χαράζει, γνωρίσαμε τον Μήτσο.

Να ενώσουμε ιστορίες χαράς και λύπης…
Να βουτήξουμε σε ιστορίες μιας κινηματικής διαδρομής 40 σχεδόν χρόνων…
Να θυμηθούμε και να ζωντανέψουμε αγώνες από τις παραλίες της Γαύδου μέχρι τα στενά της Άνω Πόλης…

Το Σαββάτο 25 Ιουνίου, στο Αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο Ναυαρίνου στην Αθήνα, στις 19:00.

Ανοιχτή Συνέλευση Αγώνα Άνω Πόλης,
Σύντροφοι & Συντρόφισσες

Εκδήλωση στη μνήμη του αγαπημένου μας συντρόφου Δημήτρη Βουτυράκου | Σάββατο 12/3 στις 17:00

Στις καθημερινές, μικρές και μεγαλύτερες στιγμές μιας διαδρομής γεμάτης συγκινήσεις, ταξίδια, δρόμο, αγώνα, ιατρική, τραπέζια και γιορτές, μοίρασμα, συντροφικότητα και εξερεύνηση. Κάπου ανάμεσα στην αναζήτηση σίγουρων βημάτων και σε μια πορεία σε όσα το ζωντανό με πάθος χαράζει,
γνωρίσαμε τον Μήτσο.

Φίλοι, συντρόφισσες, συναγωνιστές, συγχωριανοί..

Να ενώσουμε ιστορίες χαράς και λύπης..
Να βουτήξουμε σε ιστορίες μίας κινηματικής διαδρομής 40 σχεδόν χρόνων..
Να τσιγκλίσουμε τη μνήμη, να γνωρίσουμε καλύτερα..

Να αντιμετωπίσουμε το αδιανόητο ξανά, να βρεθούμε όλες μαζί και να λείπει ο Μήτσος..

Το Σάββατο 12 Μάρτη, στην πλατεία Κουλέ Καφέ, στις 17:00, σε μία εκδήλωση στη μνήνη του αγαπημένου συντρόφου και καρδιακού μας φίλου.

Όσοι και όσες θέλετε να μοιραστούμε τις πιο προσωπικές μας στιγμές, θα σας περιμένουμε από τις 15:00 στην πλατεία με ποτό και μεζέδες.

*Σε περίπτωση βροχής η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί τις ίδιες ώρες στα Πανεπιστήμια, στο αίθριο κάτω από την πρυτανεία του Α.Π.Θ.

Συγκέντρωση ενάντια σε διαχωρισμούς, αποκλεισμούς, απολύσεις | Σάββατο 26/2 στις 12:00, Καμάρα

Μία συνεχιζόμενη κατάσταση έκτακτης ανάγκης, με τη μία κρίση να ξεκινάει πριν τελειώσει η προηγούμενη. Κρίσεις που δεν είναι δικές μας, αλλά που μας ζητάνε να αναλάβουμε εμείς την ευθύνη για τα σπασμένα τους, να βάλουμε πλάτη στη διαχείρισή τους που ισοπεδώνει πολλές από εμάς, και ειδικά όσες δε χωρούν στις κυρίαρχες ταυτότητες.

Όσα μέτρα επιβλήθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια στα πλαίσια της κρατικής διαχείρισης της πανδημίας, και όσα άλλα έρχονται αντιδραστικά στο προσκήνιο, όλα έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους πάνω σε εμάς και στις κοινωνικές σχέσεις. Και συνεχίζουν ακόμα…

Οι υγειονομικές ζώνες δημιουργούν νέα περιφραγμένα πεδία, τα σημεία ελέγχου της κυκλοφορίας μας απλώθηκαν στην πόλη και κανονικοποιήθηκαν. Η περαιτέρω διάλυση του ΕΣΥ και της πρωτοβάθμιας περίθαλψης βαθαίνει σταθερά, οι συνθήκες και η ποιότητα της περίθαλψης για τις νοσούντες από covid-19 παραμένει τραγική. Οι εκβιασμοί της άμεσης και έμμεσης υποχρεωτικότητας για τις ανεμβολίαστες συνεχίζονται, με το κόστος των απαιτούμενων τεστ που βαραίνει τις ίδιες, το μηνιαίο πρόστιμο των -προς το παρόν- ηλικιακών ομάδων άνω των 60 ετών, με αποκλεισμούς από την κοινωνική ζωή και τη στοχοποίηση τους ως επικίνδυνες, ως απαιτήσεις σε χώρους εργασίας…

Στο πεδίο των εργαζομένων στη βιομηχανία της υγείας, συγκεκριμένα, όσες παραμείνουν ανεμβολίαστες μετά και τις 31 Μαρτίου απειλούνται πλέον με απόλυση. Αφού ήδη έχουν προηγηθεί μήνες απλήρωτης αναστολής εργασίας, χωρίς καν ασφαλιστική κάλυψη, χωρίς να μπορούν συνολικά να εξασκήσουν το επάγγελμά τους την περίοδό αυτή. Και αφού ήδη έχουν συνολικά συκοφαντηθεί, τόσο από τη Δεξιά όσο και από την Αριστερά, με αφορμή αυτήν την επιλογή τους, το έδαφος έχει προλειανθεί. Και όσο κι αν τα αφηγήματα γύρω από την ανάγκη εμβολιασμού τους έχουν καταρρεύσει και επίσημα εδώ και καιρό, φαίνεται πως αυτή είναι η αντιμετώπιση που επιφυλάσσεται σε όσες τόλμησαν να αμφισβητήσουν εξαρχής την κυρίαρχη επιστημονική αλήθεια του εμβολιασμού έναντι της covid-19.

Ο αγώνας των εργαζομένων στη βιομηχανία της υγείας που τέθηκαν σε αναστολή και απειλούνται με απόλυση, που εναντιώνονται σε παλιούς και νέους διαχωρισμούς, είναι και δικός μας αγώνας. Μεταξύ άλλων, είναι αγώνας απέναντι στην αναδιάρθρωση του ΕΣΥ (ένα ΕΣΥ με εργασιακές σχέσεις λάστιχο, συμπράξεις με τον ιδιωτικό τομέα, την ασθενή να μετατρέπεται σε πελάτισσα, αποκλεισμούς κομματιών του πληθυσμού…). Μία αναδιάρθρωση που ήδη συντελείται, και έχει πατήσει πάνω σε αυτήν τη συνθήκη αναστολών και απολύσεων.

Χαμένες πότε-πότε τα τελευταία δύο χρόνια από τις εξελίξεις και την ένταση της κρατικής διαχείρισης της πανδημίας, το συλλογικό παρέμεινε η μόνη διέξοδος που πραγματικά είχαμε στο να αντιπαλέψουμε τα αδιέξοδα του κόσμου της κυριαρχίας, τους φόβους μας, τα οικονομικά μας στενέματα, την ψυχολογική μας καταρράκωση… Στους αδιαμεσολάβητους συλλογικούς αγώνες θα βασιστούμε για να συνεχίσουμε να στεκόμαστε η μία δίπλα στην άλλη, για να απαντήσουμε σε κάθε κρίση τους, όπως και αν αυτή ονομάζεται. Για να επιτεθούμε στον κόσμο των διαχωρισμών και της εκμετάλλευσης.

Eνάντια στα green pass, τις αναστολές και τις απολύσεις.

Για να μη συνηθίσουμε στις φρίκες, τη ματαιότητα και τις θανατοπολιτικές, στη διαρκή επιτήρηση της ζωής μας.

Για να μη συνηθίσουμε σε νέους -υγειονομικούς- διαχωρισμούς, αλλά για να επιτεθούμε στη βία των διαχωρισμών με βάση το φύλο, τις σεξουαλικές προτιμήσεις, τη φυλή, την καταγωγή, την τάξη…

Κοινοί αγώνες εργαζομένων και εξυπηρετούμενων υπηρεσιών περίθαλψης, ενάντια στη διάλυση του ΕΣΥ και την επικείμενη αναδιάρθρωσή του.

Κείμενο από την ‘πρωτοβουλία υγειονομικών Θεσσλονίκης ενάντια στους αποκλεισμούς’

Απολύσεις

Μετά τις αόρατες απολύσεις σε όλους τους κλάδους του ιδιωτικού τομέα λόγω μη εμβολιασμού (ακόμα και εναεριτών της ΔΕΗ!!!), τις απολύσεις συμβασιούχων στα νοσοκομεία, έρχονται και οι απολύσεις μονίμων υπαλλήλων της περίθαλψης.

Για το καλό μας

Με όχημα το καλό αυτού που αποκαλούν δημόσια υγεία (και παρά το φιάσκο του τείχους ανοσίας) κατέστρεψαν εδώ και 2 χρόνια την όποια δημόσια περίθαλψη και τα εργασιακά δικαιώματα. Με την κατάργηση της πρωτοβάθμιας φροντίδας, το κλείσιμο των εξωτερικών ιατρείων των νοσοκομείων, τη μετατροπή των νοσοκομείων σε μονοθεματικά, την αποψίλωση όλων των λειτουργιών για να λειτουργήσουν τα εμβολιαστικά κέντρα και τέλος το κλείσιμο νοσοκομείων για να γίνουν εμβολιαστικά κέντρα, όπως είδαμε όψιμα να συμβαίνει με το Παίδων Πεντέλης. Ενώ ταυτόχρονα σιωπή για τα φακελάκια, τα απογευματινά ιατρεία, τις λίστες αναμονής των χειρουργείων που στόμωσαν ακόμα περισσότερο. Σιωπή για το στίβαγμα στα τμήματα επειγόντων περιστατικών, στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στα σχολεία και στα εργοστάσια. Η κοινωνική αποστασιοποίηση κι αυτή για το καλό μας, εφαρμόστηκε μόνο στις διαμαρτυρίες και επιτεύχθηκε για τους κοινωνικούς αγώνες. Για το καλό μας όλα αυτά. Για το καλό μας και οι απολύσεις υγειονομικών. Συνέχεια ανάγνωσης

Κείμενο από την ‘πρωτοβουλία υγειονομικών Θεσσλονίκης ενάντια στους αποκλεισμούς’

It’s the end of the world as we know it…

Διανύοντας ήδη τον τρίτο χρόνο από την κήρυξη της πανδημίας της COVID 19 από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, μπορούμε πια να πούμε με βεβαιότητα ότι ο κόσμος όπως τον ξέραμε έχει τελειώσει. Έχουμε περάσει σε μία νέα εποχή, όπου τίποτα δεν είναι το ίδιο: οι ανθρώπινες σχέσεις αποστειρώθηκαν από την φυσική επαφή, η επιβολή της εξουσίας πάνω στο ανθρώπινο σώμα φαντάζει αυτονόητη και η καθημερινή δυστοπία του ελέγχου και της υποταγής είναι η νέα κανονικότητα.

Σ’ αυτή τη συνθήκη, αρνούμενοι να δεχτούμε τον θαυμαστό αυτό καινούργιο κόσμο, βρεθήκαμε μαζί προσπαθώντας να αμφισβητήσουμε έμπρακτα τις κυρίαρχες επιταγές. Εργαζόμενες και εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας, από διαφορετικές θέσεις η καθεμιά μας, ζήσαμε και ζούμε καταστάσεις που αν στην αρχή ήταν πρωτόγνωρες και μας έκαναν να σαστίσουμε, πλέον μόνο με οργή μπορούν να μας γεμίσουν.

Από την αρχική αυτοθυσία των υγειονομικών που κλήθηκαν να δουλέψουν με ελάχιστα μέσα ατομικής προστασίας, περάσαμε στον βούρδουλα των αναστολών, των απολύσεων, των εξαντλητικών ωραρίων χωρίς ρεπό και άδειες. Από τα αυτονόητα της παροχής ιατρικών και νοσηλευτικών υπηρεσιών σε όλους τους ασθενείς μας χωρίς διακρίσεις, περάσαμε στους διαχωρισμούς των ασθενών με βάση την εμβολιαστική κατάσταση για την COVID, με βάση το πόσο μπορεί να αντέξει η τσέπη της καθεμίας και του καθενός για να έχει πρόσβαση στις υπηρεσίες του ιδιωτικού τομέα.

Η έννοια της Δημόσιας Υγείας ως εργαλείο διαχείρισης πληθυσμού

Κεντρικό ρόλο στη διαχείριση της πανδημίας από το κράτος κατέχει το αφήγημα της «Δημόσιας Υγείας». Η έννοια αυτή εμφανίζεται ως μία αυτονόητη, αντικειμενική και πανανθρώπινη έννοια, ενώ αποκρύπτεται ότι αυτό που επικαλούνται ως Δημόσια Υγεία, το τι είναι καλό και τι όχι για εμάς, καθορίζεται από τα ίδια τα αφεντικά και την οικονομία της αγοράς. Αποτελεί ακόμα ένα εργαλείο ελέγχου και καταστολής. Στο όνομά της θα συντελεστούνε όλα τα κρατικά εγκλήματα: θα επιβληθούν κάθε λογής κατασταλτικά μέτρα περιορισμού των ανθρώπινων επαφών, των συναθροίσεων, της κυκλοφορίας. Θα επινοηθεί ο νέος εσωτερικός εχθρός (αφού για τους εξωτερικούς δαπανήθηκαν εκατομμύρια στους εξοπλισμούς…): οι ανεμβολίαστοι. Συνέχεια ανάγνωσης

Αφίσα από την ‘πρωτοβουλία υγειονομικών Θεσσλονίκης ενάντια στους αποκλεισμούς’

Lock Down, κατ’ οίκον εγκλεισμός, sms ή 300 ευρώ για να ξεμυτίσουμε, ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ… Υποχρεωτικά rapid test για να πάμε στη δουλειά, πληρωμένα από την τσέπη μας, ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ… Απομόνωση φυλακισμένων, έγκλειστων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ… Εξόντωση αστέγων, διαμενόντων σε πρόχειρα καταλύματα, ατόμων εξαρτημένων από παράνομες ουσίες, ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ…  Τουριστική βιομηχανία χωρίς κανέναν περιορισμό, ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ… Στοιβαγμένοι η μία πάνω στον άλλο στους χώρους δουλειάς, τα σχολεία τα ΜΜΜ, ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ… Τηλεργασία, τηλεκπαίδευση,  ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ… Μετά θάνατο εκτοπισμός, ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ… Παραβίαση ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων, ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ… Υποχρεωτικοί εμβολιασμοί σε υγειονομικούς (διά νόμου) και σε άλλους κλάδους (άτυπα), ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ… Εμβολιασμένοι κατά ανεμβολίαστων, ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ… Μετακύλιση της ευθύνης στους ανεμβολίαστους, ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ… Φυλετικοί, εθνικοί, θρησκευτικοί, υγειονομικοί διαχωρισμοί/αποκλεισμοί… ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ… Πρόστιμα στους/ις ανεμβολίαστες/ους άνω των 60, ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ… Συνθήκες απομόνωσης/εγκλεισμού για νοσηλευόμενους/ες σε ψυχιατρεία, άθλιες συνθήκες για κάθε ασθενή, ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ… Νοσοκομεία μίας νόσου, Κέντρα Υγείας μόνο για εμβολιασμούς, ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ… Αναστολές, απολύσεις, πλήρης ιδιωτικοποίηση της περίθαλψης, ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ…

ΜΗΠΩΣ ΗΡΘΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΞΕΣΗΚΩΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ;

Για τον αγαπημένο σύντροφο και καρδιακό μας φίλο Δημήτρη Βουτυράκο

Ο αγαπημένος σύντροφος και καρδιακός μας φίλος, Μήτσος, δεν είναι πια ανάμεσά μας. Η Δευτέρα 3 του Γενάρη θα είναι μια μαύρη μέρα πλέον.

Ο κόσμος μας φτώχυνε και κατέρρευσε απότομα. Ο χρόνος παραμένει παγωμένος, τα λόγια ακόμα λυγίζουν τη φωνή, τα δάχτυλα φοβούνται να κρατήσουν το μολύβι, τα δάκρυα δεν σταματούν.

Ακούραστος στους κοινωνικούς αγώνες με δύναμη και πάθος, με συνεπή στάση σε όλη του τη διαδρομή, αδιαπραγμάτευτα στο πλευρό των διωκόμενων, με τα ροκανίσματα του κόσμου της εξουσίας να τον γεμίζουν χαμόγελα, με εξαιρετική ευφυΐα και δημιουργικότητα, με συντροφικότητα να ξεχειλίζει. Με στοργή και φροντίδα στις σχέσεις του που τις υπερασπιζόταν επίμονα, είναι πολύτιμο να λογίζεσαι φίλη του και σύντροφός του. Στάθηκε σε όλη τη ζωή του με αξιοπρέπεια, ενσυναίσθηση, απαράμιλλο θάρρος και ήθος. Η ζωή έχασε τον άνθρωπο που έζησε τρεις ζωές. Η παρακαταθήκη που αφήνει στους ανθρώπους του και στους αντικυριαρχικούς αγώνες είναι ζωντανή, και αυτός παραμένει ζωντανός μέσα από αυτούς. Με το κεφάλι ψηλά και με λύσσα στην καρδιά, αλύγιστος.

Εμείς δε σε αποχαιρετούμε, γιατί δεν έφυγες ποτέ.

Τιμούμε τον αγαπημένο μας σύντροφο σήμερα Τρίτη 4/1 στις 17:00 στην πλατεία Αγίας Σοφίας, στην καθιερωμένη συγκέντρωση της «Πρωτοβουλίας Υγειονομικών Θεσσαλονίκης Ενάντια στους Αποκλεισμούς» και την Τετάρτη 5/1 στις 14:00 στην Πολιτική κηδεία που θα γίνει στο νεκροστάσιο του Billy Palace (απέναντι από τα Νεκροταφεία Θέρμης).

Η εισήγηση της πρωτοβουλίας ‘εκπαιδευτικοί ενάντια σε όλους τους διαχωρισμούς και την αξιολόγηση’ στην εκδήλωση “Νέο σχολείο – Αξιολογώντας τις αξιολογήσεις”

Η ομάδα “Εκπαιδευτικοί ενάντια σε όλους τους διαχωρισμούς και την αξιολόγηση” δημιουργήθηκε μέσα σε μια συγκυρία όξυνσης της δυστοπίας που βιώνουμε τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, όταν το τελευταίο επεισόδιο της κρατικής διαχείρισης της πανδημίας, ο άμεσα ή έμμεσα υποχρεωτικός εμβολιασμός και οι υγειονομικές πιστοποιήσεις, άρχισε να εξελίσσεται παράλληλα με την απόπειρα επιβολής της αξιολόγησης.

Δεν αποτελούμε πολιτική ομάδα με μείζονες πολιτικές συμφωνίες ούτε άλλωστε ο στόχος μας είναι αυτός. Προσπαθούμε ως εργαζόμενες, ως υποκείμενα αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση και την πειθάρχηση, να βρούμε το νήμα που συνδέει την αντίθεση στην αξιολόγηση, δηλαδή σε μια πάγια προσπάθεια του κράτους κατηγοριοποίησης και ανταγωνισμού μεταξύ σχολικών μονάδων και εκπαιδευτικών, με την αντίθεση στον έλεγχο και τις πολύ πρόσφατες διαιρέσεις που εισάγουν τα πιστοποιητικά υγειονομικών φρονημάτων.

Η νομοθέτηση του υποχρεωτικού εμβολιασμού για κάποιους εργαζόμενους, η έμμεση υποχρεωτικότητα για όλους τους άλλους και οι υγειονομικές πιστοποιήσεις για όλους και όλες ανεξαιρέτως δεν εμφανίστηκαν ως μεμονωμένα γεγονότα αλλά για μας αποτελούν το πιο πρόσφατο επεισόδιο της κρατικής διαχείρισης της πανδημίας.

Είχε προηγηθεί μια σειρά μέτρων επιβολής μιας κατάστασης «έκτακτης ανάγκης» από το κράτος με αφετηρία το lockdown, την απαγόρευση κυκλοφορίας και συναθροίσεων, τα πρόστιμα και τη σκληρή αστυνομική καταστολή, τον ιδεολογικό βομβαρδισμό γύρω από την παρουσίαση της πανδημίας ως ένα αυστηρά υγειονομικό γεγονός, την αναγόρευση των εγκεκριμένων από το κράτος «ειδικών» σε ελεγκτές της ζωής μας, το στρατηγικό αφήγημα της «ατομικής ευθύνης» για την εκβιαστική συναίνεση στη μείωση των δαπανών για την υγεία, στη μείωση των μισθών και στην αύξηση των απολύσεων, τη βίαιη εισαγωγή στην τηλεκπαίδευση και την τηλεργασία – μια σειρά μέτρων που από τον Μάρτη του 2020 συνάντησαν λίγες και σπασμωδικές αντιστάσεις.

Συγκεκριμένα η τηλεκπαίδευση την προηγούμενη χρονιά αποτέλεσε βασική προϋπόθεση του lockdown και κομβικό σημείο της κρατικής στρατηγικής στην αναδιοργάνωση της καθημερινότητας των δυνητικά απείθαρχων υποκειμένων ώστε να μην εκμεταλλευτούν προς όφελός τους το μπλοκάρισμα της (ανα)παραγωγικής διαδικασίας. Απομόνωσε μαθήτριες, δασκάλες, γονείς και εργαζόμενους στα σπίτια τους αλλάζοντας βίαια τη φύση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και πύκνωσε τον εργάσιμο χρόνο μειώνοντας ταυτόχρονα τις δαπάνες σε σταθερό κεφάλαιο εις βάρος του άμεσου μισθού. Συνέχεια ανάγνωσης