Οκτώβρης στην Άνω Πόλη

Οκτώβριος 17th, 2017 at 01:58 (Αφίσες, Εκδηλώσεις, Πρόγραμμα στεκιού)

 

19/10, 11.00
DIY μάθημα:
γενικής επισκευής ποδηλάτου
«ρόδα τσάντα & κοπάνα τους φασίστες»

21/10, 18.00
Συζήτηση:
“μια ιστορία που συνεχίζεται”
ένα βιβλίο για τη μετανάστευση & την αλληλεγγύη
*θα ακολουθήσει μπαρ

25/10, 21.00
cocktail bar
οικονομικής ενίσχυσης του στεκιού
*οctober κοκτέηλζ, no μοχίτοζ*

Ανοιχτή Συνέλευση Αγώνα Άνω Πόλης

Σχόλια

Ιούνης στην Άνω Πόλη

Ιούνιος 28th, 2017 at 01:48 (Αφίσες, Πρόγραμμα στεκιού)

Σχόλια

Άνοιξη στην Άνω Πολη

Απρίλιος 22nd, 2017 at 01:31 (Αφίσες, Εκδηλώσεις, Πρόγραμμα στεκιού)

Σχόλια

Πλειοδοτείται όπως είναι επιπλωμένο

Μάρτιος 30th, 2017 at 18:05 (Μπροσούρες, Προκηρύξεις)

 

«Ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας»

Η στέγαση αποτελεί βασικό κομμάτι για την επιβίωσή μας και ταυτόχρονα εξυπηρετεί πολλές από τις ανάγκες μας. Στην κοινωνία των εμπορευμάτων, η κατοικία δε ξεφεύγει από το γενικό κανόνα, καθώς παράγεται εντός της και έχει μια τιμή. Στα πλαίσια της οικονομικής κρίσης, το κόστος της στέγης (μεταξύ άλλων) γίνεται ολοένα και πιο δυσβάσταχτο, κυρίως για τα οικονομικά πιο αδύναμα στρώματα. Η δαπάνη για την κατοικία επιβάλλει την καταβολή ενός μεγάλου μέρους του βασικού εισοδήματος, είτε με τη μορφή ενοικίου είτε με τη μορφή φορολογίας, στεγαστικών δανείων και δημοτικών τελών.

Στις περισσότερες μεγάλες πόλεις στον ελλαδικό χώρο, η ύπαρξη και η ζήτηση «φοιτητικών κατοικιών» δημιουργεί μια επιπλέον πίεση στην αγορά/ενοικίαση ακίνητων, καθώς οι φοιτητές αποτελούν έναν ιδιαίτερο τύπο ενοικιαστών. Αυτό συμβαίνει γιατί η ανάγκη στέγασής των φοιτητών είναι συνήθως εντός συγκεκριμένου χρονικού πλαισίου και θεωρείται επένδυση για μια οικογένεια ή για τους ίδιους εάν αυτοσυντηρούνται. Για την κάλυψη αυτής της ανάγκης έχει διαμορφωθεί μια ειδική κατηγορία αγοράς, στην oποία προσφέρονται ασφυκτικά μικροί χώροι με δυσανάλογα μεγάλο κόστος και η οποία δυσχεραίνει την εύρεση ικανοποιητικής κατοικίας τόσο για τις φοιτήτριες-φοιτητές όσο και για το υπόλοιπο κομμάτι ενοικιαστών.

Στις σύγχρονες πόλεις, η διαβίωση στις περιοχές κατοικίας των υποτιμημένων κομματιών του πληθυσμού δεν είναι συνήθως κάτι το ευχάριστο. Τα σπίτια είναι μικρά και λείπουν οι κοινόχρηστοι χώροι για συνάντηση και επικοινωνία των ατόμων. Η πόλη αποτελεί ένα μεγάλο εργοστάσιο παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών και στην ουσία τα σπίτια είναι στάβλοι εργαζομένων σε κακή κατάσταση, με αναντίστοιχα μεγάλο κόστος για αυτές. Το ενοίκιο είναι ένας ακόμα τρόπος με τον οποίο οι ιδιοκτήτες της πόλης επωφελούνται των εργαζομένων. Όταν, λοιπόν, μιλάμε για την ανάγκη της κατοικίας, είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσουμε ότι δε μιλάμε για την ανάγκη συνέχισης της ύπαρξης των πόλεων/κατοικιών σε αυτή τη μορφή.

Αξίζει να αναφέρουμε, εν τάχει, το πρόσφατο -για την Ελλάδα- φαινόμενο της υπενοικίασης κατοικιών ή δωματίων, για πολύ συγκεκριμένο (μικρό) διάστημα και σε πολύ διαφορετικό κόστος σε σχέση με τη μακροχρόνια ενοικίαση. Η ζήτηση για αυτή τη μορφή διαμονής τοποθετεί την κατοικία στον τουριστικό τομέα, εμφανίζοντας με αυτό τον τρόπο νέες μορφές εργασίας. Ωστόσο, υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ κάποιου που υπενοικιάζει ένα δωμάτιο ή το σπίτι του για να τα βγάλει πέρα και κάποιου μεγαλοϊδιοκτήτη/εισοδηματία, που στοχεύει στην εκμετάλλευση αυτής της αγοράς.

Περιγράφοντας το θέμα του κόστους και της διάθεσης της κατοικίας και εστιάζοντας χωρικά στην Άνω Πόλη, θέλουμε να σημειώσουμε την αλλαγή στο τοπίο που προκάλεσε η ανάπλαση κατοικιών και δρόμων, με πρόφαση την ιστορικότητα της πόλης και στόχο την προώθηση της τουριστικής ανάπτυξης. Αυτό παρατηρήθηκε έντονα το 1997, στα πλαίσια των έργων ανάπτυξης με την ανάδειξη της πόλης σε Πολιτιστική Πρωτεύουσα και συνεχίζεται ακόμη και σήμερα. Τα φτωχότεροι κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την περιοχή σε μεγάλο βαθμό αφενός λόγω της απαλλοτρίωσης της κατοικίας τους (κατεδάφιση καστροπλήκτων) και της τουριστικής ανάπτυξης, αφετέρου λόγω της αύξησης των τιμών του ενοικίου, εξαιτίας του εξευγενισμού της περιοχής. Η άνω πόλη αποτελεί ένα πεδίο αγώνα ανάμεσα σε μετανάστες, άνεργες, φοιτητές, εργαζόμενες, που νοικιάζουν η προχωρούν σε καταλήψεις στέγης, και σε άτομα των εισοδηματικά ανώτερων στρωμάτων που εγκαθίστανται στην περιοχή.

«Κεραμίδα στα κεφάλια μας»

Σαν απάντηση στις δυσκολίες ικανοποίησης αυτής της ανάγκης, στο παρελθόν αναπτύχθηκαν αγώνες γύρω από την στέγη για την προστασία σπιτιών που κατασκευάστηκαν από εργατικούς πληθυσμούς,  όταν αυτοί αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στις πόλεις από την ύπαιθρο προς αναζήτηση εργασίας. Αντίστοιχα, νεολαιίστικα ριζοσπαστικά κομμάτια προωθούν τις καταλήψεις στέγης, τόσο σαν απάντηση στο ζήτημα της κατοικίας όσο και σαν προσπάθεια πραγμάτωσης μιας άλλης καθημερινότητας. Κατά τη διάρκεια της πρόσφατης οικονομικής κρίσης, είδαμε επίσης πολλές αρνήσεις πληρωμής ενοικίων και λογαριασμών, ρευματοκλοπές καθώς και μαζικές αυτομειώσεις.

Για εμάς το ζήτημα της κατοικίας είναι μια ανάγκη που δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται από την καθεμία μόνη της, αλλά με συλλογικούς, αυτοοργανωμένους αγώνες. Παρ’ όλα αυτά, στο διάστημα πριν την κρίση, η ατομική λύση αποτέλεσε τον κανόνα, με την εξασφάλιση κατοικιών μέσω λήψης στεγαστικών δανείων. Οι τράπεζες, με σκοπό την κυκλοφορία του χρήματος, ξεκίνησαν να προωθούν στεγαστικά/καταναλωτικά/ φοιτητικά κλπ δάνεια, τα οποία δε θα μπορούσαν να εξοφληθούν, διότι δεν αντιστοιχούσαν στις πραγματικές οικονομικές δυνατότητες των δανειοληπτών. Το φαινόμενο αυτό συναντήθηκε από την κουλτούρα του αλόγιστου καταναλωτισμού, του νεοπλουτισμού και της ατομικής επιτυχίας.

«Κεραμίδα που θα πέσει στα κεφάλια τους»

Έχουμε βρεθεί αντιμέτωπες με καταστάσεις που αφορούν το στεγαστικό ζήτημα (εξώσεις, αυτομειώσεις, εκκενώσεις καταλήψεων κ.α.) και σε κάθε περίπτωση μας αφορά. Η πρόσφατη επίσπευση των πλειστηριασμών για επαγγελματικά και καταναλωτικά δάνεια προκύπτει από την ανάγκη των τραπεζών να εισπράξουν τα χρήματα τους, σε μία εποχή που η αντικειμενική αξία της κατοικίας έχει μειωθεί και ακόμη και η κατάσχεση ενός σπιτιού δεν αρκεί για την αποπληρωμή του δανείου. Με τον ίδιο τρόπο, λαμβάνει χώρα και ένας έμμεσος εκβιασμός για την υποχρεωτική ρύθμιση των οφειλών από στεγαστικά δάνεια πρώτης κατοικίας, πάντοτε για την εξασφάλιση των τραπεζικών συμφερόντων και με πρόσχημα τη βοήθεια των «αδύναμων» στρωμάτων.

Θεωρούμε ότι οι κινητοποιήσεις που εναντιώνονται στους επικείμενους πλειστηριασμούς αποτελούν μια ευκαιρία να συναντηθούμε με κόσμο που έχει αγωνιστική διάθεση, έξω από λογικές ανάθεσης και κομματικούς μηχανισμούς, με τους τελευταίους να στοχεύουν στην ανάδειξη της δικής τους κομματικής ατζέντας και την ανάληψη εξουσίας, χωρίς να επιδιώκουν μια ριζική κοινωνική αλλαγή.

Εκτός από την παρουσία κομματικών μηχανισμών βρίσκουμε προβληματική την απουσία κοινότητας αγώνα των ατόμων πέρα και έξω από τον χώρο των δικαστηρίων. Επίσης, δεν είμαστε σίγουρες ότι μπορούμε να συνταχθούμε άκριτα με οποιονδήποτε συμμετέχει στις κινητοποιήσεις, γιατί διαχωρίζουμε τη θέση μας από ατομικιστικές και φασιστικές αντιλήψεις  και  από τις λογικές του ανταγωνισμού και του κέρδους.

Πρέπει να είμαστε ξεκάθαρες, ότι δεν επιθυμούμε την επιστροφή σε «περασμένα μεγαλεία» και δεν είναι στόχος μας να επιστρέψουμε στη φούσκα των δεκαετιών ’80-΄90, αλλά να θέσουμε βάσεις για μια ικανοποιητική και σύμφωνα με τις ανάγκες μας ζωή τώρα και στο μέλλον.

Έχουμε συνείδηση της θέσης μας και χτίζουμε τα δικά μας θεμέλια με συλλογικούς αγώνες.

Όσο οι ανάγκες μας είναι εμπορεύματα, θα διεκδικούμε συλλογικά την ικανοποίησή τους.

Ενάντια στην κοινωνία των εμπορευμάτων και τη λογική της ανάθεσης.

 

Ανοιχτή Συνέλευση Αγώνα Άνω Πόλης

anopoli.espivblogs.net | anopoli@espiv.net

Πλατεία Κουλέ Καφέ, Λεωφορείο 23

(Στάση: Κουλέ Καφέ)

 

Βρείτε το αρχείο σε PDF εδώ: pleistiriasmoi keimeno

Σχόλια

«Απολύτως δικαιολογημένη» είναι η βλακεία που σας δέρνει. Αλληλεγγύη στις καταλήψεις.

Μάρτιος 16th, 2017 at 17:27 (Διάφορα)

 

 

 

 

Σχόλια

Θέλουμε καθαρές γειτονίες μια και καλή!

Μάρτιος 16th, 2017 at 17:25 (Διάφορα)

Σχόλια

Aλληλεγγύη στις-ους 7 διωκόμενες-ους που συμμετείχαν σε παρέμβαση διαμαρτυρίας ενάντια στη παρουσίαση του βιβλίου του «ποια Τουρκία, ποιοι Τούρκοι»

Μάρτιος 16th, 2017 at 02:57 (Αφίσες, Καλέσματα)

To παρακάτω κείμενο όπως και η αφίσα είναι απο την συλλογικότητα Κανάιμα-Πρωτοβουλία ενάντια στο μιλιταρισμό και αφορα την αλληλεγγύη σε 7 διωκόμενες-ους που συμμετείχαν σε παρέμβαση διαμαρτυρίας ενάντια στη παρουσίαση του βιβλίου του «ποια Τουρκία, ποιοι Τούρκοι» .

 

 

 

Ποιος φράγκος, ποιος φραγκούλης;

Εκδικάζεται στα Χανιά η μήνυση που κατέθεσαν θαυμαστές του στρατηγού Φραγκούλη Φράγκου. Κατηγορούμενοι βρίσκονται αγωνίστριες-ες που συμμετείχαν σε παρέμβαση διαμαρτυρίας ενάντια στη παρουσίαση του βιβλίου του «ποια Τουρκία, ποιοι Τούρκοι» που έγινε στις 09/01/2013.

Ο Φραγκούλης Φράγκος έγινε ευρέως γνωστός για τις βλέψεις του να ηγηθεί ακροδεξιού πολιτικού μορφώματος, ως τη «σοβαρή» εναλλακτική επιλογή αντί της φασιστικής χρυσής αυγής. Υπήρξε αρχηγός του γενικού επιτελείου στρατού [08/2009–11/2011] και υπουργός Εθνικής Αμυνας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Πικραμμένου [17/05–21/06/2012].

Εκτός από την μετριοπάθεια που τον διακρίνει ότι «έχει σχέδιο για όλα» (;) όπως συνηθίζει να λέει, ήταν ο εμπνευστής ασκήσεων καταστολής διαδηλώσεων από το στρατό (π.χ Καλλίμαχος 2011), ορκισμένος εχθρός μεταναστών-προσφύγων και “αρχιτέκτονας” της τάφρου στο Έβρο καθώς και οπαδός της επιβολής στρατιωτικού νόμου σε υποτιθέμενες καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.

Τον Δεκέμβρη του 2011 κατέθεσε ως μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη 39 καταδρομέων για τα ρατσιστικά συνθήματα στην παρέλαση της 25/03/2010 στην Αθήνα. Στον ένα μόνο μήνα που διετέλεσε υπουργός Εθνικής Άμυνας, κάταφερε να εμπλέξει ενεργά τον ελληνικό στρατό στην επέμβαση στη Λιβύη, δαπανώντας 1 εκατομμύριο ευρώ τη μέρα(!) για όσο κράτησαν οι βομβαρδισμοί. Υπερθεμάτιζε σε κάθε ευκαιρία για αύξηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας και για ακόμα μεγαλύτερες στρατιωτικές δαπάνες.

Γνωστές επίσης είναι και οι διασυνδέσεις του σε όλο το πολιτικό, μηντιακό και εκκλησιαστικό σύμπλεγμα. Συναγελάζεται με Ανθιμο και Κοντομηνά και χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης από Μιχαλολιάκο, Κανέλλη και Πολάκη.

Εμείς ως αντιμιλιταριστές/στριες διακρίνουμε στο πρόσωπό του Φραγκούλη Φράγκου έναν προβεβλημένο εκπρόσωπο του βαθέως κράτους όπως και έναν θεαματικό εκφραστή του εγχώριου μιλιταρισμού. Η αντίθεσή μας σε αυτόν και τους ομοίους του είναι κάτι πέρα από δεδομένη. Το ίδιο είναι και η αλληλεγγύη μας σε όσες και όσους συμβάλλουν στο ξεμπρόστιασμα του ελληνικού εθνικισμού που σκοπεύει στην υποτίμηση της ζωής μας και μας θέλει μπλεγμένους-ες σε πολεμικές περιπέτειες. Εκφράζοντας την απέχθεια μας στην εθνική ενότητα του σιναφιού που συσπειρώνεται πίσω από τον Φραγκούλη Φράγκο, επιστρέφουμε παραφρασμένο το αγωνιώδες ερώτημά του: Ποια Ελλάδα, ποιοι Έλληνες ρε;

Η συγκεκριμένη δίωξη αγωνιστριών-ων για εμάς εντάσσεται πλήρως στην βιομηχανία μηνύσεων που έχει στηθεί εδώ και καιρό από την Ασφάλεια Χανίων.

 

Καλούμε σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στις-ους 7 διωκόμενες-ους

Τετάρτη 15 Μάρτη στις 10.00 στα δικαστήρια Χανίων.

 

 

Κανάιμα-Πρωτοβουλία ενάντια στο μιλιταρισμό

Σχόλια

Φεβρουάριος στην Άνω Πόλη

Φεβρουάριος 9th, 2017 at 04:15 (Αφίσες, Εκδηλώσεις, Πρόγραμμα στεκιού)

Σχόλια

Εφετείο για την υπόθεση της παρέμβασης στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης στις 31/7

Ιανουάριος 4th, 2017 at 18:07 (Αφίσες, Καλέσματα)

Σχόλια

Κουζίνα Αλληλεγγύης στους διωκόμενους για την παρέμβαση στη μητρόπολη Θεσσαλονίκης

Δεκέμβριος 14th, 2016 at 04:13 (Κουζίνα στην Άνω Πόλη)

Κουζίνα Αλληλεγγύης

Κυριακή 18/12 | στο Στέκι Άνω Πόλης

afisa-gia-mitropoli-allilegg-anopoli10

 

ΟΥΤΕ ΙΕΡΟ ΟΥΤΕ ΟΣΙΟ!

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟΙ

Από την Ευρώπη μέχρι την Αυστραλία ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα στηριγμένο στον ανταγωνισμό και το κέρδος διαλύεται. Με τη διάλυσή του οδηγούνται στην εξόντωση και μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού. Είτε μέσα από πολέμους που αναδύονται σαν αποτέλεσμα της κρίσης, είτε μέσα από ειρήνες που συνοδεύονται από επίταση της εκμετάλλευσης, υποτίμηση της εργασίας και εξαθλίωση το μήνυμα είναι σαφές: όταν το κεφάλαιο κινδυνεύει κοινωνικά κομμάτια περισσεύουν και πετιούνται εκτός αγοράς στα αζήτητα. Τα κριτήρια φύλο φυλή τάξη βέβαια βάζουν τους κανόνες αυτής της εκκαθάρισης.

Τα τελευταία χρόνια, με τους πολέμους και τις ειρήνες τους, έχουν αυξηθεί οι μεταναστευτικές ροές προς την Ευρώπη. Χιλιάδες μετανάστες και μετανάστριες από την Μ. Ανατολή τη Βόρεια Αφρική την Ασία την κεντρική Αφρική διασχίζουν τα σύνορα αναζητώντας καλύτερες συνθήκες ζωής, αρνούμενοι να μείνουν και να εξοντωθούν στους πολέμους και τις ειρήνες που επιβάλλει ο παγκόσμιος καταμερισμός της εκμετάλλευσης. Ιδιαίτερα να σταθούμε εδώ στους μετανάστες φυγόστρατους, που αρνούμενοι να μετατραπούν σε δολοφόνους των ομοίων τους περνάν τα σύνορα εγκαταλείποντας τα πεδία των ανθρωποσφαγών.

Το κρατικό μοντέλο διαχείρισης των μεγάλων μεταναστευτικών ρευμάτων ακολουθεί λίγο ως πολύ κάποιους ενιαίους κανόνες τους κανόνες του απαρτχαϊντ. Ξεχωριστή κατοικία για τους μετανάστες μέσα σε στρατόπεδα μακριά από πόλεις, ξεχωριστή περίθαλψη για αυτούς, από δομές ΜΚΟ, ξεχωριστή εκπαίδευση, ξεχωριστή σίτιση.

Παράλληλα οι τεχνικοί της εξουσίας καλλιεργούν έντεχνα το φόβο των μεταναστών για τη χώρα υποδοχής χαϊδεύοντας το παπαδαριό και τους φασίστες για να χύνουν το ρατσιστικό δηλητήριο τους με επιδείξεις ρατσιστικών παραληρημάτων, έτσι ώστε οι μετανάστες να αναζητούν μόνοι τους την κρατική προστασία των στρατοπέδων. Τους αποκλείουν από την πρόσβαση στη γενική περίθαλψη του πληθυσμού, εξαρτώντας τους από τα στρατόπεδα για τα ελάχιστα, ελαχιστοποιώντας έτσι πεδία συναναστροφής και ενιαίας διεκδίκησης.

Ο κανόνας που μπαίνει στους μετανάστες απόλυτα καθαρός: Ξεχωριστά από τους ντόπιους, στα στρατόπεδα, με πειθαρχία στην ιεραρχία των στρατοπέδων, πειθήνιοι, πιθανά αντικείμενα φιλανθρωπίας αλλά όχι υποκείμενα αγώνα. Η πάλη των ανθρώπων για ζωή με αξιοπρέπεια συγκρούστηκε και εδώ με τον εγκλεισμό. Άνθρωποι διαφορετικής καταγωγής, γλώσσας, κουλτούρας, συναντήθηκαν και με την συμπαράσταση αλληλέγγυων έσπασαν τα γκέτο των στρατοπέδων, οργάνωσαν τη συμβίωση τους χωρίς ιεραρχίες και ειδικούς προϊστάμενους, κατέλαβαν εγκαταλειμμένα κτίρια και προσπάθησαν να οργανώσουν μαζί τον αγώνα για επιβίωση. Αυτό συνέβη σε πολλές καταλήψεις στην Ελλάδα, όπως άλλωστε και εδώ στην Θεσσαλονίκη, με τη λειτουργία της κατάληψης “Ορφανοτροφείο”.

Ως ανοικτή συνέλευση αγώνα Άνω Πόλης από την πρώτη στιγμή σταθήκαμε αλληλέγγυες στην προσπάθεια αυτών των ανθρώπων να απελευθερώσουν κομμάτια των ζωών τους παίρνοντας τις τύχες στα χέρια τους, με την κατάληψη μεταναστριών/ών Ορφανοτροφείο. Βρεθήκαμε σε αγώνες για την περίθαλψη, σπάζοντας τους αποκλεισμούς που επιβάλλονται σε ημεδαπούς και μετανάστες. Όμως κράτος και εκκλησία σε αγαστή, όπως πάντα, συνεργασία εκκένωσαν και κατεδάφισαν το Ορφανοτροφείο. Εκείνη τη μέρα δεν καταφέραμε να το υπερασπιστούμε από τον όχλο των κρανοφόρων, των ρασοφόρων, των εθνικιστικών ορδών.

Όμως κόσμος του αγώνα στάθηκε εκεί, στην έμπρακτη διαμαρτυρία για τις εκκενώσεις, στην μητρόπολη με την αδυναμία μας να σαρκάζει την δύναμη της μπουλντόζας και των ροπάλων, τη δύναμη του κόσμου του κέρδους, των δικαστών και των παπάδων. “Απολογούμενοι” οι κατηγορούμενοι, χωρίς ούτε για μια στιγμή να γυρέψουν συχωροχάρτια αρνήθηκαν να συγχωρέσουν τον κόσμο των αφεντικών και του κέρδους υπεράσπισαν συλλογικά με αξιοπρέπεια την κοινή μας υπόθεση. Απέναντι σε μια κυβερνώσα αριστερά που πετάει μία μία σαν νεκρό φορτίο όλες τις διακηρύξεις της, που εξαφάνισε κάθε ζήτημα χωρισμού εκκλησίας κράτους (να σταματήσει μεταξύ των άλλων η μισθοδοσία των παπάδων από τους φορολογούμενους) και μάλιστα σε περίοδο βαθιάς κρίσης, που ξέχασε κάθε οικονομική απαίτηση απέναντι στην εκκλησία ΑΕ, που απέκλεισε τους χωρίς χαρτιά από κάθε πρόσβαση στην περίθαλψη, που αρνείται σε μετανάστες συνολικά την πρόσβαση στο ΕΣΥ, δεν έχουμε παρά να πούμε ότι εμείς δε θρέψαμε καμιά αυταπάτη για διαχειριστικές λύσεις. Στεκόμαστε εδώ, στους καθημερινούς αγώνες για την κοινωνική χειραφέτηση στη δουλειά, στην κατοικία, στην περίθαλψη, στις μεταφορές…εκεί που οι εκμεταλλευόμενες χτυπιόμαστε, εκεί που σηκώνουμε κεφάλι.

 

Έξω και ενάντια στους διαχειριστές της εξουσίας, έξω και ενάντια στα κόμματα και τη διεύθυνση των αγώνων μας από τα έξω.

Στεκόμαστε εδώ κι απέναντι στο δικαστή που θα’ ρθει το δίκιο να δικάσει.

Αλληλεγγύη στους διωκόμενους για την παρέμβαση στη μητρόπολη Θεσσαλονίκης που ακολούθησε την εκκένωση των καταλήψεων των μεταναστριών/ών.

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΓΩΝΑ ΑΝΩ ΠΟΛΗΣ

Σχόλια

« Previous entries Επόμενη σελίδα: » Επόμενη σελίδα: »